Διαστάσεις Μνήμες του ’68

Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ προς Τζορτζ Μπους: «Μου θυμίζετε τα νιάτα μου, το
1968». Είναι ασφαλώς η ατάκα της χρονιάς.

Σαντάμ Χουσεΐν. Με όπλα τον φόβο και την απληστία (σκίτσο από τον «Εκόνομιστ»)

Όταν ένας παλιός επαναστάτης συναντάται με ένα «γεράκι», η συνάντηση αυτή έχει
αναμφισβήτητα ενδιαφέρον. Όταν, επιπλέον, ο πρώτος εξακολουθεί να είναι σήμερα
μια από τις πιο αιρετικές και ενδιαφέρουσες φωνές της Ευρώπης και ο δεύτερος
ένα από τα πιο επιθετικά και προκλητικά γεράκια της Αμερικής, ο διάλογος
ανάμεσά τους γίνεται συναρπαστικός. Ύστερα από πρόσκληση του Ιδρύματος
Χάινριχ-Μπελ, που συνδέεται με τους Πρασίνους της Γερμανίας, ο άλλοτε κόκκινος
και σήμερα «πράσινος Ντάνυ» μετέβη την περασμένη Δευτέρα στην Ουάσιγκτον για
να μιλήσει με έναν από τους πιο ένθερμους οπαδούς της στρατιωτικής επέμβασης
στο Ιράκ: τον Ρίτσαρντ Περλ, πρόεδρο του Defense Policy Board. Κι εκεί, γράφει
η Μοντ, τον ρώτησε κάποιος τι θα έλεγε στον πρόεδρο Μπους για να τον
πείσει να μη δώσει την εντολή γι’ αυτή την επίθεση.

«Μου θυμίζετε τα νιάτα μου, το 1968. Θέλετε να αλλάξετε τον κόσμο, αλλά μου
θυμίζετε τους φίλους μου που συμπεριφέρονταν όπως οι μπολσεβίκοι, σίγουροι ότι
κατέχουν την αλήθεια«. Αυτό θα έλεγε ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ στον πρόεδρο Μπους
αν τον συναντούσε. Οι δύο άνδρες (τρεις, αν προσμετρήσουμε και τον Περλ)
συμφωνούν στην ανάγκη να εκδιωχθεί ο Σαντάμ Χουσεΐν από την εξουσία. Ο
πρόεδρος των Πρασίνων δεν έλαβε μέρος στην κοινή αντιπροσωπεία της ομάδας του
και της Ενωμένης Αριστεράς που μετέβη την περασμένη εβδομάδα στη Βαγδάτη. Το
να συναντηθεί με τον τύραννο (όπως έκανε, ας πούμε, ο Τόνυ Μπεν) θα ήταν
αδιανόητο. Η σύμπλευση του οικολόγου ευρωβουλευτή με τον πλανητάρχη αφορά όμως
τον στόχο, όχι τη μέθοδο. «Δεν θα δεχθώ ποτέ να θεωρήσω τον πόλεμο ένα
κατάλληλο εργαλείο για την επίτευξη ενός πολιτικού στόχου», τόνισε. «Το Ιράκ
δεν μπορεί να ανοικοδομηθεί υπό τη διοίκηση ενός Αμερικανού στρατηγού».
Επιπλέον, με ποιον διαβολεμένο μηχανισμό η κατοχή της χώρας αυτής θα συμβάλει
στην επανάληψη των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στους Ισραηλινούς και στους
Παλαιστίνιους;

Ο Κον-Μπεντίτ πιστεύει ότι οι επιθεωρήσεις μπορούν να οδηγήσουν στον αφοπλισμό
του Ιράκ και ταυτόχρονα να πλήξουν αποφασιστικά την κυριαρχία του Σαντάμ και
του κόμματος Μπάαθ στη χώρα. Ο Περλ, φυσικά, διαφωνεί. Η συζήτηση ανάμεσά τους
έγινε όμως σε πολιτισμένα πλαίσια. Δύο εκπρόσωποι της πλέον ευφυούς «παλιάς
Ευρώπης» και της πλέον αντιδραστικής «νέας Αμερικής» αντήλλαξαν επιχειρήματα,
αναζήτησαν κοινά σημεία, προσέγγισαν ο καθένας με τον τρόπο του την επικείμενη
σύγκρουση. Αργότερα, ο Γάλλος θα έλεγε πως ο Αμερικανός τού φάνηκε
«επαναστάτης» – και όπως γράφει ο ανταποκριτής της Μοντ, η λέξη αυτή
ακούστηκε σαν μομφή. Μα είναι αλήθεια, ο Κον-Μπεντίτ το γνωρίζει, κι ας τον
καταγγείλουν (πάλι) οι αντιιμπεριαλιστές: οι επαναστάσεις, «αριστερές» ή
«δεξιές», οδηγούν αργά ή γρήγορα σε τραγωδίες. Όταν ακούμε πως κάποιος θέλει
να αλλάξει τον κόσμο, καλύτερα να κουμπωνόμαστε.