ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Χειροπέδες

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Αστέριος Κουρούπης, Κριεζώτου 22, Χαλκίδα, γράφει:

«Διαβάζοντας στη στήλη σου το χρονογράφημα με τίτλο “Χειροπέδες”, έχω να κάνω
την εξής επισήμανση-παρατήρηση και να εκφράσω την αγωνία μου για ανάλογα
περιστατικά που, δυστυχώς, συμβαίνουν όχι σπάνια στην καθημερινή ζωή των
πολιτών αυτής της χώρας, τραυματίζοντας κάθε έννοια κράτους δικαίου και
περιστέλλουν – συστέλλουν ανησυχητικά τα ατομικά δικαιώματα.

Έτσι λοιπόν, στο αναφερόμενο περιστατικό, θύμα της αναίδειας του τροχονόμου
έτυχε να είναι ο κ. Ευθύμιος Γεωργίου και η σύζυγός του κ. Έρρικα Βαλλιάνου,
οι οποίοι λόγω ιδιότητας και γνωριμιών είχαν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν
απευθείας με τον αρχηγό της Αστυνομίας και να αποφύγουν τις δυσάρεστες
εξελίξεις που τους περίμεναν. Ερωτώ: Εάν στη θέση τους βρίσκονταν δύο άλλοι,
ανώνυμοι και ανυποψίαστοι πολίτες, τι δυνατότητα θα είχαν να αποφύγουν τη
νυκτερινή κράτηση στο αστυνομικό τμήμα και την δι’ αυτοφώρου διαδικασίας
παραπομπή τους την επομένη στον κ. εισαγγελέα με διάφορες κατηγορίες, μεταξύ
των οποίων και η “αντίσταση κατά της Αρχής”; Και το χειρότερο: Θα ήταν εντελώς
αδύνατον να αποφύγουν την καταδίκη από το οικείο αυτόφωρο πλημμελειοδικείο,
όπου θα παραπέμπονταν με το γνωστό ερώτημα του κ. προέδρου: “Μα είχε
προηγούμενα ο αστυνομικός μαζί σας, για να πει ψέματα;”.

Επομένως, το εν λόγω άρθρο κινείται σε δύο άξονες. Πρώτον, αυτόν της κρατικής
αυθαιρεσίας, όπως εκφράζεται μέσα από ανεκπαίδευτους υπαλλήλους, και δεύτερον,
της εξουδετέρωσης αυτής μέσω υψηλών γνωριμιών. Το ενδιαφέρον όμως θα ήταν να
ερευνηθεί εις βάθος η δυνατότητα εξουδετέρωσης από κάθε ανώνυμο πολίτη που δεν
διαθέτει γνωριμίες ή μέσα. Εάν ο κ. Γεωργίου απέκρυπτε την ιδιότητά του και
δοκίμαζε να αμυνθεί όπως ο κάθε πολίτης, θα καταλάβαινε σε πόσο δύσκολη θέση
θα βρισκόταν. Η λειτουργία της δημοκρατίας και των θεσμών δοκιμάζεται όμως
μόνο απέναντι σε ανώνυμους και κατά κανόνα αδύναμους πολίτες.

Αξίζει η έρευνα εις βάθος αυτής της μορφής κρατικής αυθαιρεσίας, την οποία
όλοι βιώνουμε, λίγο ως πολύ, στην καθημερινή ζωή. Είναι ζήτημα ελέγχου της
Δημοκρατίας».

Ο Θ. Παπαστεργίου, τηλ. 210-7784.477, Αθήνα, γράφει: «Ο καθηγητής κ.
Βορίδης εξέφρασε από την Τ.V. τη γνώμη να επιτραπεί και στην Ελλάδα η εμπορία
οργάνων, όπως ενός νεφρού, στους τόσους πάσχοντες από την ανεπάρκεια νεφρών
έναντι ενός μικρού ποσού, αποδεδειγμένα για ανθρώπους που δεν έχουν χρήματα.

Ο κ. Βορίδης το έθεσε το θέμα, αλλά οι εφημερίδες και τα κανάλια δεν
ασχολήθησαν, διότι δεν πουλάει όπως η Άσπα, η Λίλιαν, ο γάμος της Κικής και το
μωρό της Ελένης. Εάν κατά την γνώμη σας έχω δίκιο, ασχοληθείτε λίγο και στην
εφημερίδα σας με το θέμα αυτό. Εκατοντάδες είναι οι άνθρωποι που θα
προσφέρονταν να βοηθήσουν οικονομικά τους άπορους πάσχοντες ή τα παιδιά τους».