ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το Πάσχα του «Φυγάδα»

Αν κάποιος ζούσε αλλού και ιδέαν δεν είχε από τις γιορτές της Χριστιανοσύνης,
μεγάλη περιέργεια έχω να δω τι γνώμη θα είχε σχηματίσει για το Πάσχα. Όχι την
καλύτερη, νομίζω. Γιατί κάτι πρέπει να συμβαίνει με το Πάσχα – θα σκεφτόταν ο
μακρινός επισκέπτης – και όλοι θέλουν να το αποφύγουν, να απομακρυνθούν, να
λείπουν, με μια ερώτηση – καταπέλτη που κυκλοφορεί μέρες τώρα από στόμα σε
στόμα και από οθόνη κινητού σε οθόνη γενικά. «Πού θα πας το Πάσχα;» λέει. Αυτή
και οι δορυφόροι της: «Θα μείνετε εδώ;», «δεν θα φύγετε για Πάσχα;», «πότε;
Μεγάλη Πέμπτη; Αργά δεν είναι;».

Κάτι μυστήριο συμβαίνει – θα έλεγε ο ξένος άνθρωπος – και όπου φύγει φύγει.
Μέχρι ο πετεινός να λαλήσει, θα πρέπει να έχουμε ταξιδέψει αλλού, σε χωριά,
επαρχίες, νησιά, κορυφές, μπαγκαλόουζ στη Μύκονο και στην Άνδρο, στους Άγιους
Τόπους, κάπου για το άλλο Πάσχα, όχι αυτό της πόλης που μας απειλεί. Το άλλο.
Το καλό. Αν τώρα πάρεις την ευθύνη (όλη επάνω σου) να μείνεις εδώ και να
περιμένεις το Πάσχα (ε, λοιπόν, δεν φαντάζεστε, 12 τη νύχτα του Μεγάλου
Σαββάτου κάνει Ανάσταση και η πόλη!) ποιος ξέρει τι θα υποστείς (τέτοιες
υποψίες κρύβει η ερώτηση), αδιανόητα πράγματα για όλους εκείνους που παίρνουν
τα μέτρα τους να είναι μακριά όταν αρχίσουν να χτυπάνε οι καμπάνες στο κέντρο
της πρωτεύουσας. Κάτι πρέπει να έχεις κατά νου, αν μη τι άλλο, την ώρα της
μεγάλης φυγής, για να ξεφύγεις από πολιορκίες αναχωρητών που τους κυνηγάνε οι
γιορτές όπως εκείνον τον άμοιρο «Φυγάδα» της τηλεόρασης (μακριά από τ’ αδικο)
και να τους πείσεις να αφήσουν στην άκρη τα σχέδια διάσωσης. Ε, λοιπόν θα
μείνω και θα παραδοθώ. Εκτός και αν τελευταία στιγμή νιώσω την ανάσα του πάνω
από τον ώμο μου απειλητική και βγω κι εγώ στους δρόμους. Μεγάλη Παρασκευή;
Ποτέ δεν είναι αργά.