ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ήταν παιδί κι ήμουν μικρή, βιαστική, τυχερή…

Ήταν εκεί από νωρίς. Πολύ πριν ανέβω στο δανεικό ποδήλατο και διασχίσω το
καταμεσήμερο για να τον συναντήσω. Τις τελευταίες μέρες, το ραντεβού ήταν
καθημερινό. Σημείο συνάντησης, αυτή η απόμερη σκιά του δάσους. Η διαδρομή
μακρινή κι ο ήλιος πάντα στο κέντρο – καλοκαίρι βλέπεις, διακοπές. Θα πρέπει
να’ ταν Αύγουστος. Ή μήπως Ιούλιος; Με πόσα φεγγάρια; Δεν θυμάμαι…

Τη ζέστη θυμάμαι – τις καυτές ροδιές στους χωμάτινους δρόμους και στα μάγουλά
μου. Την ησυχία της ώρας. Την απόλαυση τού να το σκάω, να ξεφεύγω από τη
συνήθεια της μεσημεριανής σιέστας, να τρέχω τις ώρες που όλοι κοιμούνται. Τη
δική του παγωνιά – κι αυτή τη θυμάμαι. Την εικόνα του εκείνο το μεσημέρι,
ανάμεσα σε σωληνάρια με πράσινο verdigris (αυτό της σκουριάς του χαλκού), πλάι
σε δέντρα, πέτρες και οριακά κενά.

Η μπογιά ήταν λευκή και το πινέλο φαρδύ. Τα είδα πίσω απ’ τα σημάδια στο
τσιμεντένιο περβάζι: «ZERO HOUR». Σε γραφή κάθετη, σε λέξεις απλωμένες στο
έδαφος, δίπλα στο δικό του ακίνητο σώμα. Δίπλα στα σκορπισμένα, δηλητηριώδη
και μυστηριώδη χρώματα, δίπλα σε πινέλα πιο λεπτά, λερωμένα στις άκρες. Κάπου
εκεί ήταν και το καβαλέτο του, με γυρισμένη την πλάτη στη θάλασσα, στα δέντρα,
στον τόπο…

Δεν το είδα. Τίποτα δεν πρόλαβα να δω. Δεν πρόλαβα να σκεφτώ λογικά – ή μήπως
πρόφτασα να σχηματίσω τον κύκλο; Πόσους κύκλους; Στη ζωή του, στις πέτρες που
ζωγράφιζε, σ’ αυτές που πέταγε στο νερό, στα ποιήματα που μου χάριζε, στα
χρώματα – στο μοβ και στο μαύρο. Τι απόχρωση να είχε η φωνή που τον έκανε να
σηκωθεί; Δική μου ήταν, αλλά δεν την είχα ξανακούσει. Τι χρώμα να είχε το
γέλιο του, το κλάμα μου, ο θυμός μου; Αστείο ήταν – με πείραζε, με κορόιδευε.
Δεν ήταν πρόβα. Δεν ήταν; Κι αν ήταν;

Ώρα μηδέν. Ήταν παιδί κι ήμουν μικρή, πολύ μικρή. Βιαστική, μα τυχερή. Δική
μου είναι από τότε η εικόνα που ετοίμαζε, στο υφασμάτινο μικρό περβάζι. Με
αληθινά τα δέντρα, τα σύννεφα, τα χρώματα εκείνης της στιγμής. Με ακόμη πιο
ρεαλιστική την αρχή μιας άλλης διαδρομής, σε μια λεπτομέρεια φανταστική, σ’
ένα σημείωμα από ασημένια κλωστή, πάνω στον καφετί κορμό: «Σ’ αγαπώ»…