Τα αδέσποτα σκυλιά

Προτάσεις για τον τρόπο περίθαλψης των αδέσποτων ζώων κάνει η κ. Ισμήνη
Καββαδία:

«Ένας χώρος αίφνης στην περιοχή του Συντάγματος, με το σχετικό προσωπικό, θα
κάλυπτε Εθνικό Κήπο – Σύνταγμα – Πλάκα – Μοναστηράκι, π.χ. με σίγουρους
πολλούς εθελοντές, που ήδη δραστηριοποιούνται και φροντίζουν ζώα, όχι μόνο
διαθέτοντας τον χρόνο τους, αλλά και με δικά τους έξοδα και που δεν θα πάψουν
ποτέ να τα φροντίζουν γιατί κινούνται από αγάπη και όχι από καθήκον ή
υποχρέωση.

Ανά περιοχές, θα μπορούσαν να επιλεγούν κάποια ήσυχα σημεία για το τάισμα των
ζώων και να δημιουργηθούν σιγά σιγά κάποια τέτοια κέντρα μέριμνας και
προστασίας, που πιστεύω πως με δεδομένη την καλή διάθεση των ήδη υπαρχόντων
εθελοντών, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και ικανοποιητικά, αλλά και με
σχετικά χαμηλό κόστος.

Πιθανολογώ πως θα υπάρξουν εταιρείες που θα υποστηρίξουν την προσπάθεια,
διαθέτοντας π.χ. τροφές, φάρμακα, εξοπλισμό σε χαμηλές τιμές ή και δωρεάν
ποσότητες, αν εξασφαλίσουν την προβολή της προσφοράς τους αυτής. Κι αν εγώ δεν
ξέρω πώς γίνονται αυτές οι δουλειές, είμαι βεβαία πως υπάρχουν οι άνθρωποι που
ξέρουν. Παρομοίως, αν εγώ μπορώ να σκεφτώ δυο τρεις τρόπους να υποστηριχθεί
οικονομικά η προσπάθεια, είμαι βεβαία ότι υπάρχουν οι άνθρωποι που θα σκεφθούν
πολλαπλάσιους.

Ήδη υπάρχοντα ιατρεία μικρών ζώων θα μπορούσαν επίσης να συνεργαστούν με ένα
τέτοιο πρόγραμμα, με τον σχετικό οικονομικό διακανονισμό. Από εκεί και πέρα,
κάποια αρχειοθέτηση, δηλαδή να ξέρουμε πόσα περίπου είναι κατά περιοχή, τι
εμβόλια έχουν κάνει κ.λπ., αλλά και κάποια έκδοση (εφημερίδα – περιοδικό) για
τα σχετικά θέματα, απώλειες, ευρέσεις, υιοθεσίες και βέβαια ενημέρωση, να μην
παρατάμε τα σκυλιά και τα γατιά μας στο δρόμο. Κι εδώ θα μπορούσε να
εξασφαλιστεί κάποια οικονομική υποστήριξη – μερικές διαφημίσεις, χορηγίες,
συνδρομές κ.λπ.

Η εικονική “υιοθεσία” αδέσποτων, επίσης, με πληρωμή των εξόδων διατροφής και
περίθαλψης, πιστεύω πως θα έχει απήχηση (πρώτη εγώ). Εδώ υιοθετούν χελώνες και
αρκούδες που δεν τις είδανε ποτέ. Για τα αδέσποτα της γειτονιάς του, μπορεί
κανείς να συνεισφέρει, σε χρήμα ή προσωπική εργασία, με μεγαλύτερη σιγουριά,
μιας και πέραν της αγάπης του βλέπει και το αποτέλεσμα και είναι σε θέση να
κρίνει αν ο κόπος του ή τα χρήματά του πράγματι πιάνουν τόπο. Αν βλέπει δηλαδή
το ίδιο χάλι ή αν βλέπει μια εικόνα καλύτερη. Οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν ήδη
και προσπαθούν στις γειτονιές. Δεν πρέπει να οργανωθεί και να ενισχυθεί η
προσπάθειά τους; Μόνοι τους θα παλεύουν; Δεν πρέπει ο δήμος να φροντίσει και
για τους τετράποδους κατοίκους του; Τη βοηθεία ή όχι του ΥΠΕΧΩΔΕ;».