Απορία ψάλτου…

![]() |
Εδώ ο κόσμος καίγεται, εμένα με τριβελίζουν οι απορίες. Οι αναρωτήσεις. Για τα
μικρά. Τα ασήμαντα. Τα ενοχλητικά. Τα σπαστικά. Τα καθημερινά (του
καθημερινού). Τα θέματα και τα αναθέματα. Όπως:
– Γιατί όταν ρωτάμε κάποιον «τι κάνουν τα παιδιά σου», θεωρεί απαραίτητο να
βγάλει τη φωτογραφία τους από το πορτοφόλι και να μας την κολλήσει στη μούρη;
Γιατί πρέπει εμείς να μπούμε σε μια αβυσσαλέα διαδικασία αν το «τούτο του»
είναι της μαμάς, το δεξί μάτι του μπαμπά και το αριστερό του κουμπάρου;
– Γιατί όταν ρωτάμε κάποιον «τι κάνεις;» ως απάντηση εισπράττουμε όλο το
ιατρικό ιστορικό του των τελευταίων δύο χρόνων, από καρδιογράφημα μέχρι
αναλύσεις ούρων; Αρρυθμίες, σκοτοδίνες, συχνοουρία και κομάρες;
– Γιατί ξέρουμε πάντα εμείς – και μόνον εμείς – να του συστήσουμε τον καλύτερο
γιατρό για αρρυθμίες, σκοτοδίνες, συχνοουρία και κομάρες; Αυτόν που έσωσε
εμάς, την πεθερά μας, τον θείο μας και όλο μας το σόι;
– Γιατί λέμε «χαθήκαμε, βρε παιδί μου, να τηλεφωνηθούμε»; Αφού δεν έχουμε
κανένα πρόβλημα που χαθήκαμε και καμία πρόθεση να τηλεφωνηθούμε.
– Γιατί κρύβουμε τα χρόνια μας; Πέθαναν όλοι οι συμμαθητές μας;
– Γιατί λέμε «εγώ ποτέ δεν ροχαλίζω»; Πού το ξέρουμε;
– Όταν μπαίνει κάποιος σπίτι γιατί τον ρωτάμε «ήρθες;».
– Όταν βλέπουμε τον άντρα μας το πρωί, όρθιο στην κουζίνα, γιατί τον ρωτάμε
«ξύπνησες;». Υπάρχει περίπτωση να κοιμάται;
– Γιατί στο αεροδρόμιο βρίζουμε το κράτος για τη μισή ώρα καθυστέρηση της
πτήσης μας – και στο εξωτερικό καθόμαστε σαν τις κότες και περιμένουμε τρίωρα
και τετράωρα χωρίς να βγάλουμε κιχ;
– Γιατί όταν οδηγούμε σε λεωφόρο δεν αφήνουμε κανέναν να περάσει από την
κάθετο – και όταν οδηγούμε στην κάθετο μουντζώνουμε αυτούς που δεν μας αφήνουν
να μπούμε στη λεωφόρο;
– Γιατί όταν πήζει η Κατεχάκη λέμε «πού πάνε τέτοια ώρα όλοι οι κρετίνοι;».
Εμείς – την ίδια ώρα στον ίδιο δρόμο – πού πάμε δηλαδή;
– Γιατί οι γριές δεν περνάνε ποτέ από τη διάβαση πεζών;
– Γιατί δεν φτιάχνουνε περισσότερες διαβάσεις πεζών για να περνάνε οι γριές;
– Γιατί οι γριές φοράνε πάντα μαύρα;
– Γιατί οι χοντρές φοράνε πάντα μαύρα;
– Γιατί βρίζουμε τον άλλον και τον αποκαλούμε «νεοέλληνα»; Εμείς, Σουηδοί
είμαστε;
-Γιατί όταν θέλουμε να αποτρέψουμε το παιδί μας να λέει κακές λέξεις του
φωνάζουμε «ποιος μαλάκας σου έμαθε τη λέξη ”μαλάκας”;».
– Γιατί το πόδι των παιδιών μεγαλώνει κάθε μισή ώρα, όταν τα παιδικά παπούτσια
είναι φωτιά και λάβρα;
– Γιατί ξέρουμε απ’ έξω κι ανακατωτά το περιεχόμενο των κουτσομπολίστικων
εκπομπών, αλλά δεν τις έχουμε δει ποτέ, γιατί εμείς τα μεσημέρια εντρυφούμε
στον Καβάφη;
– Γιατί λέμε ότι δεν αγοράζουμε κουτσομπολίστικα περιοδικά, αλλά τα διαβάζουμε
στο κομμωτήριο μέχρι να ανοίξει η ρίζα;
– Γιατί πάμε στις εκπτώσεις για να γλιτώσουμε χρήματα και ξοδεύουμε πολύ
περισσότερα;
– Γιατί, μια ζωή, μετράμε με λαχτάρα τα συντάξιμα, κι όταν βγούμε στη σύνταξη
πλήττουμε θανάσιμα;
– Γιατί αγοράζουμε όλο και πιο πολύπλοκα κινητά μόνο και μόνο για να πατάμε
τελικά το πράσινο και το κόκκινο κουμπάκι;
– Γιατί τα πολύπλοκα κινητά δεν ψήνουν και καφέ;
– Γιατί θέλουμε να εξυγιανθεί το ποδόσφαιρο και να υποβιβαστούν όλες οι ΠΑΕ
εκτός από τη δική μας που είναι μια χαρά ΠΑΕ και ουδεμία εξυγίανση χρειάζεται;
– Γιατί όταν κερδίζει η ομάδα μας είναι καθαρός ο αγώνας και όταν χάνει, είναι
πουλημένος ο διαιτητής;
– Γιατί δεν λέμε «ο Νικολαΐδης» και λέμε «Ντέμης»; Κάναμε μαζί φαντάροι;
– Γιατί λέμε «θα σ’ αγαπώ για πάντα» όταν το «πάντα» κρατάει δύο – δυόμισι
χρόνια μάξιμουμ;
– Γιατί στα πρώτα ραντεβού βρίσκουμε χαριτωμένο να τσιμπολογάει ο σύντροφός
μας πατάτες από το πιάτο μας, και μετά τον γάμο το θεωρούμε αιτία διαζυγίου;
-Γιατί στο διαζύγιο δηλώνουμε ευθαρσώς ότι δεν θα βάλουμε τους κολλητούς μας
στη δύσκολη θέση να διαλέξουν στρατόπεδο – και μετά τους κόβουμε την καλημέρα
γιατί χαιρέτησαν τον πρώην μας στη Σταδίου;
– Γιατί σιχαινόμαστε την πέτσα στο γάλα;
– Γιατί στο σχολείο η δασκάλα μάς λέει «γιατί γελάς, Παπαδοπούλου, πες μου να
γελάσω κι εγώ» και μετά ποτέ δεν γελούσε, απλώς μας έβαζε τιμωρία;
– Γιατί υποφέρουμε τόσο για την πείνα και τη δυστυχία που υπάρχει στον κόσμο
που πάμε στα μπουζούκια να ξαλεγράρουμε;
Και τελικά:
– Γιατί όλα αυτά που καταλογίζω στους άλλους, τα κάνω εγώ πρώτη και καλύτερη;
– Γιατί;














