Ατραξιόν ντροπής

Τα πάχη μου τα κάλλη μου; Όχι δα. Αποστεωθείτε. Στενέψτε γοφούς, μπουτάκια και
ό,τι περισσεύει. Στην ανάγκη κόψτε τα. Υπάρχει μια τεράστια, εξελιγμένη
βιομηχανία κοπής περισσευάμενων κρεάτων.

Πεινάτε; Ράψτε το. Πρέπει να μπείτε στους κορσέδες που λανσάρουν στις
πασαρέλες οι κράχτες του νέου homo «peinaleon», της νέας γυναίκας-σανίδας, του
άντρα-σαρδέλας. Δεν βλέπετε τι παθαίνουν οι υπέρβαροι;

Ο Γιώργος, για παράδειγμα, που τον παρουσίασε το Star από την
κουτσομπολοεκπομπή της κ. Χριστίνας Λαμπίρη ώς το δελτίο ειδήσεων του κ.
Λιάγκα, ο υπέρβαρος, που έχασε τη ζωή του από την ασθένεια της παχυσαρκίας,
αφού προηγουμένως έγινε θέαμα για το αφύσικο κορμί του, θέαμα λυπητερό και
βάρβαρο.

Χρειάστηκαν πλάνα από το ταλαιπωρημένο κορμί του νεαρού άνδρα, άγριες εικόνες
που συνόδευαν ακόμη και το κλάμα του πατέρα στην οθόνη, όταν πια ο γιος είχε
χαθεί. Για να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος, ήταν το άλλοθι του «ρεπορτάζ». Για να
καταργηθεί ο ρατσισμός κατά των παχύσαρκων, έλεγαν. Και εν τω μεταξύ ο
σπαραγμός του πατέρα συνοδευόταν με απερίγραπτες σκηνές του εξαθλιωμένου από
την ασθένεια της παχυσαρκίας γιου, ξαπλωμένου μπρούμυτα στο κρεβάτι του
νοσοκομείου, σχεδόν γυμνού μπροστά στην κάμερα, με μια γύμνια χειρότερα
προσβλητική από την ίδια του την ασθένεια, καθώς γινόταν θέαμα αποτρόπαιο και
θλιβερό, μια και τα ηλεκτρονικά τετραγωνάκια, που δήθεν έκρυβαν τα γυμνά
σημεία που δεν έπρεπε να δούμε, απλώς υπογράμμιζαν τη δυστυχία.

Θέαμα απίστευτης βαρβαρότητας, που το έδειχναν και το ξανάδειχναν
προκαλώντας ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι έπρεπε να καταπολεμηθεί, τον
ρατσισμό, την αποστροφή, το θέαμα-τσίρκο ενός ανθρώπου που δεν βρισκόταν καν
στη ζωή. Ακόμη και τώρα δεν είχε δικαίωμα στην ησυχία και την αφάνεια, στον
σεβασμό που κάποτε ο πολιτισμός έδειχνε στο οριστικό τέλος.

Τα δήθεν στενοχωρημένα λόγια, το δήθεν βούρκωμα στην οθόνη της κ. Χριστίνας
Λαμπίρη, έμοιαζαν με άθλια ειρωνεία καθώς ο φακός επέμενε να προβάλλει τις πιο
σκληρές και ανήμπορες στιγμές του Γιώργου, με αυτή τη λαγνεία του αποτρόπαιου
που επενδύεται με το άλλοθι της συμπόνιας. Μιας συμπόνιας, όμως, που
ταυτίζεται με την καταφρόνια. Γιατί για να ξυπνήσει απαιτεί την ταπεινωμένη
εικόνα του δυστυχισμένου.

«Τον κορόιδευαν οι συγχωριανοί του τον Γιώργο;», ρωτούσε με τη
χαρακτηριστική ευφυΐα του ο κ. Λιάγκας τον δύσμοιρο πατέρα. «Α! δεν πρέπει να
τους κοροϊδεύουμε αυτούς τους ανθρώπους, είναι άρρωστοι», συμπλήρωνε μετά. Και
ήδη ο φακός είχε κάνει τη δουλειά του, είχε προσβάλει το κορμί και τη μνήμη
εκείνου που δεν βρισκόταν πια πουθενά για να στηρίξει, ακόμη και με τη
συνειδητή ταπείνωσή του, αυτή την εικόνα.

Ήταν μόνο τα πλάνα της ντροπής και ο γιατρός του σε τηλεπαράθυρο, που η
επιστημονική ψυχρότητα και η επαγγελματική φυσικότητα, με τις οποίες έχει
συνηθίσει να αντιμετωπίζει τις νοσηρότητες της φύσης, δεν του επέτρεπαν να
αντιληφθεί ότι ένα δελτίο ειδήσεων με τα δάκρυα του πατέρα σε κοντινό πλάνο
και τα πλάνα του άρρωστου κορμιού δίπλα δεν είναι ανακοίνωση σε επιστημονικό
συνέδριο, αλλά χάζι και αποστροφή για ένα κοινό που έχει μάθει να καταναλώνει
το νοσηρό.

Πριν από λίγο καιρό, άλλωστε, πλάνα από τη γειτονική Τουρκία, που
προβλήθηκαν και από εγχώρια δελτία ειδήσεων, έδειχναν τη δυστυχία μιας
υπέρβαρης γυναίκας, η οποία χρειάστηκε γερανό για να μετακινηθεί ώς το
ασθενοφόρο.

Την ίδια ώρα, που θερίζει τις έφηβες η ανορεξία, που στις τρυφερές τους πλάτες
σηκώνουν το βάρος της επιμονής ενός διαστροφικού πολιτισμού στην ομοιομορφία
της σανίδας, στην εξομοίωση του Προκρούστη, ρεπορτάζ του είδους προβάλλουν την
ακραία παχυσαρκία σαν στιγμιότυπα από ένα αρρωστολαγνικό τσίρκο, σαν ατραξιόν
των αποτρόπαιων καπρίτσιων της φύσης, ενισχύοντας τον τρόμο για την τροφή.