ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΑΚΗΣ Παράξενες ιστορίες και… διονυσιασμός

Το 2001 έφτιαξε τον «Θυρωρό», από τους πιο ενδιαφέροντες δίσκους της χρονιάς.
Σήμερα ο Γιώργος Χριστιανάκης επιστρέφει με τις «Παράξενες Ιστορίες». Δεν
είναι από τους δίσκους που μπορείς να ακούς και – ας πούμε – να μαγειρεύεις
παράλληλα. Το σαξόφωνο του Φλώρου Φλωρίδη αφήνεται ελεύθερο να αυτοσχεδιάσει,
η τρομπέτα του Παντελή Στόικου «τρυπάει», ενώ η κιθάρα του Μπάμπη Παπαδόπουλου
υπακούει τους αγχωμένους ρυθμούς ενός παράξενου διονυσιασμού που σιγά σιγά σε
οδηγεί σε ένα μεταλλικό, απόκοσμο τοπίο. Είναι κι άλλοι οι μουσικοί που
πρωταγωνιστούν σ’ αυτό το περίεργο «ταξίδι»: Γιώτης Κιουρτσόγλου, Αλέξης
Αποστολάκης, Τάσος Μυσιρλής, Κυριάκος Γκουβέντας, Βασίλης Μπαχαρίδης, που κατά
τον συνθέτη (και… μάγειρα των πλήκτρων) Γιώργο Χριστιανάκη είναι και αυτοί
συνδημιουργοί των «Παράξενων Ιστοριών» (Hytch Hyke).

Δυνατός δίσκος (το επισημαίνω), αν και λίγο σκληρός. Όλο αυτό το «βιομηχανικό
σκηνικό» – φτιαγμένο από λούπες, γεννήτριες και ήχους του κομπιούτερ – όλη
αυτή η ανάγκη επιστροφής στο εσωτερικό ενός υποφωτισμένου ονείρου, από πού
πηγάζει άραγε;

«Δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ τόσο από μια δουλειά που έχω κάνει», λέει. «Ίσως
σ’ αυτόν τον δίσκο να προσπάθησα να ξορκίσω αυτήν την πολύ σκοτεινή ιστορία
που είχα ζήσει κάνοντας την μουσική για το θεατρικό “Ο Ζυλ και η Νύχτα”, ένα
πραγματικά καταπληκτικό και σκληρό έργο. Τώρα θέλησα να κάνω κάτι απόλυτα
προσωπικό κι έτσι μπήκα στο στούντιο κι άρχισα να δουλεύω…».

Παρών εδώ και χρόνια στον χώρο των εναλλακτικών μουσικών ο Θεσσαλονικιός
Γιώργος Χριστιανάκης, μόνιμο μέλος των «Τρυπών» και ταυτόχρονα γνωστός στο
θεατρικό χώρο – έχει γράψει μουσική για πάνω από 35 έργα – είναι από τις
περιπτώσεις που κερδίζουν σιγά σιγά ένα ανήσυχο κοινό, ανοικτό σε
πειραματισμούς και νέες προτάσεις.

Τελικά δεν είναι και τόσο «υπνωτισμένο» το ελληνικό κοινό – όχι τουλάχιστον
όσο το θεωρούν οι τηλεοράσεις και οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες…

«Το ελληνικό κοινό είναι και ενημερωμένο και πολύ ανοικτό σε “εναλλακτικές”
προτάσεις – αν μπορούμε να τις ονομάσουμε έτσι, γιατί και ο όρος αυτός σιγά
σιγά θα καταντήσει σαν το ροκ. Και πάντα, όταν τα πράγματα άρχιζαν να
πλησιάζουν στο μηδέν – όπως τώρα με την μεγάλη κρίση – δίνεται χώρος και
ευκαιρίες εκεί που πριν δεν δίνονταν, γιατί ο κόσμος αρχίζει και ψάχνει. Μια
καλή δουλειά δύσκολα πάει χαμένη στις μέρες μας».