Η Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις σε δαπάνες κοινωνικής προστασίας

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Την πενταετία 1995-2000 η Ελλάδα σχεδόν διπλασίασε τις δαπάνες της για
την πολιτική κοινωνικής προστασίας, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να ξεφύγει από
τις τελευταίες θέσεις μεταξύ των χωρών – μελών της Ε.Ε.

Η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλυτερη πραγματική αύξηση (42,6%) των
κοινωνικών δαπανών ανά κάτοικο, κατά πολύ υψηλότερη του μέσου όρου της Ένωσης
(8,7%). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών, δηλαδή
συντάξεις, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και λοιπές κοινωνικές δράσεις
(επιδόματα ανεργίας, αναπηρίας, οικογενειακά, πολιτική κατά του αποκλεισμού
κ.λπ.) να περάσει από το 22,9% του ΑΕΠ το 1995 στο 26,4% το 2000. Εξακολουθεί
ωστόσο να βρίσκεται στην τρίτη θέση από το τέλος, καθώς οι κατά κεφαλήν
κοινωνικές δαπάνες (σε μονάδες αγοραστικής δύναμης) δεν ξεπέρασαν το 66% του
μέσου όρου των «15», με την Ισπανία και την Πορτογαλία να έρχονται τελευταίες
(60%).

Στην Ελλάδα το μεγαλύτερο ποσοστό των κοινωνικών δαπανών απορροφάται από τις
συντάξεις (49,4%) και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (26,6%) και ακολουθούν η
πολιτική για την οικογένεια και το παιδί (7,4%), η στήριξη των ανέργων (6,2%),
οι πολιτικές κοινωνικής στέγασης (5,4%) και η πολιτική στήριξης των ατόμων με
αναπηρίες (5,1%).

Συνολικά, για την Ευρώπη, η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναφέρει ότι η
Ατζέντα Κοινωνικής Πολιτικής αποδείχθηκε χρήσιμο εργαλείο που βοήθησε στη
δημιουργία 2,5 εκατ. νέων θέσεων εργασίας το 2001-2002. Επίσης 56 εκατ.
Ευρωπαίοι πολίτες (15%) διατρέχουν τον κίνδυνο της φτώχειας, δηλαδή διαβιούν
κάτω από το όριο του 60% του εθνικού ισοδύναμου εισοδήματος, το μεγαλύτερο
ποσοστό από αυτούς σε μόνιμη σχεδόν βάση. Τέλος, είναι σαφές ότι χωρίς το
«ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο» και τα διάφορα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας, το
ποσοστό αυτό θα έφτανε το 40% του ευρωπαϊκού πληθυσμού.