ΜΑΤΙΕΣ Ανθρωπιά…

Στο βιβλίο μου «Ζω από περιέργεια» (Καστανιώτης, 2001) έχω μια συνέντευξη του
Γεωργίου Ρούσσου, για τον πόλεμο του ’40. Στον πόλεμο αυτόν, ο Ρούσσος ήταν
απεσταλμένος του «Βήματος» και των «ΝΕΩΝ». Μου λέει, ο σπουδαίος δημοσιογράφος
και ιστορικός, διαβάζοντας τις σημειώσεις του από την «πρώτη γραμμή»:
«…Κρυώνω πολύ και φοβάμαι. Γίνονται δύο βομβαρδισμοί την ημέρα και έχουμε
6-7 συναγερμούς. Τρέχω συνεχώς, για ν’ αποφύγω τις βόμβες, αλλά και για να
ζεσταθώ. Τα καταφύγια είναι της συμφοράς. Έτσι και πέσει βόμβα, κοκαλάκι δεν
θα μείνει. Τρομαχτικές ώρες! (…) Τι ήθελα και έγινα δημοσιογράφος; Φοβερό
πράγμα, να μην μπορείς να γράψεις την αλήθεια. Δύο λογοκρισίες! Μία εδώ και
δεύτερη στην Αθήνα! Η ζωή μας είναι όλο γάζες και αίμα…».

Σαράντα τρία χρόνια από τότε. Στο Ιράκ πέφτουν κορμιά, αδιάκοπα. Οι Αμερικανοί
σφυροκοπούν τη Βαγδάτη με πυραύλους και βόμβες τρομακτικής ισχύος. Και ο
Γιάννης Διακογιάννης, απεσταλμένος των «ΝΕΩΝ», όπως το ’40 ο Ρούσσος, στην
«πρώτη γραμμή», γράφει: «Ζωή εν τάφω για 6.000.000 πολιορκημένους. Οι Ιρακινοί
ζουν πια έναν εφιάλτη. Η ζωή τους έχει γίνει αφόρητη. Η Βαγδάτη είναι
βουτηγμένη στους καπνούς, τις εκρήξεις και τον τρόμο. Βομβαρδισμοί επί
βομβαρδισμών…».

Στο «μέτωπο», εκτός από τον Διακογιάννη, βρίσκονται και αρκετοί άλλοι Έλληνες
δημοσιογράφοι. Που προσπαθούν να βγάλουν μιαν άκρη από τις αλληλοσυγκρουόμενες
ειδήσεις, τις οποίες μεταδίδουν πρακτορεία, τηλεοράσεις κ.λπ., για να τις
τηλεφωνήσουν στην Αθήνα. Ειδήσεις, προφανώς «μεταμφιεσμένες» από τους
λογοκριτές των «συμμάχων» και του Σαντάμ Χουσεΐν.

Οι δημοσιογάφοι αυτοί κινδυνεύουν. Παρά τρίχα γλίτωσε η Ευτ. Πενταράκη. Μπρος
σ’ αυτή την κατάσταση, ο υπουργός Τύπου Χρ. Πρωτόπαπας δήλωσε στο «πρες ρουμ»:
«Έχει γίνει συνεννόηση του υπ. Εξωτερικών με το υπ. Τύπου και τις αρμόδιες
αρχές άλλων κρατών, για τη μεταφορά των Ελλήνων δημοσιογράφων από τη Βαγδάτη.
Έχουμε συνεχείς βομβαρδισμούς και κινδυνεύουν. Επικοινωνήσαμε μαζί τους και
τους είπαμε ότι υπάρχει δυνατότητα να γίνει η μεταφορά τους με ασφάλεια.
Πολλοί αρνούνται να φύγουν. Θέλουμε να ζητήσουμε τη συμβολή όλων,
δημοσιογράφων και Μέσων, προκειμένου να πειστούν για να τους προστατεύσουμε.
Καταλαβαίνουμε ότι επιτελούν σπουδαίο έργο. Τους συγχαίρουμε γι’ αυτό και τους
σεβόμαστε. Αλλά η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω απ’ όλα».

Την παρέμβαση αυτή, του Χρ. Πρωτόπαπα, η ΕΣΗΕΑ (της οποίας είμαι μέλος 35
χρόνια), την χαρακτήρισε ατόπημα! Τον χαρακτηρισμό τον βρίσκω άδικο.
Γιατί, στην πρωτοβουλία του υπουργού μόνο αγωνία μπορεί να δει κανείς, κατά τη
γνώμη μου. Και ανθρωπιά, βεβαίως.