Δωμάτιο υπηρεσίας με πισίνα

Σταμάτη, πρέπει να μιλήσουμε…

Δεν ξέρω τι φταίει κι ακούω αυτή τη φράση πολύ συχνά τον τελευταίο τον καιρό.
Όλο και κάποιος κάτι θέλει να μου πει. Ίσως δεν ακούω τους φίλους μου πια,
ίσως αυτοί δεν μου μιλάνε στην ίδια γλώσσα, ίσως ακόμα δεν βρίσκουμε ένα χάσμα
στον καιρό που να χωράει μια ανθρώπινη κουβέντα. Χθες όμως χρονιάρα μέρα και
αναστάσιμη (τι χρονιάρα και τι αναστάσιμη, εγώ την ώρα που όλοι σουβλίζανε το
αρνί έβλεπα από πάνω τη Σκόπελο και η αεροσυνοδός μού πρόσφερε ένα τσουρέκι σε
πλαστικό, ένα κόκκινο αυγό σε καλαθάκι και «Χριστό Ανέστη» κι «Αληθώς ο
Κύριος», διότι όπως πάντα τις γιορτές κάπου θα παίζω, δεν γίνεται να κάτσω
όπως όλος ο κόσμος στο γιορτινό τραπέζι με το επάγγελμα που διάλεξα – ή μήπως
γι’ αυτό το διάλεξα;). Χθες, λοιπόν, μετά την προσγείωση στη Θεσσαλονίκη με
πήρε ο Στέφανος, φίλος απ’ το σχολείο να φανταστείς (προϊστορικοί χρόνοι), και
με προσγείωσε στην πραγματικότητα της ελληνικής οικογένειας, την οποίαν και
αρνήθηκα χάριν της τέχνης! (Ή μήπως και συμβαίνει το εντελώς αντίθετο; ότι
δηλαδή η οικογένεια με αρνήθηκε και εξορίστηκα στον χώρο του θεάτρου;).

– Τι να πούμε, ρε Στέφανε;

– Ο Χρήστος, ο γιος μου, ο προκομμένος, δεν μπορείς να φανταστείς πώς με
κοιτάει. Δεν φτάνει που στερήθηκα τα πάντα, ρούχα, ταξίδια, γκόμενες να τον
κάνω άνθρωπο, τι αγγλικά, τι γαλλικά, πολεμικές τέχνες, πισίνα, γερμανικά,
γιόγκες, κάθε μήνα κι άλλο κομπιούτερ να μπαινοβγαίνει στο Ίντερνετ, πόσο πήγε
το γιεν, πόσο ο Νάσντακ, πόσο η πίπα στο Άμστερνταμ, γιατί εκεί κινείται, στον
κυβερνοχώρο. Μεταξύ χρηματιστηρίου και τσοντάδικου… Και τώρα με κοιτάει μ’
ένα βλέμμα… σαν να βλέπει Αλβανό στο Γκσντάαντ. Χθες σήκωσα το τηλέφωνο
(σπίτι μου είναι, να μην το σηκώσω που χτυπάει το ρημάδι;).

– Τον Κρις μού δίνετε, μου λένε.

– Αμέσως κοπελιά μου, της λέω. Χρήστο, φωνάζω, τηλέφωνο, του δίνω το ακουστικό
και τον ακούω να της λέει.

– «Όχι ρε μαλάκα, ένας άσχετος εδώ…». Κατάλαβες Σταμάτη μου, έγινα εγώ ο
πατέρας του ένας άσχετος εδώ… εμείς στην ηλικία τους έτσι κάναμε;

Θυμήθηκα στην ηλικία του γιου του, εμείς… Είχε κάνει πάρτι ο Στέφανος σπίτι
του, μόλις είχανε έρθει από τη Λάρισα με τη γιαγιά του (που τά ‘χε πουλήσει
όλα για να τον κάνει αρχιτέκτονα), μια χαρά χωριάτισσα με το τσεμπέρι και την
καμπίσια την προφορά, αλλά πού να μας το πει. Αυτός έλεγε έμενε μόνος του…
Και στο πάρτι λοιπόν πήγε και την έκλεισε τη γιαγιά στο δωμάτιο υπηρεσίας.
Όλες οι πολυκατοικίες τότε ακόμα και στα δυάρια είχανε ένα κελί 1,50Χ1,50 που
το αποκαλούσανε δωμάτιο υπηρεσίας, την οποίαν «υπηρεσία» μεταξύ τους την
αποκαλούσανε «δούλα». Κάποια στιγμή άναψε το πάρτι και ο Νίκος (τώρα είναι στη
NASA, χρόνια έχω να μάθω νέα του) χόρευε με την Ντέπυ (αργότερα παντρεύτηκε
έναν δήμαρχο, που μετά τον κατηγορήσανε, κι αυτή τον χώρισε, τώρα έχει ένα
μαγαζί στους Δελφούς και πουλάει πλαστικούς Αντίνοους). Πάνω λοιπόν στο
«Κρέεεεζι Λαβ» ήρθε κι άναψε ο Νίκος, πάει να στριμώξει το Ντεπάκι, στη ζαλάδα
του ανοίγει μια πόρτα, μπαίνει στο σκοτεινό δωμάτιο, κι όπως αρχίζει το
μπαλαμούτι, πύρκαυλος κι ασθμαίνων, ανάβει σαν από μόνο του λες το φως και
βλέπουνε με τις νυχτικές τη γιαγιά με τ’ άσπρα τα μαλλιά τα ξέπλεκα, η Αστέρω
– φάντασμα, να ουρλιάζει – Όξω… όξω… Βγήκανε στο οφίς (ένα είδος μικρού
χολ) ο Νίκος με ξεκούμπωτα τα παντελόνια, η Ντέπυ με τα βυζιά έξω και πάνω απ’
το σουτιέν, κι από πίσω η Λαίδη Μάκβεθ απ’ τη Λάρισα ουρλιάζοντας… Όξω
θεουσκοτωμέν…

… Του το θύμισα…

– Ναι, μου λέει, Σταμάτη μου, τότε υπήρχαν τα δωμάτια υπηρεσίας, τώρα που τα
καταργήσαμε (γιατί πρέπει να το πούμε σαν αρχιτέκτονας υπήρξα απ’ τους πρώτους
που τα κατήργησα κι απ’ τους πρώτους που έβαλα σε συγκροτήματα πισίνα), τώρα
λοιπόν πού θα μας κρύψουνε Σταμάτη; Πού; Αχ στην πισίνα θα μας ρίξουνε
Σταμάτη. Στην πισίνα, κι από πάνω χώμα. Χώμα να μας θάψουνε. Αυτή η πισίνα
Σταμάτη θα γίνει ο τάφος μας.