Διαστάσεις Περικυκλωμένος από τρομοκράτες

Η γκρίνια μεγαλώνει, οι επικρίσεις πολλαπλασιάζονται, αλλά εκείνος, ο
Πρίγκιπας του Σκότους, δεν πτοείται: «Αυτός ο πόλεμος θα είναι βραχύς, ένα
ανοιγοκλείσιμο του ματιού».

«Μου ‘ρχεται να ξεράσω, χωρίς πώς και γιατί» (του Αλτάν, από τη «Ρεπούμπλικα»)

Ο Ρίτσαρντ Περλ εγκατέλειψε την περασμένη Πέμπτη την προεδρία του Συμβουλίου
Αμυντικής Πολιτικής με μια κραυγή, όπως συνηθίζει: «Είσαι τρομοκράτης!», είπε
στον δημοσιογράφο που αποκάλυψε τις ιδιωτικές επιχειρηματικές του
δραστηριότητες. Αλλά μετανιώνει για τον χαρακτηρισμό του, ίσως να είναι το
μοναδικό πράγμα για το οποίο μετανιώνει. «Ήταν λάθος», λέει σε συνέντευξή του
στην Ελ Παΐς. «Ήθελα να πω ότι δεν μπορείς να πετάς δημοσιογραφικές
βόμβες χωρίς να σε ενδιαφέρει ποιον θα τραυματίσουν».

Ο Περλ ξέρει καλά από βόμβες: εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια, δεν σταμάτησε να
υποστηρίζει την ανάγκη ενός πολέμου για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν. Θα
είναι ένας πόλεμος εύκολος, έλεγε, το ιρακινό καθεστώς θα καταρρεύσει μόλις
μυρίσει τις πρώτες βόμβες. Με τον πόλεμο να κοντεύει να συμπληρώσει δύο
εβδομάδες, και με τις αποτυχίες των αμερικανοβρετανικών δυνάμεων να
συσσωρεύονται, αναθεωρεί άραγε τις απόψεις του; Όχι! «Καταλάβαμε ήδη ένα
σημαντικό λιμάνι, το Ουμ Κασρ», λέει στην ισπανική εφημερίδα. «Ελέγχουμε τις
πετρελαιοπηγές, γεγονός ζωτικής σημασίας για την ανοικοδόμηση του Ιράκ.
Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο εχθρός είναι πιο αποτελεσματικός απ’ όσο νομίζαμε.
Όμως αυτό είναι το τίμημα της προσπάθειάς μας να ελαχιστοποιήσουμε τις
απώλειες αμάχων».

Ένα λάθος παραδέχεται ο Ρίτσαρντ Περλ, και καταφέρνει να γίνει προκλητικός
ακόμα κι εδώ: «Δεν έπρεπε να επιτραπεί η επανάληψη των επιθεωρήσεων των
Ηνωμένων Εθνών. Από τη στιγμή που ο Σαντάμ παρέδωσε στις 7 Δεκεμβρίου 2002 την
έκθεσή του για τα όπλα μαζικής καταστροφής, μια έκθεση προφανώς ψευδή, έπρεπε
να πούμε ότι δεν υπάρχει έδαφος για επιθεωρήσεις. Δεν το είπαμε, και αφήσαμε
έτσι να γεννηθούν ελπίδες που δεν ήταν δυνατόν να γίνουν πραγματικότητα». Ο
πόλεμος ήταν λοιπόν αναπόφευκτος, κι ας έλεγε το αφεντικό του το αντίθετο.
Απλώς, έπρεπε να έχει ξεκινήσει νωρίτερα. Τον καθυστέρησαν όμως οι Γάλλοι, με
επικεφαλής εκείνο τον άλλο τρομοκράτη, τον Ντομινίκ ντε Βιλπέν, που έφτασε την
περασμένη Πέμπτη να αρνηθεί να διαλέξει στρατόπεδο σε αυτόν τον πόλεμο. Τον
διόρθωσε βέβαια χθες ο πρωθυπουργός του, «οι Αμερικανοί θέλουμε να νικήσουν»,
είπε, αλλά ο Περλ δεν δίνει άφεση αμαρτιών, θα το πληρώσουν οι Γάλλοι αυτό,
προειδοποιεί.

Εσείς που ξέρετε καλά από τρομοκράτες, κύριε Περλ, πέστε μας το μυστικό: τώρα
που ο Κόλιν Πάουελ τα βάζει με το Ιράν και τη Συρία, να περιμένουμε κι εκεί
κανένα «απελευθερωτικό» κτύπημα; «Η απάντηση είναι δύσκολη. Το Ιράκ είναι
μοναδική περίπτωση. Ο στόχος μας είναι να προστατεύσουμε τις Ηνωμένες
Πολιτείες από διάφορες τρομοκρατικές απειλές, αλλά το μήνυμά μας θα είναι
διαφορετικό σε κάθε περίπτωση. Δεν θα εισβάλουμε παντού». Ουφ! Κάτι είναι κι
αυτό.