Θάνατος στα Πολιτιστικά

Διάβασα την είδηση για τον Πηλιχό, στα «Πολιτιστικά» των εφημερίδων. Μια
είδηση στριμωγμένη ανάμεσα σε τηλεοπτικά απόβλητα, ανακοινώσεις εταιρειών
δίσκων που μετράνε τις φωνητικές ικανότητες με κοιλιακούς, φωτογραφίες από
πρεμιέρες με μοντέλα σε στάση παρά φύσιν και βαρύγδουπες δηλώσεις τηλεοπτικών
αστέρων της μισής ώρας του τύπου: «Εγώ είμαι ο εαυτός μου. Στο παιχνίδι Τίνα
μπήκα, Τίνα βγήκα». Γιατί αυτά είναι τα «Πολιτιστικά» τώρα πια. Μια
ασυναρτησία, ένα τυπωμένο μπουγέλωμα, μια ιστορία για αγρίους της τέχνης και
κανιβάλους του πολιτισμού. Βλέπω το αγγελτήριο θανάτου του ανάμεσα σ’ αυτό το
μωσαϊκό επηρμένης αγραμματοσύνης, αισθητικού αναλφαβητισμού και πολιτισμικού
χαμαιτυπείου, και λέω άδικη που είναι η ζωή. Ο Γιώργος Πηλιχός, ο άνθρωπος που
δημιούργησε ένα υψηλό τόνο και πνεύμα σ’ αυτές τις σελίδες που τύπωναν τον
πολιτισμό εντός μας, ο άνθρωπος που μπορούσε να μιλάει για τον Σεφέρη με την
ίδια συγκίνηση που θα αφηγείτο ένα ανέκδοτο απ’ τη ζωή της Κοτοπούλη, θα
πρότεινε μετά μανίας τον νέο τότε (αλλά και τώρα ακόμη νεώτερο) Διονύση
Σαββόπουλο και θα υπερασπιζόταν τις ταινίες του Μπέργκμαν σαν να ήτανε
συγχωριανός του. Ο Πηλιχός, ο Άνθρωπος που είδε τον πολιτισμό όχι σαν προνόμιο
των λεπταίσθητων δεσποινίδων και ανειδίκευτων γερουνδίων αλλά σαν ζωντανό
οργανισμό που σπαρταράει στα δόντια των Ελλήνων, σαν προέκταση της έσωθεν
ομορφιάς και συμμετρίας τους, τώρα κείται ανάμεσα στα πτώματα ανθρώπων που δεν
έζησαν ποτέ ζωή…

… Πήρα την Έλενα να της το πω…

– Τα ‘μαθες…

– Πιο δυνατά, Σταμάτη, δεν σ’ ακούω…

– Ο Πηλιχός…

– Δεν ακούω ρε γαμώτο… δεν ξέρω ίσως φταίει κι αυτή η μυρουδιά απ’ τα
σκουπίδια που ανεβαίνει στη βεράντα και με πνίγει, μπουκώνει τις αισθήσεις…

– Ο Πηλιχός πέθανε… σήμερα.

– Δεν ακούω… τι σήμερα; Δεν ακούω… πνίγομαι… με πνίγουν τα σκουπίδια της
χθεσινής απεργίας και της Αυριανής εφημερίδας…