Πρόσωπα «Η Κούβα πληγώνει»

«Το πρόσφατο κύμα εκτελέσεων και συλλήψεων στην Κούβα είναι πολύ καλά νέα
για την οικουμενική υπερδύναμη και την εμμονή της να βγάλει αυτό το επίμονο
αγκάθι από την πατούσα της.

Εδουάρδο Γκαλεάνο: Η κουβανέζικη κυβέρνηση αμαρτάνει κατά της ελπίδας

»Είναι όμως πολύ κακά και πολύ θλιβερά νέα για όσους από εμάς θαυμάσαμε τον
ηρωισμό και το μεγαλείο αυτής της μικροσκοπικής χώρας, αλλά πιστεύουμε επίσης
ότι η ελευθερία και η δικαιοσύνη πάνε μαζί ή δεν υπάρχουν. (…) Η κουβανέζικη
κυβέρνηση αμαρτάνει κατά της ελπίδας».

Ο Ουρουγουανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Εδουάρδο Χερμάν Χιούζ Γκαλεάνο
υπογράφει το κείμενο υπό τον τίτλο «Η Κούβα πληγώνει» στο περιοδικό «The
Progressive». Ήταν ανέκαθεν και εξακολουθεί να είναι υποστηρικτής της
κουβανέζικης επανάστασης. Το βιβλίο του «Ανοικτές Φλέβες» και η τριλογία
«Μνήμη της Φωτιάς» καταγράφουν πέντε αιώνες λεηλασίας της Λατινικής Αμερικής –
από τους αποικιοκράτες και τις ΗΠΑ. Ο Μάικλ Ντίρντα της «Ουάσινγκτον Ποστ» τον
έχει συγκρίνει με τον Κάφκα και τον Μπόρχες, ενώ ο συγγραφέας Μάικ Ντέηβις
υποστηρίζει πως ουδείς έχει εξετάσει με μεγαλύτερη ηθική διαύγεια τις
απάνθρωπες συνθήκες και τις ριζικές ανισότητες που στηρίζουν το θαύμα της Νέας
Οικονομίας. Γεννημένος το 1940 στο Μοντεβιδέο, ο Γκαλεάνο δούλεψε ως
βιομηχανικός εργάτης, εισπράκτορας, ζωγράφος πινακίδων, αγγελιαφόρος,
δακτυλογράφος και ταμίας τράπεζας. Στα 14 του άρχισε να δημοσιεύει σκίτσα και
άρθρα σε αριστερές εφημερίδες και περιοδικά. Φυλακίσθηκε λίγο πριν από το
πραξικόπημα του 1973, μετά το οποίο διέφυγε στην Αργεντινή. Όταν η χούντα
κατέλαβε κι εκεί την εξουσία, το 1976, κατέφυγε στη Βαρκελώνη και επέστρεψε
στην Ουρουγουάη το 1985, όταν αποκαταστάθηκε η πολιτική διακυβέρνηση.

Στο κείμενό του «Η Κούβα πληγώνει», ο Γκαλεάνο επικαλείται τη Ρόζα
Λούξεμπουργκ: «Η ελευθερία μόνο για τους υποστηρικτές της κυβέρνησης, όσο
πολλοί κι αν είναι, δεν είναι ελευθερία· πραγματική ελευθερία είναι η
ελευθερία όσων σκέπτονται διαφορετικά». Από την άλλη όμως, οι άνθρωποι που
εκτελέσθηκαν ή φυλακίσθηκαν από το κουβανέζικο καθεστώς είναι, ισχυρίζεται,
άνθρωποι του Μπους, «δήθεν διαφωνούντες», «δεν έχουν καμιά σχέση με τις
πραγματικές ελπίδες των έντιμων Κουβανών». Μπορεί δηλαδή να τους άξιζαν αυτά
που έπαθαν; «Δεν πιστεύω και ουδέποτε πίστεψα στη μονοκομματική δημοκρατία,
ούτε στην παντοδυναμία του κράτους ως απάντηση στην παντοδυναμία της αγοράς»,
τονίζει. Αλλά δικαιολογεί την υπανάπτυξη της Δημοκρατίας στην Κούβα, σαράντα
χρόνια μετά την Επανάσταση, επικαλούμενος το εμπάργκο «και χίλιες άλλες μορφές
επίθεσης». Και ναι μεν η Κούβα τον πληγώνει, αλλά μάλλον θα ήταν καλύτερα να
σωπάσουμε: «Οι Κουβανοί και μόνον οι Κουβανοί, χωρίς επέμβαση από το
εξωτερικό, πρέπει να σφυρηλατήσουν τη δημοκρατία τους και να κερδίσουν τα
δικαιώματα που τους λείπουν». Άραγε, ακόμη κι όταν φυλακίζονται και εκτελούνται;