«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ»

Έως και οι κατηγορούμενοι, οι οποίοι συνήθως παρακολουθούν ανέκφραστοι τις
περιγραφές των επιθέσεων της 17Ν, ευαισθητοποιήθηκαν από την κατάθεση της
μητέρας του 20χρονου Θάνου Αξαρλιάν, που δολοφονήθηκε στις 14 Ιουλίου 1992,
από θραύσματα ρουκέτας, στόχος της οποίας ήταν ο τότε υπουργός Οικονομικών Ιω.
Παλαιοκρασσάς.

Ο Κων. Τέλιος έκλαιγε διαρκώς κατά τη διάρκεια της εξέτασης της κ. Σταυρούλας
Αξαρλιάν και αφού εξέφρασε την οδύνη του – δηλώνοντας πως ήταν παρών στην
επίθεση – αποχώρησε από το δικαστήριο. Λίγα λεπτά πριν ωστόσο, ο πάντα ψυχρός
Δημ. Κουφοντίνας έδειξε να κάμπτεται. Να εκφράζει τη λύπη του και να ζητάει
συγγνώμη. Όσον αφορά τους συνηγόρους υπεράσπισης των κατηγορουμένων και
εκείνοι εξέφρασαν τη λύπη τους διά του κ. Γ. Αγιοστρατίτη, παραιτούμενοι από
το δικαίωμα των ερωτήσεων προς τη μάρτυρα.

Το μάθημα αξιοπρέπειας της συγκλονισμένης από τον θάνατο του παιδιού της
γυναίκας, η οποία ένα χρόνο νωρίτερα είχε χάσει και τον σύζυγό της, συγκίνησε
όλους τους παράγοντες της δίκης, αλλά και το ακροατήριο που χθες ήταν γεμάτο.
Φειδωλή στους χαρακτηρισμούς των κατηγορουμένων, με μόνη αντίδραση στη
συγγνώμη του Κουφοντίνα ένα «δεν με ενδιαφέρει, δεν υπάρχουν για μένα αυτοί οι
άνθρωποι», η κ. Αξαρλιάν προσπάθησε να περιγράψει το τραγικό συμβάν όπως το
έζησε.

«Τρέξτε για τον Θάνο»

«Έχουμε ένα εργαστήριο χρυσοχοΐας στην οδό Περικλέους. Ο Θάνος ήταν κοντά μου
για να με βοηθήσει και τον έστειλα σε μια δουλειά. Ο Θάνος έτρεξε. Σε λίγα
λεπτά άκουσα έναν εκκωφαντικό θόρυβο και βγήκα στο μπαλκόνι. Είδα καπνούς και
φωτιά και συνειδητοποιώ ότι το παιδί πήγαινε προς τα εκεί», είπε ξεκινώντας
την κατάθεσή της.

Σε ελάχιστα λεπτά ολοκληρώθηκε το δράμα. «Τρέξτε για τον Θάνο», φώναξε στους
υπαλλήλους του εργαστηρίου και ακολούθησε και η ίδια. «Η αστυνομία είχε
κλείσει το σημείο και δεν μπόρεσα να πλησιάσω. Με την ελπίδα, ξαναγύρισα και
φώναξα από τον δρόμο στα παιδιά: “Γύρισε ο Θάνος;”. “Όχι”, μου απάντησαν και
ξαναπήγα εκεί. Είδα το αίμα στον δρόμο, φαντάστηκα ότι είχε γίνει κάτι πολύ
άσχημο, όχι στο παιδί μου», συνέχισε ταραγμένη η μάρτυρας για να φθάσει στην
πιο τραγική στιγμή της ζωής της.

«Έχασα τον κόσμο»

«Κάποια στιγμή είδα το παιδί μου κάτω. Έχασα τον κόσμο. Καθ’ οδόν προς το
Γενικό Κρατικό ήλπιζα και προσευχόμουν να βρω τον γιο μου ζωντανό. Μπαίνοντας
παρακαλούσα τους γιατρούς. Δεν ήξερα ότι είχε χαθεί. Δεν ήθελα να το
πιστέψω…»

Πάντα προσεκτική στις εκφράσεις της, η κ. Αξαρλιάν αναφέρθηκε στις εκκλήσεις
που είχε κάνει τότε προς τα μέλη της 17Ν να δώσουν τέλος στην εγκληματική
δράση τους. «Τρομοκράτες, καταθέστε τα όπλα. Για αντάλλαγμα σας δίνω τη ζωή
μου. Σας αγαπώ, Θάνος», έγραφε σ’ ένα κηδειόσημο που κόλλησε παντού, όπως
είπε, ξεπερνώντας τον πόνο της προκειμένου να μη χαθούν έτσι και άλλοι
άνθρωποι.

«Τους προκάλεσα. Δεν είχα ποτέ μια απάντηση. Περίμενα αυτή τη στιγμή, γιατί
δεν έχω μιλήσει ποτέ μου. Να πω ότι ο γιος μου ήταν ένα παιδί που θα πρόσφερε
στην κοινωνία. Χαμογελούσε και αγαπούσε τη ζωή…»

ΣΕΡΓΙΟΣ ΑΞΑΡΛΙΑΝ

«Είμαστε τα παράπλευρα θύματα του πολέμου τους»

«Είχαμε την ατυχία έναν ακριβώς χρόνο πριν από το συμβάν να χάσουμε τον
πατέρα μου. Κι εγώ σε ηλικία 24 ετών έπρεπε δύο φορές μέσα σ’ ένα χρόνο να
ανακοινώσω σ’ ένα παιδί 6 ετών, τον αδελφό μου, ότι χάθηκαν τα αγαπημένα μας
πρόσωπα. Αυτό πιστεύω ότι λέει πολλά…».

Ο Σέργιος Αξαρλιάν, αδελφός του Θάνου, διακρίνεται από την αξιοπρέπεια που
χαρακτηρίζει και τη μητέρα του. Καταθέτοντας στο δικαστήριο, περιγράφει την
τραγωδία της οικογένειάς του. Αλλά και τις ενοχές που βαρύνουν τον ίδιο: «Αν
ήμουν εγώ στη δουλειά εκείνη την ημέρα και δεν είχα μείνει σπίτι επειδή είχα
εξετάσεις, είναι πολύ πιθανό να ήμουν εγώ στη θέση του αδελφού μου. Αυτό θα με
βαραίνει στην υπόλοιπη ζωή μου».

Ο 35χρονος σήμερα νέος εγκατέλειψε μετά το τραγικό περιστατικό τις σπουδές του
για να βοηθήσει τη μητέρα του στην οικογενειακή επιχείρηση. «Εμείς, για τον κ.
Κουφοντίνα και τους ομοίους του, προφανώς είμαστε τα παράπλευρα θύματα του
πολέμου τους. Σας ευχαριστώ», είπε και αποχώρησε από το βήμα του μάρτυρα,
χωρίς να του υποβάλει ερωτήσεις η υπεράσπιση.

Συντονισμός: Σίλα Αλεξίου – Ρεπορτάζ: Μίνα Μουστάκα, Διονύσης Νασόπουλος