Η «ενημέρωση» του κοινού

Χρόνια τώρα το γράφω. Χρόνια τώρα συνεχίζεται… Ο ερασιτεχνισμός σε μια
μεγάλη μερίδα του ελληνικού θεάτρου. Σκοτώνονται θιασάρχες και πρωταγωνιστές,
θεατρικοί επιχειρηματίες και δημόσιες σχέσεις των θεάτρων στην αρχή της σεζόν
ή, τέλος πάντων, όταν είναι να αρχίσουν οι παραστάσεις τους για τη «στήλη των
θεαμάτων» – τρόπος του λέγειν πια «στήλη», δισέλιδο έχει καταντήσει από τις
δεκάδες τα θέατρα και τις «παιδικές Σκηνές»: «βάλτε μας πριν από την πρεμιέρα
για να ενημερωθεί το κοινό», «πότε θα μας βάλετε;», «αλλάξτε τα ονόματα που
βάλατε» κ.λπ., κ.λπ. Και δώσ’ του τα «δελτία Τύπου». «Δελτία Τύπου» επί
«δελτίων Τύπου»… Άντε όμως και σταματήσουν οι παραστάσεις πριν απ’ την ώρα
τους… Είτε γιατί δεν «πήγαιναν» είτε για λόγους έκτακτους – να αρρωστήσει ας
πούμε κάποιος ηθοποιός. Μούγκα τότε. Η Μούγκα. Όχι ούτε «τελειώνουμε την
Κυριακή» αλλά ούτε, έστω, «τελειώσαμε και βγάλτε μας από τη “στήλη θεαμάτων”».
Και η «ενημέρωση του κοινού»; Για την οποία υποτίθεται κόπτονται όλοι αυτοί οι
κύριοι; Άντε να μην πω τι την έχουν… Και επιπλέον βάζω εδώ και χρόνια
στοίχημα και το κερδίζω: έτσι και τύχει και κάποιοι ταλαίπωροι ξεκινήσουν και
πάνε, μπορεί και στου διαόλου τη μάνα, για να δούνε την παράστασή τους που
έληξε ξέρετε τι θα τους πούνε; «Εμείς ειδοποιήσαμε αλλά οι εφημερίδες δεν
ενημέρωσαν τις στήλες τους». Κι αυτό όχι μόνο από θέατρα του «εμπορικού» αλλά
και από επιχορηγούμενους και από ομάδες νέων από τις οποίες όλο και κάποιο
ήθος περιμένεις… Οι εξαιρέσεις υπάρχουν, είναι προς τιμήν τους ότι
ενημερώνουν, αλλά δεν θα τις επαινέσω κιόλας. Απλώς κάνουν αυτό που οφείλουν
να κάνουν. Θα ήταν σαν αυτό που κάνουν να επαινούν τον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας, τον κ. Στεφανόπουλο, ότι είναι έντιμος. Και βέβαια είναι. Αλλά
δεν όφειλε να είναι; Όπως και όλοι οι πολιτικοί μας…