ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αποικιοκρατία

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει δημιουργήσει ένα σύστημα σύγχρονης
αποικιοκρατίας, διότι κατευθύνει την παγκόσμια οικονομία σε ένα ολισθηρό
μονοπάτι ολοένα μεγαλύτερης ανισότητας και περιβαλλοντικής καταστροφής. Τα
προγράμματά του υποχρεώνουν τις δανειολήπτριες χώρες να περικόπτουν τις
δαπάνες τους στην Παιδεία και την Υγεία, να εξαντλούν τις αναγκαίες
επιδοτήσεις σε βασικά είδη διατροφής και στις μεταφορές, να υποτιμούν τα
εθνικά νομίσματά τους, προκειμένου να κάνουν τις εξαγωγές φθηνότερες, να
ιδιωτικοποιούν αλόγιστα τη δημόσια περιουσία τους και να παγώνουν τους
μισθούς. Οι πολιτικές αυτές αυξάνουν κατακόρυφα τη φτώχεια, μειώνουν την
ικανότητα των χωρών να αναπτύσσουν ισχυρές οικονομίες, και επιτρέπουν στις
πολυεθνικές εταιρείες να εκμεταλλεύονται τους εργάτες και να ρυπαίνουν το
περιβάλλον.

Το ΔΝΤ προωθεί ένα θεμελιακά λανθασμένο αναπτυξιακό μοντέλο: Αντίθετα με τον
δρόμο που ακολούθησαν οι περισσότερες πλούσιες χώρες για τον εαυτό τους, το
ΔΝΤ εξαναγκάζει τις φτωχές χώρες του Νότου να δίνουν έμφαση στην εξειδικευμένη
παραγωγική βάση με στόχο τις εξαγωγές, αντί για την ενίσχυση μιας
διαφοροποιημένης εγχώριας οικονομίας. Σχεδόν το 80% των υποσιτιζόμενων παιδιών
στον Τρίτο Κόσμο ζουν σε χώρες όπου οι αγρότες έχουν υποχρεωθεί να
εγκαταλείψουν την παραγωγή τροφίμων για τοπική κατανάλωση προς όφελος της
παραγωγής άχρηστων (μη βασικών) προϊόντων που προορίζονται για εξαγωγές στις
βιομηχανικές χώρες. Το ΔΝΤ επίσης απαιτεί από τις χώρες να εξαλείψουν τους
δασμούς τους και να παρέχουν κίνητρα στις πολυεθνικές, όπως μειωμένη εργατική
και περιβαλλοντική προστασία. Οι μικροί επιχειρηματίες και οι αγρότες δεν
μπορούν να ανταγωνιστούν με τα ξένα μεγαθήρια, με συνέπεια να καταλήγουν
εργάτες στα εργοστάσια των πολυεθνικών με μισθούς πείνας και άθλιες συνθήκες
εργασίας, αδυνατώντας να ζήσουν τις οικογένειές τους. Ο φαύλος κύκλος της
φτώχειας διαιωνίζεται επ’ άπειρον.

Οι πολιτικές του ΔΝΤ προωθούν την ευημερία των μεγάλων επιχειρήσεων, καθώς
οργανισμοί κοινής ωφέλειας ξεπουλιούνται σε ξένους επενδυτές σε εξευτελιστικές
τιμές, ενώ απαγορεύονται οι επιδοτήσεις. Για παράδειγμα, το ΔΝΤ ανάγκασε την
πάμφτωχη Αϊτή να ανοίξει την αγορά της στο εισαγόμενο, υψηλά επιδοτούμενο,
αμερικανικό ρύζι, απαγορεύοντας ταυτόχρονα στην κυβέρνηση της χώρας αυτής να
επιδοτήσει τους δικούς της αγρότες. Πολλά διαρθρωτικά προγράμματα απαιτούν
αλλαγές στην εργατική νομοθεσία, όπως π.χ. μείωση των μισθών και κατάργηση των
συλλογικών συμβάσεων, ώστε να γίνουν οι χώρες πιο ελκυστικές στους ξένους
επενδυτές. Το μόνιμο μοτίβο του ΔΝΤ για “ευέλικτη αγορά εργασίας” επιτρέπει
στις εταιρείες να απολύουν κατά βούληση και να μετακινούνται εκεί όπου οι
μισθοί είναι πιο χαμηλοί».