Ήγγικεν η ώρα

Να κλείσω – προς το παρόν, γιατί το θέμα μόλις άνοιξε – το ζήτημα της τύχης
του «Θεάτρου Τέχνης». Με μια έκκληση – εντελώς συναισθηματική – προς τους
ανθρώπους του. Ήγγικεν η ώρα. Να αποδείξουν αν το πνεύμα της ομαδικότητας που
ήθελε να τους μεταγγίσει ο Δάσκαλός τους, ο Κουν, το έχουν ενστερνιστεί ή αν
πρόκειται για έπεα πτερόεντα, που τσάμπα ακούμε τόσα χρόνια. Μπορούν να
παραμερίσουν το Εγώ τους, να στρωθούν στη δουλειά, να ακουμπήσουν ο ένας πάνω
στον άλλον και να πορευτούν; Ιδού η απορία. Αλήθεια, με τίποτα δεν θα ήθελα να
με αξιώσει ο Θεός να ακούσω κάποιον απ’ όλους τους να μου πει κάποτε: «Δεν
περνώ πια από γωνία Πεσμαζόγλου – Σταδίου γιατί θυμάμαι το “Θέατρο Τέχνης” που
έκλεισε και μου κάνει κακό»…