Διαστάσεις Ο εμφύλιος των γερακιών

Μετά τη σύγκρουση ανάμεσα στα «γεράκια» και τα «περιστέρια» της κυβέρνησης
Μπους (όσο νόημα έχουν πλέον αυτοί οι όροι), έχουμε τώρα και ρήξη μεταξύ των
γερακιών. Ο λόγος έχει να κάνει με τους πραγματικούς στόχους αυτού του
πολέμου.

Στο Ιράκ. «Μας επιτίθεται ο άξονας του καλού» (σκίτσο από τη Λιμπερασιόν)

Αντιφατικά ήταν τα μηνύματα που έστελναν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι τις
τελευταίες ημέρες πριν από την κήρυξη του πολέμου. Το τελεσίγραφο που είχε
σταλεί, έδινε 48 ώρες στον Σαντάμ και στους δύο γιους του για να εγκαταλείψουν
τη χώρα. Την ίδια ώρα, όμως, εκπρόσωπος του Αμερικανού προέδρου έσπευδε να
διευκρινίσει ότι η εισβολή θα γινόταν ακόμη και στην (απίθανη) περίπτωση που ο
Ιρακινός ηγέτης συμμορφωνόταν με το τελεσίγραφο. Η αντίφαση αυτή αντανακλά τα
τρία στρατόπεδα στα οποία έχει χωριστεί η ισχυρή συμμαχία που διαμορφώνει την
αμερικανική εξωτερική πολιτική μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για τους ακροδεξιούς ή εθνικιστές Ρεπουμπλικανούς (Ράμσφελντ,
Τσέινι), για τους νεο-συντηρητικούς (Περλ, Γούλφοβιτς) και για τη Χριστιανική
Δεξιά.

Τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες, οι τρεις αυτές τάσεις παρουσιάζονταν ενωμένες
γύρω από μερικούς βασικούς στόχους, όπως η απομάκρυνση του Σαντάμ Χουσεΐν και
ο παραγκωνισμός του Κόλιν Πάουελ. Εκεί που δεν συμφώνησαν ποτέ, είναι στο τι
θα γίνει μετά την ανατροπή του Ιρακινού δικτάτορα. Όπως λέει ο Τσαρλς Κάπτσαν,
αναλυτής του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, η ακροδεξιά θέλει κυρίως να
απαλλαγεί από τον Σαντάμ και τα όπλα μαζικής καταστροφής. Μόλις επιτευχθεί
αυτός ο στόχος, θα πουν «εν τάξει, πάμε να φύγουμε τώρα από αυτή την κόλαση».
Οι νεο-συντηρητικοί, αντίθετα, θέλουν να χρησιμοποιήσουν το Ιράκ ως βάση για
να ασκήσουν πιέσεις σε άλλα εχθρικά καθεστώτα, όπως εκείνα της Συρίας, του
Ιράν, ακόμη και της Σαουδικής Αραβίας. Όσο για τη Χριστιανική Δεξιά, είναι
πιθανότερο να συμμαχήσει τελικά με την ομάδα Ράμσφελντ – Τσέινι, παρά με τους
νεο-συντηρητικούς.

Η διαμάχη αυτή εμφανίστηκε και στο Αφγανιστάν: η αντίθεση των ακροδεξιών σε
μια σοβαρή προσπάθεια για ανοικοδόμηση της χώρας οδήγησε στα σημερινά
αδιέξοδα, με τις ΗΠΑ να ελέγχουν μόνο την περιοχή της Καμπούλ. Όταν, λοιπόν, η
πληροφορία του Τένετ για το σημείο στο οποίο βρισκόταν ο Σαντάμ οδήγησε σε
ανατροπή του αρχικού σχεδιασμού για το ξεκίνημα του πολέμου, οι
νεο-συντηρητικοί φοβήθηκαν ότι είχαν χάσει πάλι το παιχνίδι. Η ανησυχία τους
κράτησε λίγες ώρες: ο Ιρακινός ηγέτης εμφανίστηκε στην τηλεόραση, και στο
κτίριο του American Enterprise Institute, όπου στεγάζονται ο Περλ και η παρέα
του, σχεδόν ακούστηκε ένας στεναγμός ανακούφισης. Ο πόλεμος θα γινόταν σύμφωνα
με το πρόγραμμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν, επιτέλους, να αποδείξουν
όχι μόνο ότι είναι σε θέση να φέρουν επιτυχώς εις πέρας έναν οποιονδήποτε
πόλεμο, αλλά ότι μπορούν να επιβάλουν στη συνέχεια και πολιτικές
μεταρρυθμίσεις. Ο χρόνος θα δείξει αν αυτό το στοίχημα μπορεί να κερδηθεί.