ΓΝΩΜΗ Η φούσκα της τρομοκρατίας

Οι πόλεμοι είναι πάντα αποσαφηνιστικοί. Κι εκείνο που αποσαφήνισε αυτός ο
πόλεμος είναι ότι πράγματι υπήρξαν τρεις φούσκες που έσκασαν στην αρχή του
21ου αιώνα: η φούσκα του χρηματιστηρίου, η φούσκα της επιχειρηματικής
δεοντολογίας και η φούσκα της τρομοκρατίας. Τη φούσκα του χρηματιστηρίου την
γνωρίσαμε όλοι. Όταν έσκασε πριν από τρία χρόνια, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον
τον κόσμο έγιναν σοβαρότεροι επενδυτές. Η δεύτερη φούσκα, τα διαχειριστικά
σκάνδαλα των επιχειρήσεων, έσκασε με τις υποθέσεις Ένρον και Άρθρουρ Άντερσεν,
φέρνοντας μια επανάσταση στον χώρο. Όμως, ήταν και άλλη μια φούσκα που
δημιουργήθηκε στη δεκαετία του 1990, η φούσκα της τρομοκρατίας. Άρχισε με
επιθέσεις αυτοκτονίας κατά αμερικανικών στρατευμάτων στη Σαουδική Αραβία και
κατέληξε με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Όπως οι φούσκες του
χρηματιστηρίου και των επιχειρήσεων, η φούσκα της τρομοκρατίας ήταν το προϊόν
μιας προσωρινής παράνοιας, στη διάρκεια της οποίας υπερβολικές συμπεριφορές
δικαιολογούνταν με νέες θεωρίες. Μας έλεγαν ότι οι επιθέσεις αυτοκτονίας είναι
έργο απελπισμένων ανθρώπων που δεν έχουν άλλο τρόπο να τραβήξουν την προσοχή
της Αμερικής ή του Ισραήλ. Και εμείς στην Αμερική τούς πιστεύαμε και
φουσκώναμε κι άλλο τη φούσκα. Στρεβλώναμε την ανοιχτή κοινωνία μας και
φυλακίζαμε τον εαυτό μας. Με τον πόλεμο στο Ιράκ, ο Τζορτζ Μπους και ο Τόνι
Μπλερ είπαν: «Η φούσκα της τρομοκρατίας απειλεί τις ανοιχτές κοινωνίες και τις
αξίες τους. Γι’ αυτό θα χρησιμοποιήσουμε το Ιράκ – επειδή μπορούμε – για να
σας δείξουμε ότι θα έρθουμε στην καρδιά του κόσμου σας και θα σκάσουμε τη
φούσκα. Προσέξτε». Τώρα, εμείς και ο αραβομουσουλμανικός κόσμος πρέπει να
αντλήσουμε τα σωστά συμπεράσματα. Ελπίζουμε οι Αμερικανοί να πάψουν να
αντιδρούν υπερβολικά στην 11η Σεπτεμβρίου. Η Αλ Κάιντα δεν είναι Σοβιετική
Ένωση. Ο Σαντάμ δεν ήταν Στάλιν. Και η τρομοκρατία δεν είναι κομμουνισμός.
Πρέπει να ηρεμήσουμε και να επιστρέψουμε στην καλλιέργεια της ανοιχτής
κοινωνίας μας, η οποία είναι η πραγματική πηγή της ισχύος μας.