Διαστάσεις Το κλειδί βρίσκεται στο Λονδίνο

Ο πόλεμος θα αρχίσει στις 3 Μαρτίου, που δεν έχει φεγγάρι. Όχι, μάλλον στα
μέσα Μαρτίου, για να είναι έτοιμοι οι Αμερικανοί. Μπα, θα καθυστερήσει κι
άλλο, για να συμφωνήσουν και οι Ευρωπαίοι. Στοπ, να πάρουμε μια ανάσα: υπάρχει
κι άλλη λύση.

Μια χαρούμενη παρέα (του Πλαντύ, από τη “Μοντ”)

Το αγαπημένο σπορ των αναλυτών είναι να προβλέπουν πότε θα αρχίσει αυτός ο
καταραμένος πόλεμος. “Εγώ ποντάρω τα λεφτά μου στην πρώτη εβδομάδα του
Μαρτίου. Αν δεν γίνει τότε, όμως, θα πάει για την 1η Απριλίου, που είναι η
επόμενη νύχτα χωρίς φεγγάρι”, λέει στο Ρώυτερ ο ανεξάρτητος αναλυτής
Πωλ Μπήβερ. “Ο στρατός θα είναι έτοιμος τη δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου, και
οι βομβαρδισμοί θα κρατήσουν δύο με τρεις εβδομάδες”, προβλέπει με βεβαιότητα
ο Τόμπυ Ντοντζ, ιρακολόγος του βρετανικού πανεπιστημίου Γουόρουικ (οι
ιρακολόγοι είναι σήμερα τόσο περιζήτητοι όσο ήταν οι σοβιετολόγοι στον Ψυχρό
Πόλεμο). Όσο για τα κίνητρα, έχουν αλλάξει κι αυτά, σημειώνει ο Φαλέχ
Αμπντέλ-Τζαμπάρ, ένας ιρακινός ακαδημαϊκός που εδρεύει στο Λονδίνο: άλλες
είναι οι προτεραιότητες του Μπους κι άλλες του Μπλαιρ, οι συλλογισμοί τους
όμως καταλήγουν στο ίδιο σημείο, δηλαδή στον πόλεμο.

Κι όμως, υπάρχουν λύσεις που μπορούν να αποτρέψουν τον πόλεμο. Αυτός που είναι
απομονωμένος σήμερα δεν είναι η Βαγδάτη, αλλά η Ουάσινγκτον, λέει στη
Στάμπα ο Τζόζεφ Τσιριντσόνε, διευθυντής του προγράμματος κατά της
διάδοσης των πυρηνικών όπλων στο Ίδρυμα Κάρνεγκι και πρώην συνεργάτης του Μπιλ
Κλίντον. Η πολιτική του προέδρου Μπους δεν βρίσκει σύμφωνο τον υπόλοιπο κόσμο,
αυτό είναι φανερό. Μετά τις διαδηλώσεις του περασμένου Σαββάτου, ο Μπους δεν
ηγείται πλέον μιας συμμαχίας χωρών, απλώς ασκεί πιέσεις σε άλλες χώρες ώστε να
συμφωνήσουν με τον πόλεμο.

Το κλειδί των εξελίξεων είναι το Λονδίνο, τονίζει ο Τσιριντσόνε. Αν, για
οποιονδήποτε λόγο, ο Τόνυ Μπλαιρ άρει την υποστήριξή του στον πόλεμο, ο Μπους
θα αναγκαστεί να κάνει πίσω. Υπάρχει πάντα χρόνος να αλλάξει ρότα. Μπορεί να
δεχθεί ένα συμβιβασμό σαν κι αυτόν που προτείνουν οι Γαλλογερμανοί:
υποχρεωτικές επιθεωρήσεις, υποχρεωτικός αφοπλισμός, αύξηση των εξουσιών των
επιθεωρητών, νέα στρατιωτικά εργαλεία. Για τον σκοπό αυτό, δεν χρειάζονται οι
150.000 στρατιώτες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στον Κόλπο, αρκεί να
παραμείνουν 70.000 στρατιώτες έξω από το Ιράκ για ένα χρόνο. Οι υπόλοιποι
μπορούν να γυρίσουν πίσω.

Ο αφοπλισμός του Ιράκ χωρίς πόλεμο θα αποτελούσε μια μεγάλη πολιτική νίκη για
τον πρόεδρο Μπους, καταλήγει ο αμερικανός αναλυτής. Όσο για τα όνειρα
εκδημοκρατισμού της Μέσης Ανατολής μετά την πτώση του Σαντάμ, αποτελούν ένα
τραγικό λάθος. Οι αλλαγές αυτές, ιστορικές και αναγκαίες, θα έλθουν με τη
βοήθεια της πολιτικής, όχι των όπλων.