Διαστάσεις Σε αναζήτηση της αθανασίας

«Τα ταξίδια μας στο Διάστημα είναι μέρος της προσπάθειάς μας να γίνουμε
αθάνατοι. Δεν είμαστε παιδιά μόνο της Γης ή του Άρη, αλλά ολόκληρου του
σύμπαντος. Κι αν μας ενδιαφέρει τόσο να ανακαλύψουμε πώς είναι το σύμπαν,
είναι επειδή γνωρίζουμε το παρελθόν μας και φοβόμαστε το μέλλον μας». Ρέι
Μπράντμπερι

Αυτοσχέδιο μνημείο. Η Σουάτι Ναράγιαν, από το Χιούστον, αποτίει φόρο τιμής στους επτά χαμένους αστροναύτες

Στο πάρκινγκ της Πρώτης Εκκλησίας των Βαπτιστών, στο Νέικονγκντότσις του
Τέξας, τα παιδιά γράφουν στα σκονισμένα αυτοκίνητα τα ονόματα των επτά
αστροναυτών. Μπορεί να είναι σκόνη από τον δρόμο, και όχι τέφρα ανθρώπινη,
αλλά αυτές τις ημέρες κανείς δεν έχει το θάρρος να πλύνει το αυτοκίνητό του.
Είναι περίεργες αυτές οι ημέρες στο Τέξας, ο ουρανός βρέχει απίστευτα
πράγματα: βρέχει κομμάτια από σίδερο και κεραμικά πλακίδια, βρέχει κράνη και
απανθρακωμένα ανθρώπινα μέλη, βρέχει υψηλή τεχνολογία και ραδιενέργεια. Και ο
κόσμος τρομάζει, τρέχει να προστατευθεί και προσεύχεται.

Αυτή την Αμερική αγαπάμε, σημειώνει ο Βιτόριο Τσουκόνι στη
Ρεπούμπλικα«Την Αμερική της τρυφερότητας, όχι της αλαζονείας, την
Αμερική που προδίδεται από την τεχνολογία, όχι την Αμερική που χρησιμοποιεί
την τεχνολογία για να βομβαρδίζει και να ισοπεδώνει, την Αμερική που αναζητεί
με σεβασμό τα μακάβρια κομμάτια που της έστειλε ο ουρανός, όχι την Αμερική που
αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως παράπλευρες απώλειες. Η Αμερική αντιμετώπιζε
πάντα τη Γαλλία με κάποια αλαζονεία, τη θεωρεί χώρα των ποιητών και των
διανοουμένων, δηλαδή των δειλών. Από μια έκθεση στη Γαλλία όμως, με τίτλο
“Πτώση”, έρχεται το πιο επίκαιρο μήνυμα προς τη συγκλονισμένη αμερικανική
κοινωνία. Κάθε επιστημονική ανακάλυψη κρύβει στο DNA της τις προϋποθέσεις μιας
καταστροφής, λέει ο αρχιτέκτονας και φιλόσοφος Πωλ Βιριλιό. Πέφτουν αεροπλάνα,
πέφτουν ουρανοξύστες, πέφτουν διαστημόπλοια. Αν κάποτε έπεφταν οι άγγελοι,
σήμερα πέφτουν οι άνθρωποι.

Μη μας παρεξηγήσετε, δεν αγαπάμε την Αμερική που κλαίει. Αντίθετα, αγαπάμε την
Αμερική που ονειρεύεται (και αφήνει και τους άλλους να ονειρευτούν). «Εγώ
εξακολουθώ να ονειρεύομαι μια απόβαση στον Άρη», λέει ο Ρέι Μπράντμπερι,
συγγραφέας πολλών βιβλίων επιστημονικής φαντασίας, μεταξύ των οποίων και το
«Φαρενάιτ 451». Ο Μπράντμπερι είναι πια 83 ετών. Δεν του αρέσουν οι νέες
τεχνολογίες, δεν έχει αυτοκίνητο, τα τελευταία χρόνια δεν έχει ανεβεί ούτε σε
αεροπλάνο. Εδώ και πολλά χρόνια, όμως, είναι πεισμένος ότι το μέλλον του
ανθρώπου βρίσκεται στο Διάστημα. Η τραγωδία του Κολούμπια τον συγκλόνισε, δεν
υπάρχει αμφιβολία: δεν τη θεωρεί όμως και κάτι αφύσικο. Σαράντα χρόνια
πηγαίνουν οι άνθρωποι στο Διάστημα, δεν θα υπάρξουν και δυστυχήματα;

Το μοναδικό όριο αυτών των αποστολών είναι ηθικό, συμπληρώνει ένας άλλος
μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας, ο Σωλ Μπέλοου. Είναι παράλογο να υποστηρίζει
κανείς ότι η έρευνα δεν πρέπει να προχωρήσει. Αρκεί να θυμόμαστε πάντα κάτι:
το πόσο εύθραυστοι είμαστε. Το ανθρώπινο λάθος είναι ένας παράγων που δεν θα
ξεπεραστεί ποτέ.