ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η δημοσιότητα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Θ. Γραμματικόπουλος, Παπαφλέσσα 7, Πύργος Ηλείας, γράφει:

«Τελικά, για ποιους θεατές ενδιαφέρονται οι υποστηρικτές της τηλεοπτικής
κάλυψης της δίκης της Ι7Ν; Τις ώρες που διεξάγεται η δίκη, το 80% του λαού
εργάζεται. Απομένουν οι συνταξιούχοι, οι νοικοκυρές, οι άνεργοι, τα παιδιά που
δεν πηγαίνουν σχολείο. Δεν υποτιμούμε τη μερίδα αυτή του πληθυσμού, εκτός αν
υποβληθεί το αίτημα να γίνεται η δίκη μετά τις 8 το βράδυ. Ή, κατά τη διάρκεια
της δίκης, να σταματήσει ο ελληνικός λαός όλες τις δραστηριότητές του.

Δημοσιότητα υπάρχει πλήρης. Μήπως ενδιαφέρονται να δούμε και τις εκφράσεις του
προσώπου των παραγόντων της δίκης και των κατηγορουμένων;

Τίθεται ακόμα ένα ερώτημα: Είναι δεοντολογικά επιτρεπτό, οι συνήγοροι
υπεράσπισης και πολιτικής αγωγής να περιέρχονται κάθε βράδυ τους τηλεοπτικούς
σταθμούς και να ομιλούν για τη δίκη; Να εκφράζουν απόψεις που πρόκειται να
καταθέσουν με την αγόρευσή τους στη δίκη; (σωστά έχει παρατηρήσει η συνήγορος
κ. Κούρτοβικ).

Ο Δικηγορικός Σύλλογος ας προστατεύσει το δικαστήριο. Αλλά και η ΕΣΗΕΑ, ας
διαφυλάξει τον εαυτό της από τα μέλη της που περιέρχονται τα κανάλια με τον
γνωστό λόγο».

Ο Θεμ. Φασούλας, γράφει:

«Στη διάρκεια των 57 χρόνων που έχουν μεσολαβήσει από την εκτέλεση των
διακοσίων πατριωτών – κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την
Πρωτομαγιά του 1944, έχουν ακουστεί πολλά και έχουν γραφτεί ακόμη περισσότερα
από ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι παρακολούθησαν κρυφά τη θηριωδία των
γερμανικών στρατευμάτων.

Η ιστορική έρευνα και οι μαρτυρίες των κατοίκων της Καισαριανής έχουν
αποδείξει ότι απολύτως κανένας δεν ήταν σε θέση να διακρίνει έστω και την
παραμικρή κίνηση απ’ όσα έλαβαν χώρα στον περίκλειστο χώρο του Σκοπευτηρίου.

Πράγματι, αρκετοί πιτσιρικάδες από τις τότε λαϊκές συνοικίες της Καισαριανής,
του Βύρωνα και του Παγκρατίου είχαν κατορθώσει να “τρυπώσουν” μέσα στο δάσος
που φέρει την ευρύτερη ονομασία “Άλσος Σκοπευτηρίου”! Κανείς, όμως εξ αυτών
δεν έχει καταθέσει μέχρι σήμερα την προσωπική του εμπειρία από όσα έγιναν μέσα
στον χώρο των εκτελέσεων.

Αντιθέτως, υπάρχουν εκατοντάδες μαρτυρίες για όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν
της εκτέλεσης, αλλά και αστυνομικές αναφορές της εποχής που πιστοποιούν τον
ακριβή τρόπο και τόπο της θηριωδίας. Γι’ αυτό και αποτέλεσε έκπληξη η επιστολή
του κ. Σακελλαρίου, σύμφωνα με την οποία “αγνοείται” ο πραγματικός χώρος των
εκτελέσεων! Ίσως δεν έχει παραστεί στη μεγαλειώδη εκδήλωση που διοργανώνουν
κάθε χρόνο, την Πρωτομαγιά, ο Δήμος Καισαριανής και οι ενώσεις των
αντιστασιακών.

Ίσως, πάλι, συγχέει την εκτέλεση των διακοσίων του 1944 με τις εκτελέσεις
εκατοντάδων αγωνιστών που έγιναν και σε άλλες γωνιές του Σκοπευτηρίου από το
1942 έως και το τέλος της Κατοχής. Άλλωστε, είναι ιστορικά τεκμηριωμένο ότι οι
διακόσιοι δεν συνελήφθησαν σε κάποιο μπλόκο των ναζί (όπως ισχυρίζεται ο
επιστολογράφος), αλλά αποτελούσαν ηγετικά στελέχη του κομμουνιστικού κινήματος
που παραδόθηκαν στους Γερμανούς από τη δικτατορική κυβέρνηση Μεταξά – Κορυζή,
το 1941.

Φαίνεται, όμως, ότι ο επιστολογράφος αγνοεί ότι το ιδιωτικό σωματείο
Πανελλήνια Σκοπευτική Εταιρεία (στην οποία παραδόθηκε το Σκοπευτήριο ως προίκα
από το υπουργείο Στρατού το 1930), αρνείται να δεχθεί την εγκατάσταση του
μνημείου των εκτελεσμένων, καθώς και την ανάδειξη του Άλσους σε τόπο ιστορικής
μνήμης, όπως προέβλεπε σχετικός νόμος της Μελίνας Μερκούρη το 1984».