ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τα παιδιά του παραβάτη

Ούτε στο Μετρό δεν μπορείς να μπεις τώρα χωρίς να κινδυνεύεις να πάθεις
κράμπα στο στομάχι. Μέχρι τώρα δεν είχα πέσει σε έλεγχο εισιτηρίων και
προτιμούσα το Μετρό για τον λόγο αυτό. Πληρώνεις κάτι παραπάνω, έλεγα, αλλά
τουλάχιστον δεν θα σου τύχει να διασύρουν κάποιον δίπλα σου επειδή δεν έχει
εισιτήριο. Αμ δε. Εχθές έπεσα σε έλεγχο και τι έλεγχος ήταν αυτός. Έξι άτομα
παρακαλώ, με στολές, σιρίτια, πηλήκια, ολόκληρο απόσπασμα. Και τι αξεσουάρ και
τι πορτοκαλί γιλέκα. Είχαν περικυκλώσει μια φουκαριάρα με δύο παιδιά μαζί της
και την οδηγούσαν έξω. Μια ταλαίπωρη που ρωτούσε «Μα πού με πάτε τώρα», αλλά
την απάντηση δεν την ακούγαμε. Και τα παιδιά κοιτούσαν, ξέρετε πώς είναι τα
παιδιά, μπορεί να έχουν μάνα την ενσάρκωση της αθλιότητας, αλλά αυτά να είναι
ευθυτενή, καλοβαλμένα, με τα καπελάκια τους και τα παιχνιδάκια τους στο χέρι,
και με γνήσια απορία και ξάφνιασμα, με γνήσιο σοκ στο βλέμμα. Διότι κάθε παιδί
έχει ακόμα όλα του τα δικαιώματα σε προσδοκίες, όποιου παιδιά κι αν είναι. Δεν
μπορείς να του εξευτελίζεις έτσι τη μάνα δημοσίως και να μην παθαίνει κάτι.
Αλλά σε τόσους ένστολους και στολισμένους δεν βρέθηκε ένας να αμφισβητήσει
αυτή τη δουλειά, να αναρωτηθεί αν είχαν το δικαίωμα να υποβάλουν δύο παιδιά σε
αυτή τη δοκιμασία, αν μπορεί το αντίτιμο ενός εισιτηρίου των 70 λεπτών να
δικαιολογήσει αυτή τη σκηνή. Μεγάλες πολυτέλειες ζητάω θα μου πείτε, το Μετρό
έχει γρανίτες γυαλιστερούς, μάρμαρα και βιτρίνες, έργα τέχνης στους τοίχους,
ώς εκεί. Το να θέλουμε και ανθρώπινη μεταχείριση των παραβατών ξεπερνάει τον
προϋπολογισμό του φαίνεται.