[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εντάξει τώρα, εδώ που τα λέμε θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα (μικρό) της
Ευρωπαϊκής Ένωσης ό,τι συνέβη στον Κώστα Σημίτη. Να προεδρεύει δηλαδή της Ε.Ε.
και αιφνιδίως να αισθανθεί ότι κάτω από τα πόδια του δεν υπάρχει έδαφος, αλλά
ένα τεράστιο κενό, στο οποίο φυσούν άνεμοι διαφόρων διευθύνσεων, ασθενείς έως
μέτριοι (όχι, αυτό είναι από μετεωρολογικό δελτίο…). Όπως αυτό που ένιωσε ο
Κ. Σημίτης, μαθαίνοντας ότι οκτώ χώρες της Ένωσης τάσσονται υπέρ του πολέμου
στο Ιράκ – και υπέρ του Μπους φυσικά. Άλλωστε, αυτή είναι και η παθογένεια της
ίδιας της Ένωσης. Ότι δεν μπορεί να ομονοήσει και να παρουσιαστεί με ενιαία
θέση. Προς μεγάλη χαρά των Αμερικανών. Που τρίβουν τα χέρια τους, βλέποντας το
σκορποχώρι…

Στον ύπνο

Προκειμένου περί απιστίας, είναι ευρέως διαδεδομένη η αντίληψη ότι ο
απατημένος συνήθως πληροφορείται τελευταίος αυτό που του συμβαίνει. Δυστυχώς,
ο ευπρεπής Κ. Σημίτης ένιωσε ακριβώς έτσι το βράδυ της Τετάρτης, όταν από
τον… Ούγγρο πρωθυπουργό πληροφορήθηκε τα περί του κειμένου συμπαράστασης
στις ΗΠΑ: ως απατημένος σύζυγος. Και αντέδρασε αναλόγως, και δικαίως. Τα έβαλε
μ’ αυτούς που δεν του το είπαν. Με το υπουργείο Εξωτερικών συγκεκριμένα, το
οποίο πιάστηκε στον ύπνο. Χαμπάρι δεν πήραν γι’ αυτό που ετοιμαζόταν επί
ημέρες. Λίγο πράγμα είναι να διαβουλεύονται οκτώ κυβερνήσεις επί ενός τόσο
σημαντικού κειμένου και οι δικοί μας να αλλάζουν πλευρό για να μην πιαστούν
από τον ύπνο;

Η προεδρία έχει δρόμο

Όχι, δεν είναι λίγο. Αρκετό είναι για να καταδείξει ότι τελικά οι σχεδιασμοί
ισορροπούν ανάμεσα στην επιτυχία και την τέλεια αποτυχία. Ανάμεσα στο να τα
πάρεις όλα και το να τα χάσεις όλα. Η κυβέρνηση λογάριαζε με την προεδρία να
κερδίσει πόντους στο εσωτερικό, να βελτιώσει τη δημόσια εικόνα της. Και ήρθαν
έτσι τα πράγματα που όχι μόνο δεν κέρδισε πόντους, αλλά έχασε κιόλας. Πολλοί
βιάστηκαν να προβλέψουν προχθές πως ό,τι συνέβη «είναι το τέλος της ελληνικής
προεδρίας». Το τέλος όχι. Ένα στραπατσάρισμα (γερό) ήταν και τίποτε
περισσότερο. Κι ο πρόεδρος που τα ‘χει πάρει κανονικά στο κρανίο, ας δείξει
ψυχραιμία. Η προεδρία έχει δρόμο πολύ ακόμη. Κι όσο να ‘ναι, θα βρεθούν
ευκαιρίες να πάρει το αίμα του πίσω (λύνοντας – χα… – το ιρακινό, ας
πούμε!)…

Οι εκβιασμοί

Ευκαιρίες, εδώ οι καλές ευκαιρίες! Στη Δικαιοσύνη, για παράδειγμα. Να
αποδείξει ότι παράγει έργο. Ότι δεν σταματάει μπροστά σε τίποτε. Ότι είναι σε
θέση να τα βγάλει πέρα με ό,τι της προκύψει. Πώς και πώς περιμένει η «πιάτσα»
να διαπιστώσει τι εξέλιξη θα έχει η ανάκριση για τους εκβιασμούς. Τρεις είναι
λέει οι δημοσιογράφοι που ασκούνταν σ’ αυτό το ευγενές σπορ των εκβιασμών. Που
κατά μια άποψη, και σύμφωνα με τη συλλογιστική της συμμορίας της 17 Νοέμβρη,
μπορεί και να θεωρηθεί ως «ανακατανομή του πλούτου». Και πως θα ασκηθούν
σύντομα διώξεις κατά των κυρίων αυτών. Το σύντομα τώρα μην το δένετε κόμπο,
γιατί για έναν εκβιαστή ακούγαμε εδώ και βδομάδες ότι συλλαμβάνεται, αλλά
αυτός ακόμη έξω είναι. Και επαίρεται ότι δεν του έχουν βρει στοιχεία…

Οι «άυλες» πηγές

Ευκαιρίες και στη Βουλή. Να αποδείξει ότι τα μέλη της δεν είναι ένα κλειστό
κλαμπ που το μόνο που το ενδιαφέρει είναι το πώς θα τα κονομάει. Αλλά ότι
πρώτη αυτή υπερασπίζεται το Σύνταγμα. Πρώτη; Σιγά. Εδώ οι άνθρωποι έχουν
αποδυθεί σε μια προσπάθεια που δεν έχει τέλος να πείσουν την κοινωνία ότι η
δημοκρατία θα λειτουργεί καλύτερα αν ο βουλευτής, εκτός από βουλευτής, εξασκεί
και ένα επάγγελμα. Το γιατί θα λειτουργεί πιο αποτελεσματικά δεν είναι
απολύτως σαφές. Εκείνο που προσλαμβάνει ο (δια)πορών πολίτης είναι πως στην
πραγματικότητα αυτό που ενδιαφέρει τους βουλευτές δεν είναι αυτό καθαυτό το
επάγγελμα που ασκούν, αλλά το πώς πίσω από την υποτιθέμενη άσκηση του
επαγγέλματός τους θα αποκρύψουν τις «άυλες» πηγές χρηματοδότησής τους!

Με το στόμα ανοιχτό

Οι πολίτες, επίσης – στο ίδιο πάντα θέμα του ασυμβίβαστου – δεν μπορούν να
καταλάβουν πώς γίνεται οι βουλευτές να απορρίπτουν ένα νομοσχέδιο το οποίο
εφαρμόζει άρθρο του Συντάγματος το οποίο εκείνοι ψήφισαν. Μένουν με το στόμα
ανοιχτό. Σου λέει, δύο τινά συμβαίνουν. Ή τότε δεν ήξεραν τι ψήφιζαν και τώρα
που το κατάλαβαν μετάνιωσαν και θέλουν να το πάρουν πίσω, ή γνώριζαν τι
ψήφιζαν, αλλά κορόιδευαν τον κόσμο και την κοινωνία, δήθεν υπερασπιζόμενοι την
ακεραιότητα του πολιτικού κόσμου. Σε κάθε περίπτωση, κάτι τρέχει. Σε κάθε
περίπτωση αυτό που «τρέχει», είναι ότι χάνεται και η τελευταία ψηφίδα
αξιοπιστίας των εθνοπατέρων. Μέχρι αγγελία τού στυλ «ο ευρών αμειφθήσεται»
ετοιμάζεται να δημοσιεύσει ο Εθνικός Σύλλογος για την Προάσπιση των Κεκτημένων
των Βουλευτών (ΕΣΠΚΒ) για να βοηθήσει την κατάσταση…

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Θα γεμίσει ο τόπος λάσπη

Όπου ακούς πολλά κεράσια… Από πολλές πλευρές ακούγεται ότι την ερχόμενη
Τρίτη θα πέσουν κορμιά στη Βουλή – τόσο βαριές κατηγορίες θα ανταλλάξουν τα
δυο μεγάλα κόμματα, στην προσπάθεια να αποδείξουν ποιο είναι πιο διαπλεκόμενο
και διεφθαρμένο από το άλλο. Η Νέα Δημοκρατία απειλεί να δώσει «ονόματα και
διευθύνσεις» διεφθαρμένων κρατικών υπαλλήλων – μόνο; Ή και υπουργών; Και η
κυβέρνηση έχει εντοπίσει στοιχεία από τα οποία προκύπτει ότι ορισμένες
πρωτοβουλίες στελεχών της Ν.Δ. μοιάζουν να έχουν την επίνευση συγκεκριμένων
επιχειρηματικών συμφερόντων. Και θα απαντήσει μ’ αυτά. Ωραία, πολύ ωραία. Θα
γεμίσει ο τόπος λάσπη, κι όταν γεμίσει, να δούμε ποιος θα μπορέσει να κρατήσει
το κεφάλι απ’ έξω. Συνεχίστε παιδιά, άλλωστε δεν χρειάζεται και πολύ μεγάλη
προσπάθεια να πάμε πάλι καμιά δεκαπενταριά χρόνια πίσω…