Τα Θρησκευτικά στα σχολεία

Για τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία γράφει ο κ.
Παναγιώτης Μαρίνης, γιατρός, από την Αθήνα, με αφορμή το «Σε Πρώτο Ενικό» της
Μαίρης Κατσανοπούλου «Δεν ξέρουν τι να πουν στα παιδιά» («ΤΑ ΝΕΑ», 24.2.2003,
σελ. 24):

«Το υποχρεωτικό κατηχητικό μάθημα εις τα σχολεία που αποτελεί πραγματική πλύση
εγκεφάλου (επ’ αυτού υπάρχει καθολική συμφωνία, π.χ. Γ. Κουμάντος εις “ΤΟ
ΒΗΜΑ”, 20/4/1980) αντίκειται τόσο εις το Σύνταγμα όσο και εις τας Διεθνείς
Συμβάσεις και αι εγκύκλιοι του ΥΠΕΠΘ περί υποχρεωτικότητος είναι σαφώς
αντισυνταγματικοί, διότι το άρθρο 16.2 Σ επιτάσσει “την διάπλαση ελευθέρων και
υπευθύνων πολιτών”, ακόμη και το συντηρητικόν ΣτΕ εγνωμοδότησε προσφάτως
(347/2002 Ε’ Τμήμα) κατά του κατηχησμού και υπέρ της Θρησκειολογίας!

Ας το πούμε απλά: όπως ένας γονεύς ή μία κυβέρνησις δεν έχει το δικαίωμα να
κακοποιεί σωματικώς το παιδί, τοιουτοτρόπως δεν έχει δικαίωμα να μην επιτρέπει
την ελευθέρα ανάπτυξη της συνειδήσεώς του διά μιας ιδεολογικής πλύσεως
εγκεφάλου ολοκληρωτικής υφής. Ακόμη πιο απλά: θεωρούμε σήμερα αυτονόητο
δικαίωμα του ανθρώπου να εκλέγει το πολιτικό κόμμα της αρεσκείας του, όμως
όταν φθάνουμε εις την επιλογή Κοσμοθεάσεως, όταν φθάνουμε στα σοβαρά ερωτήματα
περί της ζωής και του κόσμου, τότε έντρομοι θέλουμε να διαπλάσσουμε με δεκάδες
τρόπους πλύσεως εγκεφάλου την ανήλικο ψυχή του ώστε να ασπασθεί την Ανατολική
Ορθόδοξο Κοσμοθέαση! Ακρωτηριάζουμε την ιδία τη λογική ικανότητά του! Μικρά
αξία έχει αν εκλέγω βουλευτή όταν δεν μπορώ να εκλέξω Κοσμοθέαση και πρέπει
“με το καλό ή με το ζόρι” να είμαι Χ.Ο.!..

Όμως, λησμονεί η κυβέρνησις ότι ηγεμονεύει εις κράτος “λαϊκόν”, όπως ιδρύθηκε
από την Α’ Εθνοσυνέλευση και όπως απαιτούν οι Διεθνείς Συμβάσεις και δεν έχει
δικαίωμα να στηρίζει καμία θρησκεία!..

Απόδειξις της επιτυχίας της πλύσεως εγκεφάλου είναι το ότι ομιλούμε για “την
πιο όμορφη θρησκεία του κόσμου”. Ομιλούμε μέσω της ασυνειδήτου και υπνωτικής
δράσεως της πλύσεως εγκεφάλου διότι ενσυνειδήτως όλοι γνωρίζουμε ότι ο
Χριστιανισμός είναι θρησκεία πένθους και δακρύων και αντετέθη εις τον Ελληνικό
Πολιτισμό ακριβώς επειδή αυτός ελάτρευε τη χαρά της ζωής και το κάλλος. Ας το
σκεφθούμε απλούστερα: οι Έλληνες λέγουν ότι “Το Ωραίον παρεδρεύει του Αγαθού,
του Θείου”, όμως εμείς οι Νεοέλληνες δεν συνδέουμε διόλου την έννοιαν του
Αγαθού και του Θείου με την ανυπέρβλητο αίσθηση της ζωής και του κάλλους που
ακτινοβολεί από τον Ερμήν του Πραξιτέλους ή την Αφροδίτη της Μήλου, αλλά το
συνδέουμε με τας βυζαντινάς εικόνας που παριστάνουν, ούσες αιγυπτιακής ούτως ή
άλλως καταγωγής, τη μομιοποίησιν και τον θάνατον, λησμονούμε ότι το υπέρτατο
Ορθόδοξον Ιδεώδες είναι το μαύρο ράσο του μοναχού, που συμβολίζει “νεκρός διά
τον κόσμο” και η κακοποίησις του σώματος διά της νυκτερινής ράβδου.

Ατυχώς δεν υπάρχει “δική μας θρησκευτική παράδοση”, υπάρχει μόνο λαϊκή
παράδοση, υπάρχει το δημοτικό τραγούδι διά το οποίο ο χριστιανισμός είναι
ανύπαρκτος και ο κόσμος “παγανιστικός”, υπάρχουν τα λαϊκά έθιμα που συνεχώς
αναθεματίζονται από την Εκκλησία, από τα αναστενάρια έως τους “στεφάνους της
1ης Μαΐου” και τίποτε άλλο».