«Ξέρω τι σημαίνει να υποφέρεις»

Χάιφα Ζαγκάνα, μια αγωνίστρια που πλήρωσε με βασανιστήρια από τον Σαντάμ την πίστη της στη δημοκρατία, στέκεται στο πλευρό των συμπατριωτών της Ιρακινών που υποφέρουν και μιλάει για το δικαίωμά τους να υπερασπιστούν την πατρίδα τους απέναντι στις αμερικανικές βόμβες

«Αρνούμαι να προβάλω την δική μου εμπειρία και να ευχηθώ να υποφέρει ο
ιρακινός λαός, αρνούμαι να είναι τα βασανιστήρια που μου έγιναν δικαιολογία
για να σκοτώνονται Ιρακινοί. Δεν θέλω να περάσουν τα ίδια και άλλοι άνθρωποι.
Ξέρω τι σημαίνει να υποφέρεις», λέει με ένα αξιοθαύμαστο ύφος αξιοπρέπειας και
ψυχραιμίας η Ιρακινή Χάιφα Ζαγκάνα, μια αγωνίστρια της δημοκρατίας, που
βασανίστηκε από τον Σαντάμ και ζει εξόριστη στο Λονδίνο, στο «Μήλον της
Έριδος» του Παύλου Τσίμα προχθές το βράδυ. Γέμισε το πρόσωπό της, που φέρει
εμφανή τα σημάδια του βασανισμού της, την οθόνη της ΝΕΤ και η σταθερή φωνή
της, τα ανθρώπινα λόγια της, μας θύμισαν πως εκείνοι που στρατεύονται στην
ιδέα της ελευθερίας, που αγωνίζονται γι’ αυτήν, που υποφέρουν γι’ αυτήν,
ουδέποτε επιθυμούν τον πόλεμο, ουδέποτε τον υποστηρίζουν.

«Κανείς δεν είναι πιστός στο καθεστώς του Σαντάμ, αλλά ο πόλεμος αφορά
τους Ιρακινούς όχι τον Σαντάμ, αυτός είναι ζωντανός, νεκρός δεν ξέρουμε, όπως
και με τον Μπιν Λάντεν, που πλέον τον ξεχάσαμε. Έτσι μπορεί να ξεχάσουμε και
τον Σαντάμ. Το θέμα είναι οι Ιρακινοί που υποφέρουν. Στη Βασόρα υπάρχουν
40.000 γυναίκες έγκυες, άλλες 60.000 που θηλάζουν τα μωρά τους και 500.000
χιλιάδες παιδιά και όλοι αυτοί δεν έχουν νερό και ηλεκτρικό». Τι θα μπορούσε
να πει ο Μπους και η παρέα του σ’ αυτή τη γυναίκα που με το κεφάλι ψηλά,
αποφεύγοντας κάθε συναισθηματολαγνική αξιοποίηση της εμπειρίας της, μετρούσε
με απλή αριθμητική το μέγεθος της καταστροφής, τη δυστυχία του λαού της, που
έχει δικαίωμα να υπερασπιστεί την πατρίδα του, όπως όλοι οι λαοί του κόσμου.
«Σ’ αυτόν γιατί αρνούνται αυτό το δικαίωμα;», αναρωτήθηκε η Χάιφα Ζαγκάνα, που
όρθωσε το ανάστημα της πατριωτικής ψυχής της απέναντι σ’ εκείνο το βίντεο του
αμερικανικού Πενταγώνου, που έδειχνε μια συμπατριώτισσά της να προσφέρει την
αφήγηση των βασανιστηρίων που υπέστη από το καθεστώς του Σαντάμ, ως
δικαιολογία για τις βόμβες των στρατιωτικών.

Τι θα μπορούσε να δικαιολογήσει τον θάνατο παιδιών από βόμβες; Ένα
πρώην στέλεχος του αμερικανικού Πενταγώνου, μια μορφή που έγινε σύμβολο του
ειρηνευτικού κινήματος την εποχή του Βιετνάμ, γιατί παραιτήθηκε όταν είδε ότι
παρά τις προτάσεις του να σταματήσει ο καταστροφικός εκείνος πόλεμος, οι
Αμερικανοί αποφάσισαν να τον συνεχίσουν, ο Ντάνιελ Έλσμπεργκ, κι αυτός
απέναντι από τον Παύλο Τσίμα, ενεργό μέλος του ειρηνευτικού κινήματος, θα πει
και αυτός ότι ο πόλεμος δεν φέρνει την ελευθερία.

Ήταν μια εκπομπή που κέντησε με ευαισθησία και ισορροπία το τοπίο ενός κόσμου
που διατηρεί την ψυχραιμία και το βλέμμα καθαρό από τις επιθέσεις της
πολεμικής προπαγάνδας. Μιας πολεμικής προπαγάνδας που, παρά την εφιαλτική της
εικόνα, κατάντησε γελοία με τα ψέματά της, τα οποία επισήμανε ένας μετρ της
πολιτικής επικοινωνίας, ο Γάλλος Ζακ Σεγκελά, που και αυτός πρόσθεσε τη φωνή
του υπέρ της ειρήνης. Ο κολοσσός της επικοινωνίας, η χώρα που εφηύρε τις πιο
εκλεπτυσμένες μεθόδους προπαγάνδας, έχασε στο ίδιο της το γήπεδο. «Η Αμερική
έχει χάσει κιόλας τον πόλεμο», είπε ο Ζακ Σεγκελά, «έχασε τον πόλεμο των
λέξεων». Η εικόνα της αλαζονείας της δίπλα σ’ εκείνη των διαδηλωτών για την
ειρήνη, την έκανε να ηττηθεί».

Το καινούργιο στοιχείο αυτού του πολέμου είναι ότι έχει πολλές εικόνες
και αυτήν τη φορά οι ανεξέλεγκτοι ρυθμοί της τεχνολογίας επιβάλλουν μια
απρόβλεπτη διαφάνεια, είναι αυτή που βλέπουμε να γεμίζει αγωνία τους ανθρώπους
που υπηρετούν την ενημέρωση, οι οποίοι μάχονται να κρατηθούν ψύχραιμοι,
αντικειμενικοί, πέρα από τις επιδιώξεις των στρατιωτικών, να μη γίνουν
υποχείρια μιας πολεμικής μηχανής, μιας γοητευτικής τεχνολογίας, σκηνοθέτες
ενός πολεμικού υπερθεάματος, αλλά μοχλοί που θα κρατήσουν ξύπνιες τις
συνειδήσεις των λαών του κόσμου.