Μια τροπολογία για το Κολωνάκι

Την κατάθεση τροπολογίας στη Βουλή, σύμφωνα με την οποία προτείνονται
ρυθμίσεις αποκλειστικά για την Πλατεία Κολωνακίου, σχολιάζει ο κ. Θεόδωρος
Χριστοδουλίδης:

«Σύμφωνα με δημοσίευμα οικονομικής εφημερίδας, τέσσερις βουλευτές της Νέας
Δημοκρατίας – οι κ.κ. Γ. Γιακουμάτος (Β’ Αθηνών), Α. Ρεγκούζας (Β’
Θεσσαλονίκης), Κ. Κιλτίδης (Κιλκίς) και Α. Μπούρας (Αττικής) – “κατέθεσαν
τροπολογία στη Βουλή προτείνοντας την αλλαγή χρήσης των ισογείων και
ημιισογείων διαμερισμάτων σε εμπορικά καταστήματα, καφεστιατόρια και
ζαχαροπλαστεία αποκλειστικά και μόνο για τον ευρύτερο χώρο της Πλατείας
Κολωνακίου”.

Θεωρώ επαινετή την πρωτοβουλία των τεσσάρων βουλευτών, οι οποίοι, εκλεγόμενοι
σε περιοχές με οξύτατα πολεοδομικά και όχι μόνον προβλήματα, βρήκαν τον χρόνο
να συντονίσουν τις ενέργειές τους, προκειμένου να συνεισφέρουν τις γνώσεις και
τις εμπειρίες τους στην οικιστική ανάπλαση της Πλατείας Κολωνακίου,
καταρρίπτοντας συγχρόνως και τους ισχυρισμούς εκείνων που εγκαλούν τη Ν.Δ. για
έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων. Θεωρώ, επίσης, τελείως συμπτωματικό το
γεγονός ότι η ρηξικέλευθη πρόταση των τεσσάρων, τόσον ευφυής στη σύλληψή της,
όσον και απλή στην εφαρμογή της, υπεβλήθη αμέσως μετά την εξάντληση όλων των
ενδίκων μέσων από τον ιδιοκτήτη του ευρισκομένου επί της Πλατείας Κολωνακίου
καφεστιατορίου “Βιβλιοθήκη”, ύστερα από δεκαπενταετή δικαστική διαμάχη με τη
συνιδιοκτησία της πολυκατοικίας που στεγάζεται η επιχείρησή του, ο οποίος
είναι, πλέον, υποχρεωμένος να εκτελέσει τις αποφάσεις του Αρείου Πάγου με την
επαναφορά του κτίσματος στην προτέρα του κατάσταση και την αλλαγή της χρήσης
του. Θεωρώ, κατά συνέπεια, όχι μόνον άστοχη αλλά και άδικη την επισήμανση του
σχετικού δημοσιεύματος, ότι η πρωτοβουλία των τεσσάρων ρεκτών βουλευτών
“φωτογραφίζει” τη “Βιβλιοθήκη”. Θεωρώ, τέλος – για να σοβαρολογήσω – ότι
ενέργειες σαν την τροπολογία αυτή, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα ορισμένου
επιχειρηματία, υπονομεύουν αν όχι και αντιμάχονται την αξιοπιστία του
προγραμματικού λόγου της Ν.Δ. όσον αφορά τις επαγγελίες της περί αλλαγής ήθους
και ύφους της εξουσίας, αλλαγής που, οπωσδήποτε, δεν συνάδει με την περιγραφή
αμετακλήτων δικαστικών αποφάσεων με νομοθετική ρύθμιση».