Βουκολική τραγωδία

«Είμαι αγόρι χαρωπό και νεράκι κουβαλώ εις την φάρμα για να πιω» (δις) τραγουδούν ο Νίκος Σούλης και ο Άγγελος Πυριόχος

Μετά το μεγάλο σουξέ της προσπάθειας μιας ομάδας «ανωνύμων» να ζήσουν στη
φύση, που προσέφερε στο εγχώριο τηλεοπτικό κοινό στιγμές αλήστου μνήμης διά
του ομαδικού ξεκατινιάσματος, πήραν τη σκυτάλη «επώνυμοι», να μιμηθούν τη ζωή
στο μικρό-σπίτι-στο-λιβάδι και να λαμπρύνουν διά της αγροτοκτηνοτροφικής τους
δραστηριότητας αφενός τη σκληρή ζωή της υπαίθρου και αφετέρου τον υψηλό
φιλανθρωπικό σκοπό του ριάλιτι – τα χρήματα του υπερμονομάχου θα διατεθούν σε
ίδρυμα.

Άραγε, αυτό και μόνο το γεγονός αθωώνει αυτό το ημι-ριάλιτι της πλήξης,
που συγκέντρωσε ένα μπουκέτο ας-πούμε-διασημοτήτων των μίντια, ανερχόμενων ή
κατερχόμενων, τέλος πάντων διαθέσιμων να αφιερώσουν χρόνο, αν μη τι άλλο, και
να ωφεληθούν τα μάλα από την καθημερινή τους παρουσία στο γυαλί; Α! Εδώ έχουμε
μια χρυσή ευκαιρία να ανατρέψουμε αυτό που ισχυρίζονται οι ειρωνευόμενοι τη
σύγχρονη φιλανθρωπία των πάρτι, κοσμικών εκδηλώσεων και άλλων συναφών
δραστηριοτήτων, ότι συμφιλιώνουν τις αρετές της στράτευσης με τις ανέσεις της
αποχαύνωσης. Όχι, εδώ οι προσφερόμενοι στρατεύονται με προσωπική, σκληρή
εργασία στην ύπαιθρο, στερούνται τις ανέσεις, δέχονται να κυλιστούν στη λάσπη,
έστω να βουλιάξουν σ’ αυτήν τα τακουνάκια τους. Άλλωστε, ποτέ πια το ζύμωμα
του ψωμιού δεν θα είναι μια σκληρή, βαρετή υπόθεση για κοριτσάκια των αγρών,
αφού η μοντέλα Στέλλα το αθώωσε και του ‘δωσε περισσή λάμψη, επιδιδόμενη στη
δραστηριότητα αυτή με όλα της τα βραχιολάκια, από τα οποία κάθε τόσο
ξεκολλούσε το ζυμάρι. Τι να τα κάνουμε τα κοσμικά γκαλά; Πλέον, στους αγρούς
συναντούμε τους κοσμικούς.

Τραγουδίστριες όπως η πιο-χαμηλά-πιο-χαμηλά Άντζυ Σαμίου ή
νταβρούλια-του-και-κλαίω Πωλίνα, καλλιτεχνίζοντες δημοσιογραφο-συγγραφείς
επιθεωρήσεων, μονιμάδες πρωινάδικων σαν τον Άγγελο Πυριόχο, ανερχόμενες
μοντέλες σαν τη Στέλλα Καπεζάνου, παλαίμαχοι της κινηματογραφικής γοητείας,
όπως ο συμπαθέστατος Σπύρος Φωκάς, δερματόδετοι ξεχασμένοι μακρυμάλληδες της
πίστας όπως ο και-πίνω-μπίρες Χρήστος Παπαδόπουλος και άλλοι, που θα
προστεθούν αργότερα στην ομάδα, γίνονται οι πρωτοπόροι της αγροτικής
κοσμικότητας. Η αλήθεια είναι πως, πιθανότατα, τις εργασίες τις έχουν αναλάβει
παρασκηνιακώς έμπειροι περί τα αγροτοκτηνοτροφικά γιατί, όπως οι διασημότητες
ομολογούν, ιδέα δεν έχουν και δεν είναι ώρες να αμαυρώνεται η υψηλή ιδέα τού
ριάλιτι με θανάτους ζώων από την πείνα.

Μέχρι στιγμής τούς έχουμε δει να πέφτουν από τα άλογα, όπως ο Χρήστος, που
σκαρφάλωσε στο ζωντανό σαν να πηδούσε φράχτη και, δεν του ‘φτανε, αλλά ήθελε
να καβαλήσει μαζί του και μία από τις κυρίες της παρέας, βόγκηξε το ζώον και
άρχισε να τρέχει και πάρ’ τον κάτω τον ρέιντζερ – έσπασε και ένα πλευρό – να
περιφέρονται ασκόπως και να προσπαθούν να κάνουν τον παπαγάλο, που κρεμιέται
άφωνος στο κλουβί του, να κράξει.

Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι οι έμπειροι του φακού και της δημοσιότητας
είναι λιγότερο αυθόρμητοι από τους «ανώνυμους» ριαλιτζήδες. Έχουν κατά νου την
εικόνα τους και την κάμερα και, αν δεν έχουν σε πρώτη χρήση το μέικ-απ τους,
πάντως φυσικοί δεν δείχνουν διόλου. «Να σε δω Άντζυ στα δύσκολα», ήταν η ατάκα
της αοιδού μόλις κατέλαβε την κουκέτα στην οποία θα κοιμάται το βράδυ και ήταν
σαν να απαγγέλλει φράση με νόημα για το κοινό. Μία από τις πρώτες δυσκολίες,
πάντως, ήταν να ξύσει το κόκκινο βερνίκι νυχιών, που είχε ξεφτίσει από το
πλύσιμο της κατσαρόλας.

Μέχρι στιγμής το θέαμα είναι απλώς αφόρητα πληκτικό και αποδεικνύει ότι το
«χωρίς σενάριο», που είναι η νέα τάση της τηλεοπτικής παραγωγής, δεν ταιριάζει
σε εκείνους που έχουν μάθει σε ρόλους. Άλλωστε, ήδη τα ριάλιτι είναι η
απομίμηση της κανονικής ζωής. Πόση πλάκα μπορεί να έχει αυτό το νόθο είδος,
όπου επιχειρείται η απομίμηση της απομίμησης, δηλαδή μιμείται το ριάλιτι που
μιμείται την κανονική ζωή; Η υπερβολική αραίωση των συστατικών έκανε το μείγμα άγευστο.