Άφεση «αμαρτιών» σε μοναστήρι-κάτεργο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Ήθελα το κοινό να νιώσει ότι είναι πολύ κοντά σ’ αυτά τα κορίτσια, |
Όποια παρθένα θρησκόληπτων δουβλινέζικων οικογενειών διέπραττε το ελάχιστο
παράπτωμα – να φλερτάρει ας πούμε εξ αποστάσεως – απεστέλλετο σε ιερά μονή
καταναγκαστικής εργασίας με την ονομασία «Magdalene sisters».
Μπροστά στον εξευτελισμό, τους προπηλακισμούς, τη βαναυσότητα, τα σωματικά
βασανιστήρια, την ταπείνωση και τη διαρκή και ανελέητη αφυδάτωση κάθε ίχνους
ευαισθησίας και ελπίδας από αυτά τα δύσμοιρα πλάσματα, οι συνθήκες που
επικρατούσαν στα γκούλαγκ του Στάλιν είναι επιπέδου… ελληνικών αγροτικών
φυλακών.
Ο μηχανισμός της βαρβαρότητας λειτούργησε μέχρι το 1996 – μάλιστα υπό
τις ευλογίες του Πάπα και με την αόρατη συνενοχή της θρησκευόμενης
δουβλινέζικης κοινωνίας. Τα θύματά του αριθμούν 30.000 τρυφερούς βλαστούς και
ο μικρόκοσμος που δημιουργήθηκε στους τέσσερις τοίχους αυτής της
ιεροεξεταστικής μονής είναι από τα πλέον διαφωτιστικά πεδία μελέτης της
σύγχρονης ιστορίας της Ιρλανδίας. Επέδρασε τόσο καταλυτικά στον οργανισμό της,
όσο η πανώλη στην Ευρώπη του Μεσαίωνα!
Όπως σήμερα ο ισλαμισμός και ο φονταμενταλισμός τροφοδοτούνται από τα λαίμαργα
ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ, έτσι και ο φανατικός, τυφλός καθολικισμός.
Φούντωσε στις ψυχές εκατομμυρίων Ιρλανδών, εξαιτίας της περικύκλωσης και του
συστηματικού βιασμού τους από τα επελαύνοντα τάγματα των Άγγλων αποικιοκρατών.
Η θηριώδης αυτή στρεβλή συνθήκη επιβίωσης, εν μέσω ασταμάτητων δυστυχιών που
διαρκούν αιώνες, δημιούργησε πλήθος άλλων μικρότερων στρεβλώσεων. Τα
αποτυπώματά τους είναι φανερά και ανεξίτηλα σε μια ταινία που στο φεστιβάλ της
Βενετίας έκλεψε το Χρυσό Λιοντάρι απ’ όλα τα φαβορί. Στα ελληνικά παραφράστηκε
«Οι κόρες της ντροπής», αλλά ο αυθεντικός τίτλος παραπέμπει κατ’ ευθείαν στο
κολαστήριο της μονής: «The Magdalene sisters». Οι αδελφές της Μονής της
Παναγίας της Μαγδαληνής. Και σας βεβαιώ πως ύστερα από αυτή την ανελέητη
κινηματογραφική εμπειρία που επί δύο ώρες έπεφτε πάνω μου σαν μαστίγιο, ένα
πράγμα εύχομαι: οι αδελφές να ξεροψήνονται στις φλόγες της αιώνιας κόλασης!
Ο άνθρωπος που μετέτρεψε την κάμερα σε σώμα και τους ηθοποιούς σε άρτο,
λέγεται Πίτερ Μάλαν. Εκ της αθάνατης βρετανικής, ρεαλιστικής, δεξαμενής
προερχόμενος. Άξιος συνεχιστής τού «Φρι σίνεμα» και αυθεντικός θαυμαστής του
Κεν Λόουτς. Φανατικός Σκωτσέζος, πολυμορφικών… επιδόσεων και ασταμάτητων
επαίνων και βραβείων. Και ηθοποιός και σεναριογράφος και σκηνοθέτης! Ο ρόλος
του στο «My name is Joe» του Κεν Λόουτς τού χάρισε το βραβείο καλύτερης
ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών (1998). Και μέχρι σήμερα έχει γυρίσει τρεις
μικρού και δύο μεγάλου μήκους ταινίες. Η… Μαγδαληνή είναι ό,τι καλύτερο έχει κάνει.
Κάμερα στο χέρι
Ο σκηνοθέτης Πίτερ Μάλαν εξηγεί τη «φιλοσοφία» του πίσω από την κάμερα:
«Η σκηνοθεσία δεν θα έπρεπε να ευνοεί ή να μειώνει τους χαρακτήρες ανάλογα
με κάποια αίσθηση ηθικής. Να φωτίζει τα κορίτσια και να κρατά τις καλόγριες
στη σκιά. Ήθελα ο τρόπος κινηματογράφησης να είναι τραχύς. Τραχύς με την
έννοια ότι θα χρησιμοποιούσαμε μόνο κάμερα στο χέρι ή τρίποδα και η έμφαση θα
δινόταν στους χαρακτήρες και όχι στη σύνθεση των πλάνων. Σε κάθε περίπτωση
όμως, δεν ήθελα η ταινία να αποπνέει την αίσθηση ενός δραματο-ποιημένου
ντοκιμαντέρ. Απλώς ήθελα οι ηθοποιοί να γυρίσουν τις σκηνές χωρίς να
νοιάζονται για το αν θα σταθούν στη σωστή θέση ή αν η κάμερα παίρνει το
καλύτερο δυνατό πλάνο τους.
Αυτό που ήθελα πάνω απ’ όλα ήταν να δώσω τόσο στους ηθοποιούς όσο και σ’
εμένα τη δυνατότητα να εξερευνήσουμε την ιστορία με βάση τις αισθήσεις μας.
Ήθελα το κοινό να νιώσει ότι είναι πολύ κοντά σε αυτά τα κορίτσια,
συναισθηματικά και σωματικά, γι’ αυτό και η κάθε λεπτομέρεια του περίγυρου
αποκτά τεράστια σημασία. Είναι ένας κόσμος που έχει ξεγυμνωθεί στα βασικά του
συστατικά. Και σ’ αυτόν τον “υγιεινό” και “τακτοποιημένο” κόσμο τα κορίτσια
αγωνίζονται να επιβιώσουν σωματικά, συναισθηματικά και πνευματικά».
INFO
Αβάν πρεμιέρ, Σάββατο, 1 μ.μ., στην «Αθηναΐδα» (Καστοριάς 34-36, Βοτανικός,
τηλ. 210-3480.006).
Google news
