Διαστάσεις Χαράματα, δίπλα στο τζάκι

«Καλημέρα, είναι Ιανουάριος, 4.17 το πρωί, και πρόκειται να καθήσω εδώ, στο σκοτάδι».

«Λέω να ξεκινήσω με τη φάση της επιχείρησης που ονομάζεται “Σοκ και δέος”» (από τον «Νιου Γιόρκερ»)

Προς το παρόν δεν γνωρίζουμε το όνομα του αφηγητή, παρά μόνο ότι ξύπνησε αυτή
τη δύσκολη ώρα, έβαλε τη γαλάζια ρόμπα του, έσπρωξε την πολυθρόνα του κοντά
στη φωτιά και βάλθηκε να ανάψει το τζάκι. «Όταν είναι τόσο σκοτεινά, χάνεις
την αίσθηση της αναλογίας», παρατηρεί. Η φωτιά δεν έχει ανάψει ακόμα για τα
καλά, και η εικόνα που αντικρύζει τού θυμίζει το στόμα ενός τέρατος ή μια
ρωγμή σε ένα σκοτεινό και μακρινό πλανήτη. Η λάβα ξεχύνεται απειλητικά, κι
εκείνος πρέπει να σώσει τους παγιδευμένους ταξιδιώτες.

Το δεύτερο πρωινό, ο αφηγητής ξυπνά στις 3.57. Μας πληροφορεί ότι τον λένε
Έμετ, είναι 44 ετών, τη γυναίκα του την λένε Κλαιρ, έχει δύο παιδιά και
επιμελείται ιατρικά κείμενα για να βγάζει το ψωμί του. Ακούει ένα τραίνο να
σφυρίζει πένθιμα, αναρωτιέται πώς το εργοστάσιο που κατασκευάζει την κόρνα των
τραίνων φτάνει σε «αυτήν ακριβώς τη χορδή του αιωνίου πένθους», κι ύστερα
θυμάται ότι είχε μείνει κάποτε στην πόλη ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, πηγαίνοντας
στο Βέρμοντ, όπου έγραψε τις «Ιστορίες γιατί έτσι». Η μητέρα του Έμετ τού
διάβαζε μια ιστορία από εκείνο το βιβλίο, με τίτλο «Πώς η λεοπάρδαλη απέκτησε
τα στίγματά της», και η ιστορία αυτή άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο παρατηρούσε
τις σκιές. «Υπήρχαν διάφορα σημεία στην αυλή μας που θύμιζαν τις τεμαχισμένες
σκιές του Κίπλινγκ. Ο ευώνυμος που στεκόταν κοντά στην άκρη του κτήματος ήταν
το καλύτερο. Η φλούδα του έχει υπέροχα πτερύγια, και κάτω από αυτό το χαμηλό
δέντρο καθόμουν και παρατηρούσα το φως του ήλιου να σπάει σε κομμάτια».

Το 19ο πρωινό, ο Έμετ αποκαλύπτει τα δύο γεγονότα που τον ενέπνευσαν να
ξυπνάει κάθε πρωί πριν χαράξει. Το πρώτο ήταν η απόφαση της γυναίκας του να
ξυπνήσει την οικογένεια τα χαράματα της Πρωτοχρονιάς και να τους οδηγήσει στην
παραλία για να δουν την ανατολή. Το δεύτερο ήταν ένα ταξίδι του με το τραίνο
από την Ουάσιγκτον στη Βοστώνη. Σε μια στιγμή ξύπνησε, τράβηξε την κουρτίνα,
είδε ότι είχαν φτάσει στον σταθμό της Νέας Υόρκης και συνειδητοποίησε ότι
περνούσε από ένα πολύ σημαντικό εμπορικό κέντρο χωρίς να δει ούτε ένα δρόμο,
και ότι κάτι αντίστοιχο συνέβαινε στη ζωή του.

Ο Έμετ είναι ο ήρωας του καινούργιου βιβλίου του Νίκολσον Μπέικερ, με τίτλο
«Ένα κουτί με σπίρτα» (εκδ. Random House). Η ζωή του, αυτό το θαύμα διαρκούς
αλλαγής και συνέχειας, είναι το αντίθετο της κρίσης που περνούν πολλοί
άνθρωποι της ηλικίας του. Αφού δεν μπορεί να ξεγελάσει τον θάνατο, ξεγελά το
χάραμα, προσθέτοντας ώρες σε μια ζωή που την βλέπει να φεύγει. Ο Έμετ
αντιμετωπίζει το αναπόφευκτο του θανάτου παρατηρώντας τη ζωή.