ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κι όμως ο πόλεμος κράτησε πολύ

Ήταν σύντομος ο πόλεμος; Όχι για τον Αλί που έχασε την οικογένειά του και τα
δύο χέρια του, όχι για όσους έχασαν τη ζωή τους και παραμένουν αριθμοί, ούτε
καν σωστοί αριθμοί. Γι’ αυτούς ήταν μακρύς και περιέργως και για πολλούς από
εμάς που τον παρακολουθήσαμε απλώς από την τηλεόραση. Ήταν παράξενα μακρύς για
όσους δεν διαθέταμε τον συνήθη αντιαμερικανισμό πριν αρχίσει. Για όσους
ελπίζαμε μέχρι την τελευταία στιγμή ότι δεν θα γινόταν. Προλάβαμε μέσα σ’
αυτές τις τρεις εβδομάδες να χάσουμε όχι μόνο τον θαυμασμό και την εκτίμησή
μας στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και πολλές από τις πεποιθήσεις και τις ιδέες
μας. Την αισιοδοξία μας κατ’ αρχήν, ότι η ανθρωπότητα γενικά βαδίζει προς μια
θετική κατεύθυνση. Την ελπίδα ότι ίσως και καταφέρει να ξεπεράσει τη μοίρα που
της ορίζουν τα γονίδια του αρπακτικού. Την πίστη ότι ο ΟΗΕ είναι ό,τι καλύτερο
έχει καταφέρει να φτιάξει κι ότι, με όλες τις αδυναμίες και τις ατέλειές του,
κάποιο κύρος διαθέτει τέλος πάντων. Κάποιες αρχές δουλεύουν, κάποιοι θεσμοί
μας ενώνουν και αν θέλουν οι ΗΠΑ σώνει και καλά να είναι ο χωροφύλακας του
κόσμου, θα είναι υποχρεωμένες να ακούνε και τον εισαγγελέα. Όλες αυτές οι
ιδέες πρόλαβαν να δηλητηριαστούν μοιραία στη διάρκεια αυτού του πολέμου που
δεν ήταν και τόσο σύντομος τελικά. Για όλους εμάς που δεν θέλαμε να ζούμε μόνο
με τον μηδενισμό για μπούσουλα, μόνο με την απόρριψη, την άρνηση και τη
δυσπιστία, κομπλεξικοί απέναντι στην υπερδύναμη και μην περιμένοντας τίποτα
καλύτερο να συμβεί στον κόσμο από επαναλήψεις των συγκρούσεων με όλο και
νεώτερα όπλα.