Ο Μεγάλος Αδελφός

Για τον επικείμενο πόλεμο στο Ιράκ γράφει ο κ. Χρ. Σχοινάς, ταξίαρχος ε.α.

«Πολλοί είδαν θετικά τόσο την Καταιγίδα της Ερήμου όσο και τον βομβαρδισμό της
Σερβίας. Η εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ είχε πολλά κοινά με την “ενσωμάτωση”
της Τσεχοσλοβακίας και στο Γ’ Ράιχ και η ομαδική “μετανάστευση” των Κοσοβάρων
στην Αλβανία (συν τοις άλλοις) δεν ήταν “εσωτερική υπόθεση” της
Γιουγκοσλαβίας. Η σκέψη ότι υπάρχει ένας αγαθός Μεγάλος Αδελφός για τους
αδύνατους και κατατρεγμένους της γης δικαιολογούσε τη βία εναντίον της βίας.

Ο επικείμενος όμως πόλεμος εναντίον του Ιράκ πώς θα δικαιολογηθεί; Όπλα
μαζικής καταστροφής διαθέτουν πολλές χώρες, μεγάλες και μικρές, δημοκρατικές
και “δημοκρατικές”, μερικές εκ των οποίων αποτελούν στενούς συμμάχους των ΗΠΑ
(ωραίος είναι και ο δικός μας υπουργός Εξωτερικών που δήλωσε, με όλο το κύρος
της τρέχουσας ιδιότητάς του, ότι δεν θα γίνει πόλεμος αν ο Σαντάμ αποδείξει
πως δεν διαθέτει τέτοια όπλα!).

Θα ήταν κατανοητή η επέμβαση εναντίον της ηγεσίας του Ιράκ για τον αυταρχικό
τρόπο διακυβέρνησης. Ο ίδιος όμως τρόπος εφαρμόζεται σε πλήθος άλλων χωρών
φίλα προσκειμένων στις ΗΠΑ».