Όταν οι πάγοι λειώνουν…

Πολύχρωμο, εντυπωσιακό το φινάλε της «Τουραντότ» του Πουτσίνι, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Το Πεκίνο μιας εποχής μυθικής. Το Πεκίνο του Νίκου Πετρόπουλου. Ο εξώστης του
παλατιού της Αυτοκρατορικής Πόλης. Σκάλες που τον περιβάλλουν. Κίονες
πανύψηλοι, «σκαμμένοι» κυκλικά σε δυο σημεία. Όλα μαύρα. Και η είσοδος του
παλατιού να κλείνει με συρόμενα παραπετάσματα από καγκελόφρακτες «τζαμαρίες».

Ατμόσφαιρα «σκοτεινή». Ο λαός, ντυμένος σε χρώματα γαιώδη, ακούει τον
Μανδαρίνο να υπενθυμίζει τον «Νόμο της Τουραντότ», της ψυχρής, ανέραστης
πριγκίπισσας, κόρης του αυτοκράτορα, σύμφωνα με τον οποίο θα παντρευτεί μόνο
τον βασιλικής γενιάς άντρα που θα λύσει τα τρία αινίγματα που εκείνη θα του
θέσει.

Ο πρίγκιπας από την Περσία που η τύχη δεν τον ευνόησε θα χάσει το κεφάλι του.
Σε λίγο, όταν τον φέρνουν εν πομπή, θα εμφανιστεί και η αμείλικτη Τουραντότ –
η Ρωσίδα σοπράνο Γκαλίνα Καλίνινα. Το πλήθος που ζητούσε να δει κομμένο κεφάλι
θα μεταστραφεί και θα ζητήσει από την πριγκίπισσα να δείξει έλεος. Εκείνη,
ανοικτίρμων, θα αφήσει να πέσει το λευκό της μαντίλι: να πέσει το κεφάλι του
μνηστήρα!

Ανάμεσα στο πλήθος ένας γέροντας τυφλός. Είναι ο έκπτωτος βασιλιάς των
Τατάρων Τιμούρ που του συμπαραστέκεται η σκλάβα Λιου. Μέσα στη χλαλοή πέφτει
πάνω στον γιο του, τον πρίγκιπα Καλάφ που τον πίστευαν νεκρό στη μάχη. Έχει
επιζήσει αλλά με την πρώτη ματιά που της ρίχνει θα πέσει στα δίχτυα της
Τουραντότ: την ερωτεύεται και αποφασίζει να την διεκδικήσει, πράγμα που τον
οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια να χάσει το κεφάλι του.

Έτσι ανοίγει η «Τουραντότ» του Τζάκομο Πουτσίνι που παρουσιάζεται στο
Μέγαρο Μουσικής, για πρώτη φορά στην Ελλάδα με το πλήρες φινάλε το οποίο έχει
συνθέσει ο Φράνκο Αλφάνο για την όπερα που ο θάνατος δεν επέτρεψε στον
Πουτσίνι να την ολοκληρώσει, βασιζόμενος στις σημειώσεις που ο συνθέτης άφησε,
σε «σκηνοθετική πρόταση» και με σκηνικά και κοστούμια του Νίκου Πετρόπουλου
και σε «σκηνική μεταφορά» του Ιταλού Πάολο Πανίτσα, με τη συνοδεία της
Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, υπό τον Ντονάτο Ρεντσέτι, και που έκανε την
πρεμιέρα της σε μια Αίθουσα των Φίλων της Μουσικής σχεδόν γεμάτη.

Μέσα από μια παράσταση «γεωμετρική», απόλυτης συμμετρίας, με λίγη
κίνηση και πολλά μετωπικά στησίματα, με φανάρια, φαναράκια, κόκκινα
αυτοκρατορικά λάβαρα «κεντημένα» με ιδεογράμματα, τελετουργικές πομπές, πλήθη
επί σκηνής είδε το κοινό να κυλάει το «παραμύθι» του Καλάφ. Που καταφέρνει να
λύσει τα τρία αινίγματα, υπόσχεται στην Τουραντότ, που έχει γίνει θηρίο και
δεν θέλει τον γάμο, να την απαλλάξει από την υποχρέωση αν ανακαλύψει το όνομά
του το οποίο έχει κρατήσει κρυφό και όταν εκείνη δεν το πετυχαίνει, μια και η
Λιου που το γνωρίζει όταν την βασανίζουν να το αποκαλύψει αυτοκτονεί – μια
«τυπική» πουτσίνεια ηρωίδα -, της το αποκαλύπτει ο ίδιος πείθοντάς τη με ένα
φιλί ότι μόνον ο έρωτας μπορεί να την εξανθρωπίσει.

Στο φινάλε οι «πάγοι» της πριγκίπισσας θα λειώσουν και θα ομολογήσει
στον λαό της ότι το όνομα του ξένου «είναι Έρωτας». Στο τέλος ένα ζεστό
χειροκρότημα περίμενε όλους τους συντελεστές και τους τραγουδιστές, από το
οποίο τη «μερίδα του λέοντος» απέσπασαν η μικροσκοπική Ελίζαμπετ Νόρμπεργκ –
Σουλτς για τη μουσικότατη Λιου της – στα θεωρεία παρούσα και η δική μας Ζανέτ
Πηλού, που έχει αφήσει ανεξάλειπτες εντυπώσεις με τη δική της Λιου, το 1969,
στην παράσταση της Λυρικής στο Ηρώδειο – αλλά και ο Βλαντίμιρ Γκαλούζιν – Καλάφ.

INFO

«Τουραντότ» του Πουτσίνι στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (τηλ. 210-7282.333) και
στις 12, 13, 14, 15, 17 Απριλίου. Εισιτήρια: 110, 80, 60, 35, (φοιτητικό) 18 ευρώ.