[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, υποστηρίζουν οι ειδήμονες, αλλά όποιος
προσδιορίσει τι είναι το εφικτό κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον μετ’ αναλόγου
καδένας. Διότι αυτό που κάποιος προσδιορίζει ως εφικτό, άλλος το κατατάσσει
στα ανέφικτα και μη υλοποιήσιμα. Ως εκ τούτου, ας προσδιορίσουμε πρώτα τι
είναι το εφικτό, και κατόπιν πάμε στο αν – και πώς – μπορούμε να το
προσεγγίσουμε. Διάλεξη περί της επιστήμης της πολιτικής κάνουμε; Επίδειξη
σκέψεων λογικής ακολουθίας; Όχι, καλέ. Τίποτε απ’ όλα αυτά. Μια εισαγωγή ήταν
προκειμένου να αντιληφθούμε το μέγεθος της προσπάθειας που απαιτείται για να
πάρει η κυβέρνηση τα πάνω της. Μας προέκυψε, έτσι ξαφνικά, αυτός ο «πόνος»;
Ποσώς. Απλώς πληροφορηθήκαμε ότι επέρχεται θύελλα, εξαιτίας των αποτελεσμάτων
δύο δημοσκοπήσεων, και είπαμε να προϊδεάσουμε τους μακάριους…

Εφικτό

Οι «μακάριοι» λοιπόν θεωρούν ότι είναι απολύτως εφικτό ν’ αλλάξει το κλίμα
υπέρ της κυβέρνησης, κι από τις 8-8,5 μονάδες πίσω που (λέγεται ότι) είναι το
ΠΑΣΟΚ από τη Ν.Δ., να κερδίσει και πάλι την πρώτη θέση. Ανατρέχουν μάλιστα στο
παρελθόν. Σου λένε: τον Φεβρουάριο του 1999, που οι Τούρκοι έπιασαν τον
Οτζαλάν, το ΠΑΣΟΚ ήταν 15 μονάδες πίσω, και τρεις μήνες μετά, στις
ευρωεκλογές, περιόρισε τη διαφορά στις 4,5. Και 14 μήνες αργότερα, τον Απρίλιο
του 2000, κέρδισε τη Ν.Δ. καθαρά, έστω και στο νήμα. Τώρα, που είναι 8 οι
μονάδες της διαφοράς, δεν θα την ανατρέψει; Ως συλλογισμός καλός ακούγεται.
Αλλά ίδιες είναι οι συνθήκες του ’99 και του 2000 με τις σημερινές; Τότε
έβλεπες ότι η κυβέρνηση θέλει να τα καταφέρει, προσπαθεί, παίρνει
πρωτοβουλίες, δίνει λύσεις. Τώρα δείχνει σαν να έχει παραιτηθεί. Σαν να μην
έχει ψυχή πάνω της. Σαν να την έχει πάρει η κάτω βόλτα. Γιατί, ρε παιδιά;

Πελαργός

Το ερώτημα δεν έχει απάντηση, όσες φορές κι αν τεθεί. Το «γιατί» μένει
μετέωρο, όπως το βήμα του πελαργού του Αγγελόπουλου. Κι έπειτα μικρή σημασία
έχουν οι δικές μας διαπιστώσεις, αν εκείνος που πρέπει να απαντήσει στο
ερώτημα, ο Κ. Σημίτης δηλαδή, δεν αισθάνεται ότι πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με
το πρόβλημα. Είναι γνωστό ότι μπορεί να γίνουν χιλιάδες πράγματα, με ελάχιστο
κόστος, και να αποφέρουν μεγάλο πολιτικό όφελος – στην υγεία, στην παιδεία,
στην ασφάλεια, στη γραφειοκρατία, στη διαφθορά. Αλλά δεν γίνονται. Γιατί τα
(περισσότερα) στελέχη της κυβέρνησης είτε θα κάνουν μεγάλες πολιτικές κινήσεις
(ανατρίχιασα…) είτε θα κατατρίβονται με μια διαχείριση που δεν έχει αρχή και
τέλος. Αυτό είναι το κακό – κι αυτό είναι το πρόβλημα (τους)…

Εγκληματικότητα

Κι όχι μόνο αυτό, κινδυνεύουν να χάσουν την μπουκιά από το στόμα. Παράδειγμα
στην ασφάλεια. Είναι γνωστό ότι η Αθήνα έχει γίνει πλέον παράδεισος για κάθε
εγκληματία. Μπαίνεις στο Μετρό, σου βουτάνε το πορτοφόλι. Είσαι στο τρόλεϊ,
σου αρπάζουν το ρολόι. Είσαι μποτιλιαρισμένος, σου ξαφρίζουν το πορτ μπαγκάζ.
Είσαι γυναίκα και περπατάς στον δρόμο, σου αρπάζουν την τσάντα και σε σέρνουν
μαζί μ’ αυτήν. Παρκάρεις το αυτοκίνητο, και σ’ το σπάνε για να σου πάρουν ό,τι
βρουν. Φεύγεις το πρωί για τη δουλειά, κι όταν επιστρέφεις βρίσκεις το σπίτι
«καλοκαιρινό». Αστυνομία πουθενά. Αυτά βλέπει η Ντόρα, που το έχει πιάσει το
θέμα της ανασφάλειας των πολιτών, και ζητάει – απαιτεί, καλύτερα – κονδύλια
για την πρόσληψη 700 ατόμων στη Δημοτική Αστυνομία. «Τουλάχιστον θα καλύψω μ’
αυτούς το πρόβλημα στις συνοικίες της Αθήνας», δηλώνει. Ποιος θα της πει όχι;

150 διαδηλωτές

Την Τετάρτη έγινε πάλι το «έλα να δεις» στο κέντρο της Αθήνας. Περί τους 150
ήταν αυτή τη φορά οι διαδηλωτές, κι αναστέναξε η άσφαλτος από τα
μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα σε όλες τις κεντρικές αρτηρίες που οδηγούν στο
κέντρο της ταλαίπωρης πρωτεύουσας. Κοπάδια ταλαίπωρων πολιτών κατέβαιναν από
λεωφορεία και τρόλεϊ, πορευόμενοι επί ώρες στις δουλειές, και, φυσικά,
βρίζοντας. Όχι τους διαδηλωτές – αυτοί δεν φταίνε. Αυτοί διεκδικούν, και δεν
δίνουν δεκάρα ποιον ταλαιπωρούν και ποιον βασανίζουν. Την κυβέρνηση έβριζαν.
Που παρακολουθεί απαθής το θέαμα, ωσάν να μην την αφορά. Εκείνο το νομοσχέδιο
για τις διαδηλώσεις, πού βρίσκεται καταχωνιασμένο; Θα κατατεθεί καμιά φορά στη
Βουλή ή είναι οι τύψεις του ΠΑΣΟΚ για όσα έκανε στο παρελθόν που του βάζουν
τρικλοποδιά;

«Ομόρρυθμος συμμορία»

Κρίμα, και πάλι κρίμα, που δεν είναι οι κάμερες στη δίκη της 17 Νοέμβρη. Θα
ήταν μια υπέροχη ευκαιρία να γελοιοποιηθεί παντελώς όλο το σύστημα, το οποίο
έχει περιβληθεί με μια αχλύ μύθου – «τα μυστήρια του Κορυδαλλού», σου λέει ο
άλλος, κι ανοίγει το στόμα του δυο παλάμες. Τα μυστήρια της ανοησίας και τα
πειστήρια της γελοιότητας. Ο συνήγορος, λέει, του κυρίου Γιωτόπουλου απέδωσε
τη δράση της 17 Νοέμβρη στην «επιτιθέμενη Αριστερά», που ανέλαβε προφανώς να
εκδικηθεί τα τόσα χρόνια της άμυνας και των ταλαιπωριών. Τι λέτε, αγαπητέ;
Σοβαρά; Κι εμείς που νομίζαμε ότι η ομόρρυθμος συμμορία «Ξηροί, Κουφοντίνας
και Σία» ήταν μια καθ’ όλα επικερδής επιχείρηση. Γιατί μας τα χαλάτε τώρα;

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Με… ψευδώνυμο και στη γυναίκα του

Υπάρχει και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος. Ο κύριος ο οποίος με όσα τον κατηγορούν
κινδυνεύει να φάει καμιά εικοσαριά φορές ισόβια, και παρ’ όλ’ αυτά, ακόμη και
τώρα, αρνείται τα πάντα και υποστηρίζει ότι «είναι θύμα των Αμερικάνων». Άραγε
Αμερικάνοι του έπιασαν το χέρι, και τον έβαλαν να κάνει σημειώσεις στις
προκηρύξεις της 17Ν; Αμερικάνοι τον έστελναν στις γιάφκες της Δαμάρεως και της
Πάτμου; Αμερικάνοι ώθησαν τους Ξηρούς, τον Π. Σερίφη, τον Τσελέντη και τους
άλλους να τον χρίσουν καθοδηγητή; Αλλά αυτό που μένει, κι έχει αξία, είναι η
στάση του. Στάση «κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου» μήπως και ξεγελάσω
κανέναν. Αλλά τι περιμένεις από έναν τύπο που ακόμη και στη γυναίκα του
παρουσιαζόταν με ψευδώνυμο. Σαν τον Παναή από τα Μέγαρα!..