ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Έτσι είν’ η ζωή

Σεμινάρια στους ταξιτζήδες! Μα οι ταξιτζήδες είναι οι ίδιοι καθηγητές
συμπεριφοράς. Δεν το ξέρουν ευτυχώς, θα ζητούσαν παραπάνω επίδομα. Αλλά
διδάσκουν νυχθημερόν κανόνες προσαρμογής, επιβίωσης και επικοινωνίας, σε
μικρούς και μεγάλους. Ή έστω μη επικοινωνίας, όταν ας πούμε εσύ σηκώνεις το
χέρι στο διερχόμενο ταξί και σκύβεις μπροστά και φωνάζεις δυνατά (και
ταυτοχρόνως σεμνά, ίσως και λίγο ένοχα) το όνομα του προορισμού σου. Όταν
συχνά το ταξί δεν σταματά, δεν γυρίζει καν το κεφάλι ο οδηγός, τότε
καταλαβαίνεις τη μεγάλη αλήθεια. Δεν έχει όλος ο κόσμος διάθεση και ενέργεια
να απαντά στις ερωτήσεις και τα αιτήματά σου, έτσι είν’ η ζωή. Η ζωή είναι
γενικώς σκληρή κι ανάλγητη και δεν σέβεται τους κανόνες. Η ζωή είναι βαριά και
κουρασμένη σαν τους ταξιτζήδες, με φωνή βραχνή από το κάπνισμα, το οποίο
απαγορεύεται για σένα, αλλά όχι και για εκείνον και δεν σηκώνει κουβέντα
παραπάνω, ούτε μύγα στο σπαθί της. Θέλει προσεκτικά να περπατάς και ήσυχα να
πηγαίνεις. Θέλει να ανέχεσαι πολλούς και διάφορους στο ίδιο όχημα και να μην
νομίζεις ότι παραστριμώχνεσαι όσο υπάρχει ακόμα χώρος. Θέλει ώς την τελευταία
στιγμή να νιώθεις ευγνωμοσύνη για την τύχη σου, που πηγαίνεις καθιστός και
συχνά με μουσική, στον άδικο αυτό κόσμο όπου άλλοι στριμώχνονται ή περιμένουν
μάταια στη στάση των λεωφορείων. Πολλά πράγματα για τους μη κανόνες της πόλης
μας μαθαίνει κανείς στο ταξί, πληρώνοντας μόνο τη διαδρομή. Και τώρα ιδού.
Αυτούς τους δασκάλους της ζωής, τους πρυτάνεις της καθημερινότητας, θα τους
καθίσουν στο θρανίο να τους αλλάξουν στυλ. Αδικία. Αλλά έτσι είν’ η ζωή.