Πόλεμος και φιλανθρωπία

Η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράκ, σε συνδυασμό με τις πολιτικές και τις
οικονομικές διαστάσεις του πολέμου, απασχολεί τους αναγνώστες μας. Η κ.
Ευγενία Κατούφα γράφει μεταξύ άλλων:

«Δεκαπέντε εκατομμύρια δολάρια πρόσφερε η κυβέρνηση των ΗΠΑ για οικονομική
ενίσχυση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, με σκοπό την
προετοιμασία για την περίθαλψη των προσφύγων που θα προκύψουν από την επίθεση
εναντίον του Ιράκ. Υπολογιζόταν ότι ένα τέτοιο κύμα θα συμπεριελάμβανε
περισσότερους από ένα εκατομμύριο ανθρώπους οι οποίοι θα είχαν χάσει σπίτι,
περιουσία, ασφάλεια. Στο μεγαλύτερο ποσοστό τους βεβαίως (όπως έχει
παρατηρηθεί και σε άλλες περιπτώσεις), οι πρόσφυγες είναι γυναίκες και παιδιά.
Με τους υπολογισμούς της Ύπατης Αρμοστείας είναι αναγκαία 60 εκατομμύρια
δολάρια για την αντιμετώπιση των αναγκών τους, γι’ αυτό και ο επικεφαλής της
απηύθυνε έκκληση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τις κυβερνήσεις χωρών – μελών του
ΟΗΕ να τη συνδράμουν σ’ αυτό το πρόγραμμά της.

Αυτοί που είναι οι μεγαλύτεροι οφειλέτες στον ΟΗΕ (στον οργανισμό δηλαδή που
επιδιώκει την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών και την αποτροπή του πολέμου),
έσπευσαν να μας διαβεβαιώσουν περί της φιλανθρωπίας τους!

Από την πλευρά του, ο κ. Πέτρος Ράπτης σημειώνει:

«Πιστεύω ότι αυτή η επέμβαση έγινε με λάθος τρόπο και σε λάθος χρόνο, αλλά
πιστεύω ότι σίγουρα έπρεπε να γίνει αργά ή γρήγορα. Η ανατροπή του Saddam
είναι σημαντική και για τον δυτικό κόσμο και για τους πολίτες του Ιράκ. Όποια
και να είναι τα κίνητρα, το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι που νομίζω ότι κάθε
άνθρωπος που πιστεύει στην Δημοκρατία πρέπει να θέλει».

Ο κ. Γιάννης Σηφογεωργάκης γράφει:

«Πόση απόσταση χωρίζει τους ελευθερωτές του Φρ. Ρούσβελτ από τους
“απελευθερωτές” του Τζορτζ Μπους τζούνιορ (Μικρού)».

Ο κ. Νίκος Βουρβουλίδης, από τη Νίκαια, παρατηρεί:

«Μπους, Μπλερ και λοιποί υποκριτές, μέτοχοι του κακού και του πόνου. Οι λαοί
του κόσμου έναν Θεό αναγνωρίζουν, τον καλό ­ ο κακός είναι αυτοί, οι
άπληστοι».

Ο κ. Αργύρης Σιδέρης, από τη Γλυφάδα, γράφει:

«Βλέπουμε αυτόν τον λαό που οι Μπους – Μπλερ τον θέλουν “ελεύθερο” και
“ευημερούντα” να διαλύεται κάτω από τις ερπύστριες των τανκς».

Ο κ. Γεώργιος Μπακούρος – Δωρίων, από το Παγκράτι, σημειώνει:

«Εν τίνι δικαιώματι σκοτώνετε, κυριολεκτικά, την παγκόσμια πολύπαθη ειρήνη,
γεμίζοντας όλους τους λαούς θλίψη και πόνο;».

Ο κ. Κωνσταντίνος Παπανδρέου, από τις Φαρές Πατρών, αναρωτιέται:

«Είναι αναγκασμένοι να βάλουν Κουίσλινγκ να τους κυβερνήσει. Μέχρι πότε
όμως;».

Ο κ. Ιωάννης Σ. Κρασαδάκης, από το Χαλάνδρι, αναφέρεται στις σχέσεις ΗΠΑ
και Ευρωπαϊκής Ένωσης με αφορμή τον πόλεμο:

«Οι κυβερνήσεις και ιδία η Ε.Ε. θα προσπαθήσουν να επαναπροσεγγίσουν, να
επανασυνδέσουν τις σχέσεις τους όπως πρώτα με τις ΗΠΑ με κάθε τρόπο».

Ο κ. Β. Καλογήρου παρατηρεί:

«Οι ηγέτες του δυτικού κόσμου καταφέρονται κατά της τρομοκρατίας, αλλά είναι
οι χειρότεροι τρομοκράτες».

Ο κ. Πάνος Καγιούλης αναφέρει:

«Θέλουν την καταστροφή της οικονομίας της Ευρώπης και επιπλέον να έχουν τον
έλεγχο των πετρελαίων του Περσικού, καθώς και την αλλαγή του γεωγραφικού χάρτη
της περιοχής».

Ο κ. Μιχάλης Κουβάτσος γράφει:

«Στο Ιράκ οι επίδοξοι κυβερνήτες του κόσμου (ΗΠΑ – Μ. Βρετανία) σκοτώνουν τους
ανθρώπους (κυρίως αμάχους) για να τους κυβερνήσουν…».