Μουσικοκινητικός αχταρμάς

Ξανθές, μελαχρινές, κορίτσια απ’ όλες τις φυλές και μερικά ωραία ντυμένα πολύχρωμα, ημίγυμνα ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου, συνωστίζονται για μια θέση στην ελπίδα που προσφέρει το νέο ριάλιτι του Mega «Popstar»

Ορδές κοριτσιών κάθε τύπου, χρώματος ως και φυλής, στις οντισιόν για την
εκπομπή «Popstar» (Mega), η οποία θα προσφέρει στο έθνος το πρώτο καταδικό του
γυναικείο γκρουπ ποπ μουσικής. Τι είναι αυτό; Συγκεχυμένο. Μάλλον κάτι σαν τον
Σάκη Ρουβά, όπως μας είπε η κ. Έλενα Κατραβά, υπεύθυνη των μουσικών εκπομπών
του Mega, που τον θεωρεί εκπρόσωπο της εγχώριας ποπ, κάτι «σαν τις Σουπρίμς
των ’60’ς, τις Γκόγκοους, τις Μπαναναράμα ή τις πρόσφατες Σπάις Γκερλς ένα
πράμα», όπως διευκρίνισε κάπως σαφέστερα ο κ. Πάνος Θεοφανέλης τής Γουόρνερ.

Καταλάβαμε ότι ψάχνουμε κάτι σαν θηλυκούς Ουάν, μόνο που οι υποψήφιες
για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα είχαν ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση. Ντυμένες οι
περισσότερες με ό,τι προβάλλεται ως μόδα της εποχής, όλα μαζί όμως, από
κοιλίτσες έξω με τατουάζ στον αφαλό και αλυσίδες και σκουλαρίκια και μπούκλες
και τζελ στο μαλλί και δίχτυα στα χέρια και την κοιλιά, άλλες σαν χανουμάκια
με μπουστάκια χάντρινα και κρόσσια, άλλες με τουαλέτες ολόχρυσες και άλλες με
κολλητά κολάν να φαίνονται οι τροφαντές καμπύλες, που προσπαθούσαν να τις
κουνήσουν προκλητικά.

«Κορίτσια με ταλέντο, εμφάνιση, δυναμισμό και φιλοδοξίες, κορίτσια που
θα κάνουν τα πάντα για να αγγίξουν το όνειρο», έλεγε ο αφηγητής του πρώτου
εισαγωγικού ντοκιμαντέρ από τις οντισιόν. Και έκαναν τα πάντα. Με άγχος, με
καημό, με βουρκώματα, με κουνήματα, με επιφωνήματα. Ορισμένες αντιμετώπισαν
και την ελαφρά ειρωνεία του φακού, μια και το ψώνιο τους ήταν παραπάνω από
εμφανές, όπως εκείνης με τα σιδεράκια που προσπαθούσε να απαγγείλει αντί να
τραγουδήσει, ή της άλλης με το γυάλινο βλέμμα και την επίπεδη σιγανή φωνή.

Ομάδες των πέντε κοριτσιών, από τις ορδές που περίμεναν να ακουστούν,
στέκονταν μπροστά στους τρεις κριτές, την Έλενα Κατραβά, τον Πάνο Θεοφανέλη,
που θα αναλάβει μετά και την προώθηση της καριέρας του γκρουπ, και τον μουσικό
παραγωγό Νίκο Μουρατίδη, που θα είναι ο μάνατζερ του γκρουπ.

Κάθε κοριτσάκι έλεγε μερικούς στίχους από τραγούδι της αρεσκείας του.
Εδώ πια κι αν ακούσαμε τα πάντα, από τσιφτετέλι και αμανέ, μέχρι βαρύ λαϊκό
και φυσικά διάφορα ξένα σουξέ, ολίγον από εγχώριους Αντίκ και Ουάν.

Ο μουσικοκινητικός αχταρμάς του θεάματος οδήγησε στο πολύ λογικό ερώτημα, που
σοφά έθεσε και η εκπομπή, «τι είναι ποπ;». Η αγγλοσαξονική αισθητική σε
εμφάνιση και μουσική, κάπως ανάλαφρη και χαρούμενη, ήταν σε γενικές γραμμές η
απάντηση των τριών ειδημόνων-κριτών.

Για να μην αφήνουμε ζητήματα στη μέση, είναι επίσης η βιομηχανική μουσική, η
μουσική που πρέπει να καταναλώνεται αστραπιαία και να γερνάει γρήγορα. Γι’
αυτό και η ποπ αισθητική δείχνει λατρεία στην εφηβική εμφάνιση, τον τρόπο
συμπεριφοράς.

Τι πρέπει, λοιπόν, να διαθέτουν εκείνες που θα ξεχωρίσουν; Να είναι
ψηλές, όμορφες, με ωραία μάτια, ωραία μαλλιά, ωραίο χαμόγελο. Θα πρέπει,
λοιπόν, να δείχνουν κατάλληλες να προβάλουν το ποπ-ικό όνειρο, που είναι η
αιώνια εφηβεία στην πιο ξένοιαστη μορφή της. Κολλημένες στα 18, βία 20 χρόνια,
και ας τα ‘χουν ξεπεράσει, όπως πάμπολλες ξένες και εγχώριες που αντιγράφουν
την ποπ αισθητική και ας μην την τραγουδούν και βασανίζονται στις πλαστικές,
τις δίαιτες, τα μποτόξ και τις γυμναστικές, για να δείχνουν αρκετά ποπ. Αυτό,
προφανώς, μας έχει μπερδέψει και θεωρούμε και τα λαϊκοτσιφτετελοειδή ποπ
μουσική.

Η πανηγυρτζήδικη, πολύχρωμη και πολύβουη πρώτη εκπομπή ήταν μια γεύση
τουλάχιστον από τον καημό του σουξέ, που έχει καταλάβει, όπως φαίνεται, πλήθη
κοριτσόκοσμου. Αλλά αφού διαφημίστηκε σαν μόδα η ποπ «κουλτούρα» – ντύθηκαν τα
κοριτσάκια σαν Μαράιες, σαν Σπάις, σαν Σακίρες και λοιπές – ήρθε η ώρα να
αποκτήσει και την εγχώρια μουσική της έκφραση. Ας το διασκεδάσουμε. Να το
γλιτώσουμε αποκλείεται.