ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Lacrimae rerum

Τι είναι τα σκουπίδια σε τελική ανάλυση; Αντικείμενα που δεν βρίσκονται στη
θέση τους. Τα πάντα, ακόμα και η σκόνη θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή σε μέρη
αδερφά, στο χώμα ας πούμε, όπου τα μόρια της ύλης κατακάθονται. Ή αυτές οι
φλούδες πατάτας που εκτίθενται με τόσο προκλητικό τρόπο στην ανοιγμένη
σακούλα. Απίστευτη ποσότητα. Ποιος μπορεί να καθάρισε τόσες πολλές πατάτες;
Κάποιος που δεν τις χόρτασε μάλλον, γι’ αυτό τις εξέθεσε στο πεζοδρόμιο, για
να δούμε όλοι την εργασία των χεριών του. Η τιμημένη πατάτα, ο βολβός που
έσωσε τον ευρωπαϊκό πληθυσμό από τη πείνα αιώνων, στεφανώνει έναν πυραμιδοειδή
σωρό από σακούλες του σούπερ μάρκετ που έγιναν σακούλες σκουπιδιών. Τι
συνήθεια κι αυτή η νεοελληνική, στην ίδια σακούλα που μεταφέρουμε τα τρόφιμα
στο σπίτι, να βάζουμε μετά τα σκουπίδια μας. Επίσης μια παλιά βελούδινη
καρέκλα που ώς το βράδυ ίσως κάποιος τη μαζέψει και την ξανακάνει έπιπλο.
Κάποιος ντράπηκε για λογαριασμό ολωνών κι έριξε πάνω από όλο αυτό το
συνονθύλευμα μια κουβέρτα, να το σκεπάσει. Είναι μια κουβέρτα που θα άξιζε να
μπει σε λαογραφικό μουσείο, υφαντή μάλλινη με μικρά πορτοκαλί και μπλε
τετράγωνα, εργόχειρο γυναικών από άλλα μέρη κι άλλη ζωή, που δεν θα
διανοούνταν ποτέ να πετάξουν με τέτοιον τρόπο σακούλες, ούτε πατάτες. Δεν
είναι η βρώμα που ενοχλεί έξω από την πόρτα μας λοιπόν, είναι η θλίψη των
πραγμάτων, ο ξεπεσμός τους, η δημόσια αδιαφορία για δαύτα. Πόσες ιστορίες
παρακμής στο πεζοδρόμιο, που αν είχαν οι γείτονες τη συνήθεια να χρησιμοποιούν
τους ειδικούς, απρόσωπους και αξιοπρεπείς πλαστικούς σάκους θα τις είχαμε
στερηθεί.