ΓΝΩΜΗ Το εγώ του Λευκού Αμερικανού

Βγαίνουν: αστραπή και κεραυνός, σοκ και δέος. Σκόνη, στάχτη, φωτιά, άμμος,
αίμα και αρκετά σκουπίδια περνούν στα παρασκήνια. Η σκηνή, ωστόσο, παραμένει
κατειλημμένη. Το ερώτημα που τέθηκε με το άνοιγμα της αυλαίας παραμένει
αναπάντητο. Γιατί πήγαμε σε πόλεμο εναντίον του Ιράκ;

Χρειαζόμασταν έναν πόλεμο, θα μπορούσα να απαντήσω. Η αμερικανική οικονομία
συρρικνωνόταν, η αγορά ήταν μελαγχολική, και κάποιοι κλασικοί προμαχώνες της
αμερικανικής πίστης (η ακεραιότητα των επιχειρήσεων, το FBI, η Καθολική
Εκκλησία…) είχαν δεχθεί καίρια πλήγματα. Από τη στιγμή που η κυβέρνηση Μπους
δεν ήταν έτοιμη να λύσει κανένα σοβαρό πρόβλημα, φυσικό ήταν να νιώσει μια
ακατανίκητη παρόρμηση να προχωρήσει σε μεγαλύτερα εγχειρήματα.

Γνώριζε, άλλωστε, πως διέθετε μία πολύ καλή, αν και μη δοκιμασμένη, ομάδα
Ενόπλων Δυνάμεων. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, πώς να μην τη χρησιμοποιήσει; Πόσο
μάλλον αφού ήταν η μοναδική που μπορούσε να ενισχύσει το ηθικό μιας βασικής
κατηγορίας του αμερικανικού πληθυσμού; Αναφέρομαι στο λευκό αμερικανικό
αρσενικό. Που αποτελούσε άλλοτε το 50% του πληθυσμού και έχει κατέβει στο…
30%. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει ουσιώδες για το πολιτικό έρεισμα του Μπους. Και
είχε υποστεί, τα τελευταία 30 χρόνια, αλλεπάλληλα χτυπήματα.

Καλώς ή κακώς, το γυναικείο κίνημα είχε σημειώσει επαναστατικές επιτυχίες και
το λευκό αρσενικό είχε εξασθενήσει. Ακόμη και η ισχυρή παρηγοριά των σπορ είχε
περιοριστεί. Η κυριαρχία τους στα σπορ – στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ… -, στην
εργασία και στο σπίτι είχε διαβρωθεί και οι λευκοί Αμερικανοί είχαν ανάγκη να
ξέρουν πως ήταν ακόμη καλοί σε κάτι. Είχαν τις Ένοπλες Δυνάμεις. Παρ’ όλο που
οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι είναι πολυάριθμοι σε αυτές, παραμένουν μειοψηφία
και η μειοψηφία εντείνεται όσο ανεβαίνουμε στην ιεραρχία. Εδώ μπήκε το Ιράκ.
Και τώρα που νιώθουμε τόσο καλά, είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε.

Στη Συρία, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν. Πρέπει να προχωρήσουμε. Πήραμε μια
πραγματική γεύση. Στη Μέση Ανατολή, άλλωστε, μας περιμένει ένα καλάθι γεμάτο
δισεκατομμύρια – με την προϋπόθεση ότι θα εξακολουθήσουμε να προπορευόμαστε
των τρισεκατομμυρίων του χρέους που ακολουθεί.

Ο Norman Mailer είναι Αμερικανός συγγραφέας

© The Times, 2003