ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για ένα κέικ

Ο λόγος στους αναγνώστες. Με το μικρό της όνομα, Δόμνα, υπογράφει αναγνώστρια
της στήλης, την επιστολή που μου έστειλε. Το γράμμα της, εκτός από επώνυμο,
δεν έχει και διεύθυνση, απαραίτητα στοιχεία για να δημοσιευθεί. Το δημοσιεύω,
όμως. Γιατί δεν είναι ιδιοτελής ο λόγος για τον οποίο εγράφη. Και διότι είναι
εξαιρετικά τρυφερό:

«Θα ήθελα, εάν δημοσιεύσετε αυτό το γράμμα, η πρωτοβουλία να είναι δική σας.
Εάν όχι, σεβαστή. Η δική μου επιθυμία είναι, εάν η κ. Όλγα η δασκάλα μας είναι
στη ζωή και διαβάσει αυτό το γράμμα, να αναρωτηθεί εάν σήμερα θα έκανε το
ίδιο. Εάν πάλι δεν είναι στη ζωή, ας είναι συχωρεμένη.

Το σχολείο μας στεγαζόταν σε μια παλαιά μονοκατοικία στο Ν. Ηράκλειο κοντά
στην Πλατεία Όθωνος. Δεν είχαμε ούτε κυλικείο ούτε και μεγάλο προαύλιο. Το
φαγητό τους, τα παιδιά το αγόραζαν από κάποιον κ. Νίκο που πουλούσε τυρόπιτες
και κυμαδόπιτες με ένα μηχανάκι, 2 δρχ. η τυρόπιτα, 2,50 η κυμαδόπιτα.

Εκείνη την ημέρα είχε ρίξει πάρα πολύ χιόνι και πολλά παιδάκια της πρώτης
τάξης δεν είχαν έρθει για μάθημα. Εγώ κατάφερα να φθάσω στο σχολείο μου παρά
και τις όχι τόσο καλές συνθήκες (ποδαρόδρομο 2 χλμ – κακή ενδυμασία). Ο κύριος
Νίκος εκείνη την ημέρα δεν ήρθε με το μηχανάκι του. Η δασκάλα μας τότε, σαν
μητέρα που ήταν, ανησύχησε ότι θα μείνουμε νηστικά. Ζήτησε από τα παιδιά να
της δώσουν το χαρτζιλίκι τους και αποφάσισε να πάρει τη θέση του κ. Νίκου.

Έγραψε, λοιπόν, στον πίνακα τα ονόματά τους. Έστειλε ένα μεγάλο παιδί της ΣΤ’
να της αγοράσει τα υλικά για ένα κέικ. Άρχισε πάνω στην έδρα να ζυμώνει, και
σε λίγο ζήτησε από ένα άλλο παιδί να το πάει στον φούρνο που ήταν δίπλα στο
σχολείο μας. Σε μία ώρα το κέικ ήταν πάνω στην έδρα καλοψημένο και με έντονη
τη μυρωδιά της βανίλιας. Έστειλε ένα κομμάτι στην κ. Μαρία, τη δασκάλα της
διπλανής τάξης. Σε λίγα λεπτά η κ. Μαρία ήταν στην τάξη μας και την επαινούσε
για το ταλέντο της στη ζαχαροπλαστική. Το υπόλοιπο τυλίχτηκε σε μία πετσέτα
και μπήκε στην τσάντα της. 4-5 παιδάκια δεν φάγαμε κέικ, γιατί δεν είχαμε να
δώσουμε λεφτά. Θυμάμαι τη συμμαθήτριά μου τη Μαρία, που ρώταγε ένα παιδάκι:
Νόστιμο; Νόστιμο; Εγώ δεν ρώτησα, αν και καιγόμουν από επιθυμία να μάθω. Έχουν
περάσει από τότε 35 χρόνια και πολλά σημαντικά γεγονότα από εκείνη την ηλικία
δεν τα θυμάμαι. Αυτό το περιστατικό το θυμάμαι. Γιατί όσα κέικ και αν αργότερα
στη ζωή μου δοκίμασα, ποτέ δεν κατάφερα να μαντέψω τι γεύση είχε εκείνο το
κέικ.

Κυρία Όλγα, η μαθήτριά σας Δόμνα εύχεται να είστε καλά. Και θέλω να προσθέσω:
Με αφήσατε με την απορία, αν το κέικ σας ήταν ωραίο».