ΓΝΩΜΗ Η υπομονή έχει και όρια

Μπορεί να πέτυχε τρία γκολ και να ήταν ο πρωταγωνιστής του αγώνα, ωστόσο μετά
το ματς δεν ήταν και ιδιαίτερα χαρούμενος. Τα όσα είπε προχθές ο Βασίλης
Τσάρτας («δεν είναι δυνατόν να παίζουμε σε τέτοια χωράφια, θα πρέπει κάποτε οι
διαιτητές να αναβάλουν κάποιους αγώνες»), έρχονται να μας θυμίσουν ακόμη μία
φορά (έχουμε χάσει πια το… μέτρημα) το σοβαρό πρόβλημα που εξακολουθεί να
αντιμετωπίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Μπορεί να διανύουμε τους πρώτους μήνες του 2003, μπορεί το ελληνικό ποδόσφαιρο
να κατέχει την έκτη θέση στην Ευρώπη, ωστόσο γήπεδα δεν διαθέτουμε. Πώς
γίνεται αυτό; Μπορεί οι… υπεύθυνοι να πασχίζουν για την κατασκευή των
αγωνιστικών χώρων, μπορεί να προβλέπονται τα σχετικά κονδύλια, όμως ουδείς,
όπως αποδεικνύεται έως σήμερα, έχει δώσει τη λύση.

Και η πραγματικότητα είναι ότι στα περισσότερα γήπεδα της μεγάλης κατηγορίας
δεν είναι δυνατόν να παιχτεί ποδόσφαιρο. Το φωνάζουν πλέον οι πρωταγωνιστές
του αθλήματος που διαπιστώνουν ότι δεν θα μπορέσουν για πολύ ακόμη να τρέχουν
και να σεντράρουν σε αυτά τα γήπεδα (τι να πουν κι αυτοί οι φουκαράδες οι
τερματοφύλακες που αλλού περιμένουν την μπάλα κι αλλού τους έρχεται). Αλλά και
στην εξέδρα η κατάσταση γι’ αυτούς που θα επιλέξουν να παρακολουθήσουν έναν
ποδοσφαιρικό αγώνα μήπως είναι καλύτερη; Αν θελήσουν… τουαλέτα θα πρέπει
απλώς να πάνε στο… σπίτι τους!

Ευχές δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε. Ας σταματήσουν επιτέλους αυτοί οι
«αρμόδιοι» να παίζουν με την υπομονή των ποδοσφαιριστών, αλλά και των φιλάθλων.