ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Προσμονή της επανάληψης

Μεγάλη Εβδομάδα με καιρό χειμωνιάτικο, παραμονές του Μάη. Ας είναι. Έστω κι
έτσι, προσδοκάμε στην έλευση της γιορτής να βρούμε την ανακούφιση της επαφής
με τα σίγουρα και τα πατρώα. Και τα μητρώα, αλλά όχι του Δήμου. Τα δικά μας,
την κληρονομιά της επανάληψης. Τη σιγουριά της επαφής με κάτι σταθερό, κάτι
που ξαναγυρίζει κάθε χρόνο και συμπίπτει με την αναγέννηση της φύσης. Ε, τώρα
ακόμα και η φύση μάς κάνει πείσματα. Δεν φαίνεται διατεθειμένη να αναγεννηθεί
με τον συνήθη τρόπο. Πρέπει να τη ζορίσουμε λιγάκι. Να καδράρουμε στη
λεπτομέρεια, αφήνοντας έξω τη γενική εικόνα της αβεβαιότητας. Παλιά
δοκιμασμένη τακτική. Στο παράθυρο, ας πούμε, στη γλάστρα με το δεντρολίβανο,
τη μάλλον ξεχασμένη, αλλά ανθεκτική στη στέρηση, εμφανίστηκε ένα χαμομηλάκι κι
άρχισε ευθαρσώς να υψώνεται, άρα ήρθε η άνοιξη. Άρα δικαιούμαστε να αγοράσουμε
λαμπάδες, καινούργια παπούτσια στα βαφτιστήρια, κάτι άχρηστο για μας, να πάμε
εκδρομή, να φάμε μαγειρίτσα και αρνί, αφού πενθήσουμε δεόντως και νηστέψουμε
αρμοδίως, και όλα να τα κάνουμε όπως τα βρήκαμε, περίπου. Όπως θέλουμε να
πιστεύουμε ότι τα βρήκαμε. Χρειαζόμαστε περισσότερο κι από τα παπούτσια κι από
το φαγοπότι κι από τις συναντήσεις με τα πάτρια και τα μητρικά την αυταπάτη
του κύκλου που κλείνει και ξανανοίγει αέναα. Κι εμείς, λέει, είμαστε κάπως
παιδιά πάντα, έστω κι αν πρέπει αυτοπροσώπως να το επιμεληθούμε το αρνί τώρα,
κι αυτή η εργασία μοιάζει με άθλο. Από τις τελετές προσμένουμε να συμβεί το
θαύμα, να μας εναγκαλισθεί η φύση, να μας ασπασθεί η έκσταση, να μας ελεήσει
με νέες δυνάμεις η επανάληψη των παλιών τελετουργικών για να αντέξουμε τη
συνέχεια.