Διαστάσεις Τα πνεύματα της θάλασσας

Σ’ αυτή την περιοχή του κόσμου, οι ψαράδες έχουν δώσει σε όλους τους
βράχους ονόματα ζώων. Αλλά οι βράχοι είναι πια όλοι απελπιστικά ίδιοι, έτσι
όπως είναι καλυμμένοι με κατράμι, πώς να θυμηθείς σε ποιο ζώο αντιστοιχούσε ο
καθένας;

Στη Γαλικία: ψαράδες συλλέγουν μαλάκια στα νερά του νησιού Ποντεβέντρα

«Στη Γαλικία, τα πόδια μας είναι οι ρίζες των βελανιδιών, τα χέρια μας όμως
είναι τα φτερά των ταξιδιάρικων πουλιών. Κατοικούμε σε ένα είδος συνόρων
μεταξύ Τέξας και Μεξικού, ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ανάμεσα στον
Μεσαίωνα και την υψηλή τεχνολογία, και αυτό δημιουργεί μια πολιτιστική
πρωτοπορία. Όμως η θάλασσα είναι θεμελιώδης, είναι το λίκνο μας και το φέρετρό
μας. Είμαι αμφίβιος. Μπορεί να μην τα βλέπετε, αλλά έχω πτερύγια πίσω από τ’
αυτιά μου». Ο Μανουέλ Ρίβας μιλά στη δημοσιογράφο της Ιντιπέντεντ, και
ταυτόχρονα της δείχνει την πατρίδα του. Εδώ είναι το νεκροταφείο των πνιγμένων
ναυτικών, εκεί η φυλακή και στην κορυφή του βράχου ο Πύργος του Ηρακλή, ο
φάρος που αντιπροσώπευε την ελπίδα και την υπόσχεση της διαφυγής.

«Αντιπροσώπευε»: το ρήμα δεν είναι τυχαία σε παρελθόντα χρόνο. Στα 46 του
χρόνια, ο Ρίβας έχει δει οκτώ ναυάγια: πού να περισσέψει χώρος για ελπίδα; Στο
πρώτο ήταν ακόμα παιδί, και η μητέρα του τον προειδοποίησε να μην αγγίξει τα
δηλητηριασμένα όστρακα. Έκτοτε γίνεται ένα ναυάγιο κάθε πέντε χρόνια. Το
τελευταίο ήταν το Πρεστίζ. «Όταν ήλθαν εδώ οι υπουργοί να δουν τις μολυσμένες
ακτές, ο ένας κοίταζε τον χάρτη, ο άλλος τα πόδια του. Κανείς δεν κοίταζε τη
θάλασσα. Αυτό ήταν το λάθος τους, και δείχνει την άγνοιά τους. Νόμιζαν πως θα
μπορούσαν να ρυμουλκήσουν το Πρεστίζ στ’ ανοιχτά και να το ξεχάσουν. Δεν
κατανόησαν αυτό που ξέρει κάθε ναυτικός, ότι η θάλασσα περιέχει κρυφά
μονοπάτια και πλατειές λεωφόρους κι ότι αυτό που δεν της αρέσει το ξερνάει».

Ο Μανουέλ Ρίβας μιλά για τη θάλασσα και παθιάζεται. Ο Μανουέλ Ρίβας ακούει τη
θάλασσα και εμπνέεται. «Η πιο σημαντική στιγμή για έναν συγγραφέα είναι όταν
σηκώνει το κεφάλι από τα γραπτά του για να δει τι γίνεται γύρω του. Δεν σε
κάνουν οι πολιτικές ιδέες να γράφεις, αλλά το αντίστροφο: η τέχνη μάς καλεί να
στρατευθούμε». Όταν λοιπόν ο συγγραφέας γύρισε να δει τη θάλασσα και
διαπίστωσε ότι είχε πάθει σοκ, αποφάσισε να δημιουργήσει μια οργάνωση για να
την υπερασπιστεί. Την ονόμασε Nunca Mais (Ποτέ Ξανά). Τον περασμένο Δεκέμβριο,
διάβασε ένα μανιφέστο σε 150.000 διαδηλωτές που είχαν συγκεντρωθεί στην
πρωτεύουσα της Γαλικίας, το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Ήταν ένα μανιφέστο οργής
για την ασυνειδησία των εφοπλιστών και την ανικανότητα των κυβερνήσεων. Ήταν
μια κραυγή απόγνωσης για τη δολοφονία της θάλασσας