Δρόμοι

Οι επτά…

… κοτσίδες του Σαμψών, το τσουλούφι του Ναπολέοντα, οι μπούκλες του
Λουδοβίκου ΙΔ’, περούκες πουδραρισμένες που από αιώνες κάλυπταν τα κεφάλια των
κυριών και των ευγενών. Μόδα, πολιτική, εξέγερση, πίστη, μίσος, έρωτας. Μακριά
ή κοντά, αραιά ή πυκνά, τα μαλλιά μιλούν, διηγούνται την Ιστορία. Τι να πουν,
όμως, για τον Τόνι Μπλερ; Στα φοιτητικά του χρόνια είχε μακριά μαλλούρα (τότε
που οι πατεράδες μας μάς φώναζαν φλώρους) και στους τοίχους του δωματίου του
κολλούσε φωτογραφίες του Μικ Τζάγκερ. Τώρα είναι κουρεμένος και λιβανίζει τη
φωτογραφία του προέδρου Μπους. Χρόνια πολλά Τόνι. Είδες τι θα πει να κλείνεις
τα πενήντα; Δεν πειράζει, το έχουν πάθει και καλύτεροι από εμάς. (Εσύ,
τουλάχιστον, το κράτησες το μαλλάκι σου).

Η Λαίδη…

… Γκοντάιβα τα είχε ριχτά για να κρύβει τη γύμνια της πάνω στο άλογο, η
Μέδουσα τα είχε σαν απειλητική χαίτη από φίδια, το ίδιο και οι Ερινύες. Τα
μαλλιά μας στέλνουν μηνύματα στους ανθρώπους που συναντούμε στο δρόμο μας σαν
ανοιχτές επιστολές. Μηνύματα, μηνύματα, βαραίνουν τα κεφάλια μας με Ιστορία.
Αυτήν ακριβώς διηγείται ο σημειολόγος Μάσιμο Μπαλντίνι στο βιβλίο του «Μαλλιά»
(εκδ. PelitiAssociati). Από αυτόν μαθαίνουμε πως οι μεσαιωνικοί ιππότες
έπαιρναν μαζί τους στις μάχες, κάτω από την περικεφαλαία τους, μια τούφα από
το εφηβαίο της αγαπημένης τους.

Ένα κεφάλι…

… σκεπασμένο με πλούσιο μαλλί ήταν εδώ και αιώνες σύμβολο δύναμης, καλής
υγείας και σεξουαλικής γοητείας, γράφει η Μιρέλα Απιότι στη «Στάμπα». Βέβαια,
μπορεί να ισχύει και ακριβώς το αντίθετο. «Η φαλάκρα είναι ωραία επειδή
δείχνει ανδρισμό και ανώτερη πνευματική ικανότητα» διαβεβαιώνει ο ψυχολόγος
Φερντινάντο Ντογκάνα. Κάποτε, όταν πίστευαν πως τα πολλά μαλλιά ήταν σύμβολο
δύναμης, το ξύρισμα του κεφαλιού ήταν η χειρότερη τιμωρία για τις μέγαιρες και
τους μάγους. Σήμερα φαίνεται πως σύμβολο δύναμης έχει γίνει το κοντοκουρεμένο
μαλλί ή ακόμη και η φαλάκρα: ένα ξυρισμένο και αστραφτερό κρανίο είναι η
τελευταία λέξη της μόδας ανάμεσα στους μάνατζερ του χρηματιστηρίου και της
πολιτικής. Τα μαλλιά μεταδίδουν μηνύματα. Με μερικές τροποποιήσεις μπορούν και
εκφράζουν τις πιο διαφορετικές σημασίες. Με την άψογη κόμμωσή της, μια κυρία
του δέκατου όγδοου αιώνα μάς λέει πράγματα για την εποχή της καλύτερα και από
ένα δοκίμιο. Τα μακριά μαλλιά για τη γενιά του ’68 και τα κοντά για τη γενιά
των πανκ ήταν μανιφέστα κοινωνικής και πολιτικής καταγγελίας.

Η «γλώσσα»…

… των μαλλιών πέφτει και αυτή, δυστυχώς, θύμα της παγκοσμιοποίησης. Ολοένα
και περισσότερους ανθρώπους συναντούμε στον δρόμο που είναι κουρεμένοι σαν
τους ήρωες του «Μπέιγουοτς» και του «Μπίβις». Κακό είναι αυτό; θα μου πείτε.
Τέλος πάντων. Ίσως να είναι απλώς το παράπονο ενός γκρινιάρη που δεν έχει αυτή
την επιλογή.