ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα μικρό χαμόγελο

Ο Τζον Πίρποντ Μόργκαν, το όνομα του οποίου έχουν σήμερα ουκ ολίγα οικονομικά
ιδρύματα, ήταν πριν από έναν αιώνα από τους πλουσιότερους ανθρώπους του
κόσμου. Ο διάσημος στην εποχή του χρηματιστής ήταν υπεύθυνος όχι μόνο για την
ομαλή λειτουργία του αμερικανικού οικονομικού συστήματος στη διάρκεια δύσκολων
καιρών, αλλά και για τη χρηματοδότηση της κατασκευής του σιδηροδρομικού
δικτύου και της χαλυβουργίας, δύο κλάδων που απετέλεσαν τη βάση για τη
βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας.

Εάν ζούσε σήμερα ο Τζ. Π. Μόργκαν θα ήταν πολυδισεκατομμυριούχος. Και όμως
στην εποχή του, πάμπλουτος όπως ήταν, ζούσε πολύ χειρότερα από εμάς. Η γυναίκα
του πέθανε από φυματίωση στη διάρκεια του μήνα του μέλιτος στην Ευρώπη, πριν
κλείσει τα τριάντα της χρόνια. Εκείνος ταξίδευε προς τη Βρετανία με πλοίο όταν
ο πατέρας του αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε. Όμως, με δεδομένη την άσχημη
κατάσταση των επικοινωνιών, ο Τζ. Π. το έμαθε πολύ αργά. Πέθανε το 1913, αφού
ταλαιπωρήθηκε επί χρόνια από πολλές αρρώστιες.

Εμείς, πάλι, δισεκατομμυριούχοι δεν είμαστε. Ζούμε, όμως, περισσότερο από τον
Μόργκαν, μαθαίνουμε πιο γρήγορα τα νέα, ευχάριστα και δυσάρεστα, συναντάμε
πολύ πιο εύκολα τους αγαπημένους μας που βρίσκονται μακριά και έχουμε πρόσβαση
σε περισσότερα αγαθά. Διαβάζω μία έρευνα που λέει ότι μόνο το 26% όσων
γεννήθηκαν το1901 είχαν πιθανότητες να φθάσουν σε συντάξιμη ηλικία – χωρίς
καμία ελπίδα να την ξεπεράσουν κατά πολύ. Από όσους γεννιούνται σήμερα, το 90%
θα πάρει σύνταξη και θα χαρεί πολλά χρόνια ζωής μετά.

Ναι, τα προβλήματα υπάρχουν και δεν προβλέπεται να απαλειφθούν. Όμως στο
τρέξιμο της ημέρας, το άγχος και τη συνεχή προσπάθεια να ανταποκριθούμε σε όσα
μάς ζητούνται, ας κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα και ας θυμηθούμε τον βαθύπλουτο
Τζ. Π. Μόργκαν. Ζούμε σήμερα πολύ καλύτερα από εκείνον. Κι αυτό αξίζει ένα
βήμα πίσω, μια στιγμιαία παύση κι ένα μικρό χαμόγελο.