ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Σοκ και δέος

Ωραίο όνομα βρήκαν να δώσουν στην επίθεση κατά του Ιράκ οι επιτελείς
στρατιωτικοί: «Σοκ και δέος»… Σεμνότης και κυριολεξία δηλαδή, για να
μεταχειριστούμε δυο λέξεις πιο περίπλοκες. Το σοκ θα το πάθουμε όλοι μας από
τη βιαιότητα και τον αδίστακτο χαρακτήρα του σχεδίου και το δέος; Το δέος θα
έρθει ως φυσική συνέπεια του σοκ και θα μας τυλίξει όλους. Έτσι το
οραματίστηκαν και το προγραμμάτισαν κι έτσι απλά και τηλεγραφικά το ονόμασαν.
Σαν τίτλο ταινίας, σαν τίτλο βιβλίου, σαν να υποβάλλουν σενάριο σε παραγωγό
και να θέλουν με κάτι υποβλητικό να τον πείσουν. Αλλά, θα τους έλεγε ο
παραγωγός, δεν είναι ελκυστικό το περιεχόμενο όταν προβάλλεται έτσι ωμά και
αδέξια. Γι’ αυτό κι εκείνοι το ετοίμασαν μόνοι το ανέβασμα, το παίζουν σε
αληθινή εκδοχή. Διάλεξαν μάλιστα τις μέρες που οι γνήσιοι καλλιτέχνες είχαν τη
μεγάλη τους γιορτή, την απονομή των Όσκαρ. Για να τους κλέψουν την παράσταση
με τις χιλιάδες βόμβες τους, την αληθινή φωτιά, και την υποβολή του αίματος,
που δεν το κινηματογραφούν αλλά το αφήνουν να ρέει αθέατο. Σοφή χρήση. Μάζεψαν
και οι καλλιτέχνες το κόκκινο χαλί τους, ξινή τους έβγαλαν την τελετή πριν την
αρχίσουν. Πώς να γιορτάσουμε όταν γίνεται πόλεμος, ντροπή, λένε στην
Καλιφόρνια, πώς να πατήσουμε στο κόκκινο χαλί; Όμως εκείνοι που θα έπρεπε να
ντρέπονται, καθόλου δεν ενοχλούνται. Σοκ και δέος, σου λέει. Πρώτα θύματα του
σοκ και του δέους, οι συμπατριώτες τους, οι άνθρωποι του κινηματογράφου. Θα
πρέπει να τους μισούν βαθύτατα. Μήπως δεν είναι καν παράπλευρη ζημιά, αλλά ο
ανομολόγητος εχθρός, ο πρώτος στόχος.