ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για το ΚΕΠ

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Προ καιρού, με μία “ξερή” ανακοίνωση ο φέρελπις και γοητευτικός αστέρας της
πολιτικής κ. Δ. Αβραμόπουλος έκανε γνωστό ότι ανεστάλη η λειτουργία του
προσωποπαγούς κόμματός του, του ΚΕΠ. Το ερώτημα βέβαια είναι αν υπήρξε ποτέ,
σε επίπεδο πολιτικών προτάσεων, τέτοιο κόμμα. Το ΚΕΠ θύμιζε λιγάκι ένα αόρατο
καράβι, χωρίς στίγμα και με απροσδιόριστο προορισμό, όπου μόνο ο καπετάνιος
του δήλωνε την ύπαρξή του. Χωρίς σαφή θέση στα πολιτικά ζητήματα, με
αοριστολογίες και ευχολόγια, χωρίς στελέχη με πολιτική κουλτούρα, και κυρίως
χωρίς κοινωνικές ρίζες, στηρίχτηκε αποκλειστικά και μόνο στο προφίλ και την
ηγετική μορφή του αρχηγού του.

Όμως, η κοινωνική πραγματικότητα είναι αδυσώπητη, και μερικές φορές οι καιροί
είναι σκληροί ακόμη και για “πρίγκιπες”: Ο κ. Αβραμόπουλος στην ουσία
στηρίχτηκε και χρηματοδοτήθηκε από ένα τμήμα της αστικής τάξης, για να
αποτελέσει τη “χρυσή εφεδρεία” για τις μελλοντικές κυβερνήσεις συνεργασίας.
Λόγω της απογοήτευσης των πολιτών από τη δεξιά πολιτική των δύο μεγάλων
κομμάτων, υπήρχε για το κατεστημένο ο “κίνδυνος” να στραφούν οι ψηφοφόροι προς
τα αριστερά. Έπρεπε λοιπόν να εφευρεθεί ένας νέος “άφθαρτος” κομματικός χώρος,
με στόχο τη διοχέτευση της αντικυβερνητικής διάθεσης του λαού προς ακίνδυνες
για το Σύστημα ιδεολογικές και πολιτικές κατευθύνσεις.

Οι πολιτικοί σχεδιασμοί δεν μπορούν να γίνουν πάνω σ’ ένα κομμάτι χαρτί, χωρίς
να ληφθούν υπόψη οι κοινωνικοί παράγοντες. Μετά τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις
και απεργίες για το Ασφαλιστικό, οι καπιταλιστές, αντιλαμβανόμενοι την
αδυναμία της κυβέρνησης να χειριστεί “αποτελεσματικά” τις εύλογες πιέσεις των
εργαζομένων, στράφηκαν στο παραδοσιακό τους κόμμα, τη Ν.Δ., έχοντας αποσύρει
πλέον τη στήριξή τους προς τον κ. Σημίτη. Αφού λοιπόν αναθέρμαναν τις σχέσεις
τους με τη Δεξιά και τον κ. Καραμανλή, τον κλασικό και επίσημο εκπρόσωπο του
κεφαλαίου, ήσαν πια απρόθυμοι να ενισχύσουν οικονομικά ένα δεύτερο
“ανταγωνιστικό” δεξιό κόμμα, όπως το ΚΕΠ του κ. Αβραμόπουλου. Στη διάλυση του
ΚΕΠ συνέβαλε φυσικά και η χαμηλή κοινωνική απήχησή του. Σε ένα κοινωνικό τοπίο
ανάπτυξης εργατικών αγώνων και αυξανόμενης δυσαρέσκειας των μικροαστικών
στρωμάτων, δεν είναι δυνατόν να επιπλεύσει ένα νέο άχρωμο “κεντροδεξιό” κόμμα,
που μιλάει αφηρημένα στο όνομα του “μεσαίου χώρου”, δίχως να παίρνει σαφείς
θέσεις για τίποτε!!

Το πείραμα λοιπόν απέτυχε και ο κομήτης έσβησε πρόωρα. Ωστόσο, πάντα θα
καιροφυλακτεί κάποιος άλλος “Αβραμόπουλος”, ο οποίος ανάλογα με τις συνθήκες
θα προσπαθεί να πλασαριστεί σαν το “καινούργιο” και το “φρέσκο” στην πολιτική,
αναμασώντας κοινοτοπίες, αντί να προτείνει συγκεκριμένες λύσεις στα
βασανιστικά προβλήματα της κοινωνίας, που διογκώνονται συνεχώς και ζητούν
απεγνωσμένα διέξοδο».