ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πασχαλινό παζάρι

Εδώ πουλιούνται τα πάντα. Αληθινά γυμνά κλαριά με ψεύτικα φύλλα, πλαστικά
φωσφοριζέ. Δεν μαραίνονται ποτέ. Να τα βάλεις στο βάζο και να μη μπορείς να τα
πετάξεις στον αιώνα τον άπαντα. Αληθινή τρίχα γάτας σε ψεύτικη γάτα από παπιέ
μασέ, που κοιμάται γλυκά. Δεν λερώνει, δεν γουργουρίζει, μόνο λερώνεται.
Μαζεύει τη σκόνη με τα χρόνια. Πού να τη βάλεις; Αληθινά πουκάμισα με ψεύτικη
φίρμα, αυτά κάπου θα βρεις να τα βάλεις, αλλά δεν ξέρει κανείς με τι θα
μοιάζεις. Αληθινό παζάρι που δεν ήξεραν πού να το βάλουν, γιατί τους ενοχλούσε
στην Αιόλου. Δεκαετίες ολόκληρες γινόταν εκεί και δεν κατάφερε να ριζώσει,
ενόχλησε τελικά τον αρχοντοχωριατισμό του Δήμου Αθηναίων. Κι όμως, δεν
ξυπαζόμασταν τότε να πηγαίνουμε να χαζεύουμε. Και υπήρχε ακόμα χώρος για καμιά
σαχλαμάρα στα σπίτια μας, όπως υπήρχε χώρος για ανατολίτικη ατμόσφαιρα στο
κέντρο της πόλης. Τώρα η Αιόλου άψογη, προσφέρεται για πάρκινγκ δικύκλων και η
Πλατεία Κοτζιά, σαν μεγάλη ταφόπλακα, χάσκει αμήχανα με τα κυριλέ της
λιθόστρωτα. Το δε παζάρι στο Πεδίον του Άρεως τσαπατσουλεύει και το πάρκο,
τσαλαπατά την άνοιξη. Πάει ο ωραίος επιτάφιος στην εκκλησία των Ταξιαρχών,
τώρα η περιοχή έγινε πάρκινγκ των αυτοκινήτων που προμηθεύουν τις παράγκες με
μπιμπελό που θα επιπλώσουν τα σπίτια άλλ’ αντ’ άλλων. Όπως άλλ’ αντ’ άλλων
επιπλώνουμε και τον δημόσιο χώρο μας, σαν να μη μπορούμε να τον ζήσουμε, σαν
να μην ξέρουμε τι να τον κάνουμε, σαν να ντρεπόμαστε γι’ αυτό που είναι και
γι’ αυτό που είμαστε. Ψεύτικοι περιπατητές με αληθινή κούραση, σε μια ψεύτικη
πόλη που κατατρώει την αληθινή μας ζωή.