[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Στους μικρούς, φτηνούς αποικιακούς πολέμους που έκαναν οι μεγάλες δυνάμεις
τον 19ο αιώνα δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι. Με τα σύγχρονα όπλα τους, οι
«τζέντλεμεν» μπορούσαν να σφάζουν ανενόχλητοι τους ιθαγενείς μέχρι να υποταχθούν.

Ο πόλεμος που διεξάγει η αμερικανική αυτοκρατορία στο Ιράκ έχει τη μανιέρα του
19ου αιώνα, διεξάγεται όμως τον 21ο, όπου υπάρχουν δημοσιογράφοι που
παρενοχλούν την επιχείρηση υποταγής των «ιθαγενών». Η λογοκρισία επεβλήθη διά
των όπλων. Αυτή είναι η απλή εξήγηση για το τι συνέβη χθες στο ξενοδοχείο
«Παλαιστίνη», στα γραφεία του Αλ Τζαζίρα, στην τηλεόραση του Κατάρ.

Για τους αξιότιμους κ.κ. Μπους, Ράμσφελντ και Φρανκς οι δημοσιογράφοι
που δεν ακολουθούν τα στρατεύματά τους, αλλά βρίσκονται εκεί που πέφτουν οι
βόμβες τους και αποκαλύπτουν το φονικό έργο τους, αντιμετωπίζονται ως
«ιθαγενείς». Τους πυροβολούν, αν τους βρουν στον δρόμο τους. Και ας εργάζονται
όχι μόνο για «ιθαγενή μέσα», αλλά και για το Ρώυτερ. Δεν τους θέλουν στο πεδίο
της μάχης. Τους είχαν άλλωστε προειδοποιήσει ότι δεν θα είναι ασφαλείς στη
Βαγδάτη. Τώρα νίπτουν τας χείρας τους. Ο πολεμικός ανταποκριτής είναι
επικίνδυνο επάγγελμα. Είναι η πρώτη φορά όμως – με εξαίρεση ίσως τον
βομβαρδισμό της γιουγκοσλαβικής τηλεόρασης στον πόλεμο του Κοσόβου – που οι
πολεμικοί ανταποκριτές αναδεικνύονται σε πολεμικό στόχο. Είναι η πρώτη φορά
που η λογοκρισία επιβάλλεται με το πυροβολικό. Οι ΗΠΑ ξεπέρασαν κάθε όριο σε
αυτό τον φτηνό αποικιακό πόλεμο.

Οι ανταποκριτές δεν τους έκαναν τη χάρη, δεν έφυγαν τρέχοντας από την
πόλη. Έμειναν και καταγράφουν λεπτό προς λεπτό το ψυχορράγημα της ιρακινής
αντίστασης και τις αγριότητες που τη συνοδεύουν. Ένας μετά τον άλλον, οι
ιρακινοί θύλακοι καταρρέουν. Ενδεχομένως, η ολοκληρωτική κατάληψη της Βαγδάτης
να είναι πλέον θέμα ωρών.

Στα ερείπια νευραλγικών κέντρων του καθεστώτος, οι Αμερικανοί αναζητούν
ένα φάντασμα. Πού είναι ο Σαντάμ; Αναζητούν εναγωνίως χημικά όπλα που να
δικαιολογούν την εκστρατεία στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Όμως, όλα
δείχνουν ότι την επόμενη φορά μάλλον δεν θα έχουν τέτοιες ευαισθησίες. Αυτό
σηματοδοτεί η συνάντηση του Μπέλφαστ: ο μόνος ρόλος που αποδέχονται οι
Αμερικανοί για τον ΟΗΕ είναι διακοσμητικός. Το μέλλον του Ιράκ ως
προτεκτοράτου προδιαγράφεται σκοτεινό και βίαιο.

Όπως οι καουμπόηδες περνούσαν τα γελάδια από τη μια άκρη του ποταμού στην
άλλη, έτσι οδήγησαν οι Τεξανοί της 3-69 τα Άμπρααμς πάνω από τις γέφυρες, που
δεν άντεξαν